sleaz3

(500) Days of Summer...แรงบันดาลใจจากอาการอกหัก

2009-09-25T14:31:00.025+01:00

สะดุดกับโปสเตอร์หนังเรื่องนี้ในสถานีทูบแถวบ้านตั้งแต่แรกเห็นแล้ว

อันข้างบนที่ลงไว้ไม่ใช่นะครับ จะเป็นแนวตั้ง แต่เป็นรูปเดียวกันนี่แหละ คือ Joseph Gordon-Levitt พระเอกของเรื่องในเสื้อยืดที่รวบรวมความทรงจำของตัวกับสาวตาโตหน้าจิ้มลิ้ม Zooey Deschanel

ที่สะดุด คือชื่อเรื่องกับเวลาฉาย ไม่ได้ไปด้วยกันเลย เพราะตอนนั้น ตามปฏิทินคือเป็นรอยต่อระหว่างฤดูร้อน (summer) กับช่วงฤดูใบไม้ร่วง (fall)

ทีแรกยังแอบด่าในใจว่ามาผิดเวลารึเปล่าเนี่ย

ปริศนาทั้งหมดมากระจ่างชัดเอาทีหลังว่า Summer ที่ว่า ไม่ใช่ฤดู แต่เป็นชื่อของนางเอก(?)ในเรื่องที่รับบทโดยน้อง Zooey คนน่ารักนั่นเอง

ใจนึงก็อยากตีตั๋วเข้าไปดู...

อีกใจก็นึก เซ็งว่ะ เข้าไปดูหนังรักคนเดียวในโรง ราคาที่นี่ก็ไม่ใช่ถูกๆ (จริงๆราคาตั๋วในเมืองไทย + น้ำ + ข้าวโพด ก็เกือบจะเท่ากันแล้วนะ)

สุดท้ายก็ว่าปล่อยไป เดี๋ยวค่อยกลับไปหา DVD ดูที่เมืองไทยก็ได้

ผ่านไปสองสัปดาห์หลังจากหนังเข้า ความอยากที่ว่าก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง ระหว่างบทสนทนาทางไกลกับเพื่อนคนนึงทาง multiply (http://nongentle.multiply.com/video/item/65/The_Temper_Trap_-_Sweet_Disposition)

เอามาลงโดยยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของบล็อกเลยนะนี่

ว่าแล้วก็กลับไปหา trailer หนังใน youtube มาดูกันก่อน

นี่ไม่ใช่ love story นะ แต่เป็น story of boy meets girl

อืม... นี่พยายามจะบอกอะไรเป็นนัยรึเปล่า

ย้อนกลับไปดูโปสเตอร์หนังข้างบนอีกทีนะครับ ไม่ใช่ตรง The coolest romantic comedy of the year. แต่ให้ดูตัวหนังสือสีขาวจางๆที่เกือบจะกลืนไปกับสีฟ้าของฉากหลัง

Boy meets Girl.
Boy falls in love.
Girl doesn't.

เอาหน่ะ มันอาจจะเป็นแค่ลูกเล่นนิดๆหน่อยๆ ก็อาจจะเป็นหนังจีบหญิงก็ได้ ถ้ารักกันตั้งแต่ต้น หนังก็จบสิ

สุดท้ายด้วยความอยากจัด (อ้างอิงจากบทสนทนาข้างต้น) ทางออกคือดาวน์โหลดฉบับที่หลุดออกมาดู นัยว่าไม่สนุกก็เจ๊ากันไป ชอบเดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลัง

60 นาทีของการโหลด (เน็ตที่นี่แรง ขอโทษ)

95 นาทีของการนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คผ่านไป คล้ายกับมีอะไรจุกอยู่ที่คอ

(คำเตือน: นับจากบรรทัดข้างล่างนี้ไป คือการสปอยล์หนังอย่างแรง แม้คนเขียนจะมีความเชื่อส่วนตัวว่าไม่มีผลกับอรรถรสในการชมก็ตาม)

ตัวจริงไม่น่ารักเหมือนหน้าหนัง ไม่อบอุ่นเหมือนชื่อเรื่อง

กรุณาย้อนกลับไปดูตัวหนังสือจางๆข้างบนอีกครั้ง

Boy meets Girl.
Boy falls in love.
Girl doesn't.

ถูกครับ

นี่เป็นเรื่องของผู้ชายอกหักหนึ่งคนกับช่วงเวลาห้าร้อยวันที่มีทั้งสุขและเศร้าคละเคล้ากันไป ผ่านวิธีการเล่าเรื่องที่มีสไตล์และเท่อย่างร้ายกาจ

เอาแค่หมายเหตุจากผู้ร่วมเขียนบทที่ขึ้นมาตอนเริ่ม ก็ส่งสัญญาณเตือนแล้วว่าเรื่องที่จะได้ดูจากนี้ไปไม่ธรรมดาแน่

Author's Note: The following is a work of fiction.
Any resemblance to persons living or dead
is purely coincidental.

ทั้งหมดนี่เป็นเรื่องแต่ง ถ้าจะมีส่วนไหนคล้ายคลึงกับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้ว ให้ถือเป็นความบังเอิญโดยแท้

Especially you Jenny Beckman.

โดยเฉพาะเธอ เจนนี่ เบ็คแมน

Bitch.

... เอ่อ คำสุดท้ายไม่ต้องแปลดีกว่ามั้ง

อ้างอิงจาก http://en.wikipedia.org/wiki/500_days_of_summer พล็อตของหนังเรื่องนี้ มีบางส่วนจากประสบการณ์ตรงของ Scott Neustadter ผู้ร่วมเขียนบท กับ Michael H. Webber (ไม่ได้แปลว่าสองคนนี้รักกันนะ)

จริงๆ การอกหักนี่เป็นเรื่องพื้นๆที่พบได้เห็นตามท้องถนนทั่วไป แต่จะเล่าเรื่องธรรมดาให้สนุกนี่สิ มันยากกว่าเป็นไหนๆ

(500) Days of Summer จึงเป็นการเล่ายอกย้อนไปมา ระหว่างช่วงเวลาหวานอมและขมกลืน ตั้งแต่วันแรกที่ Tom หนุ่มผู้ร่ำเรียนมาเป็นสถาปนิก แต่กลับมาทำงานเป็นคนเขียนและออกแบบในบริษัทผลิตการ์ดอวยพร ได้เจอกับ Summer ผู้ช่วยสาวของเจ้านาย จนถึงวันสุดท้ายที่หนุ่ม Tom "คิดตก"

จะบอกว่า Tom เป็นคนช่างฝันปนโรแมนติกนิดๆก็ได้ ตรงที่เชื่อว่า Summer คือ "ใครคนนั้น" ที่ฟ้าส่งมาให้เจอกัน

ด้วยหน้าตาสะสวยของ Summer มันดึงดูดใจ Tom ตั้งแต่แรกพบ

แต่ฉากที่ "โดน" มาก คือครั้งแรกที่สองคนได้ใกล้ชิดกันในลิฟต์ และ Tom รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ก็ชอบเพลงของ The Smiths เหมือนกัน

โอย หมัดนี้หมัดเดียวอยู่

การใช้ The Smiths วงอัลเทอร์เนทีฟที่มาก่อนยุคอัลเทอร์เนทีฟบูม เป็นตัวจุดความประทับใจให้กับ Tom ที่มีต่อ Summer มันย้ำความรู้สึกตรงนี้ได้หนักแน่นดีนะครับ

ติ๊งต่างว่าสองคนในเรื่อง อายุอานามน่าจะอยู่ช่วงยี่สิบเศษ ในช่วงเวลาที่ The Smiths แตกวงไปนานยี่สิบปีแล้ว (ถึง Morrissey กับ Johnny Marr สองแกนหลักจะยังทำงานอยู่ในวงการก็เถอะ)

สำหรับ Tom ที่ในช่วงเครดิตต้นเรื่่อง มีการใส่รายละเอียดว่าเคยเล่นดนตรีมาก่อน อาจจะไม่แปลกก็ได้ที่จะชอบ The Smiths

และในความคิดของคนที่ชอบอะไร "แนวๆ" แบบนี้ การรู้ว่าผู้หญิงหน้าตาสะสวยแบบ Summer ชอบอะไรที่มันอยู่นอกกระแส "เหมือนกัน" ย้ำว่า "เหมือนกัน"

น่าถามตัวเองว่าถ้าเจอกับใครซักคนแบบนี้ ส่วนลึกของเราจะถูกสั่นคลอนแค่ไหน

คือถ้าชอบอะไรที่ร่วมสมัย อย่าง Justin Timberlake, ดงบังชินกิ ฯลฯ หรือกระทั่งระดับไอคอนที่ลูกเด็กเล็กแดงรู้จักดี แบบ The Beatles หรือ Michael Jackson ความประทับใจแรกของ Tom อาจไม่เปรี้ยงเท่านี้ก็ได้

การเล่าแบบตัดสลับไปมาระหว่างสองช่วงเวลาเป็นระยะ ยังเสริมให้เรารู้สึกตามอารมณ์ "หวานอม ขมกลืน" ของ Tom ไปด้วย

อย่างการมองเห็นโลกทุกอย่างสดใสไปหมด ราวกับทุกคนบนโลกมาร่วมฉลอง ในเช้าวันแรกระหว่างไปทำงาน หลังจาก "คืนนั้น" ของ Tom และ Summer ก่อนจะตัดกลับมาในเช้าวันที่เจ้าตัวมีชีวิตแบบซังกะตายในทันควัน หลังจากทั้งคู่เลิกรากันไปแล้ว

บทหนังยังค่อนข้างใจร้าย (พอๆกับชีวิตจริงที่ก็โหดร้ายสำหรับคนอกหัก) ที่เขียนให้ Tom ต้องมาเจอกับ Summer อีกครั้ง ระหว่างขึั้นรถไฟไปงานแต่งงานของเพื่อนร่วมงานในออฟฟิศ แถมอะไรหลายอย่างยังหยอดให้รู้สึกว่าความหวังที่ทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม ยังไม่หมดซะทีเดียว

ก่อนจะตบให้ Tom ตื่นอีกครั้ง เพราะแหวนที่นิ้วนางของ Summer ระหว่างที่เจ้าตัวไปร่วมงานปาร์ตี้ตามคำเชิญบนดาดฟ้าของ "เพื่อน" สาวคนนี้

ทั้งหมดอาจจะเป็นความฝันเฟื่องของ Tom เองก็ได้ ที่คิดไปว่า Summer คือ "คนที่ใช่" แต่รายละเอียดระหว่างเรื่องก็ปูให้เห็นเหตุผลว่าทำไมพระเอกของเราถึงได้คิดและรู้สึกแบบนั้น

ถึงบทจะค่อนข้างใจร้าย แต่ก็ไม่ทำร้ายความรู้สึกจนเกินเยียวยา (เหมือนในชีวิตจริงอีกเหมือนกัน)

ที่สุดท้าย Tom ก็ "พลันคิดตก" ว่าแท้จริง โลกนี้ไม่ได้มีอะไรที่เรียกว่าปาฏิหาริย์ ไม่มีสิ่งสมมติที่เรียกว่าโชคชะตา และไม่มีอะไรที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า หลังจากลุกขึ้นมาปัดฝุ่นความฝัน เปลี่ยนตัวเอง ด้วยการลาออกจากงานเขียนการ์ด และพยายามสานฝันเพื่อเป็นสถาปนิกของตัวเองให้เป็นจริง

ก็คงเหมือนกับ Neustadter ที่ผ่านช่วงเวลาเลวร้ายตรงนั้นมาได้ และใช้เป็นพื้นในการเขียนบทหนังเรื่องนี้ขึ้น

ว่ากันแบบนี้ อกหักก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายถึงขั้นจะเป็นจะตายอะไร เพราะชีวิตยังเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

แต่ถ้าให้ดี อย่าให้ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้เลยดีกว่ามั้ง

U2 ระยะร้อยเมตร

2009-08-17T20:45:00.042+01:00

U2
360 Tour
@ Wembley Stadium, London
August 14, 2009

จริงๆก็เคยมีประสบการณ์ตรงมาแล้วจากงาน Jeff Beck และ B.B. King (ไม่เคยเขียนถึง) ว่าคอนเสิร์ตประเภทที่ต้องบุ๊คที่นั่งเนี่ย ถ้าอยากดูแบบใกล้ชิด ก็ต้องจองก่อน และจ่ายแพงกว่าเสมอ

แต่ด้วยสภาพคล่องทางการเงิน (ใช้ศัพท์สูงเชียว) ในวินาทีที่กำลังจะคลิก ok ตอนจองบัตร U2 ที่ เวมบลีย์ มันอยู่ในช่วงติดขัด คล้ายจะเป็นนิ่ว (คือใกล้หมดตัวนั่นแหละ) ก็เลยกลั้นใจเลือกบัตรราคาถูกที่สุด โดยหารู้ไม่ว่าพอเข้าไปในสนามแล้วจะได้เห็น Bono, The Edge, Adam Clayton และ Larry Mullen Jr. ในฉบับย่อส่วนขนาดนี้

ดูซะ นี่ 30 ปอนด์ ถูกสุดแล้วนะสำหรับ เวมบลีย์ สเตเดี้ยม

สำหรับโชว์ในวันศุกร์-เสาร์ที่ 14-15 สิงหา นี่ก็ถือเป็นการออกสตาร์ท 360 Tour (ไอ้สัญลักษณ์ใช้แทนองศา มันอยู่ตรงไหนของคีย์บอร์ดวะ) ในสหราชอาณาจักรของ U2 หลังจากไล่เก็บตามสนามกีฬาใหญ่ๆในยุโรปมาเกือบครบแล้ว

ความพิเศษของโชว์นี้ คือเค้าว่ากันว่าจะเป็นคอนเสิร์ตทำลายสถิติจำนวนผู้ชมใน เวมบลีย์ สเตเดี้ยม ที่ของเดิมทำไว้ 83,000 คน โดย Foo Fighters ด้วย The Claw เวทีรูปแบบใหม่ที่จะทำให้ภายในสนามมีพื้นที่สำหรับจุผู้ชมได้เพิ่มขึ้นอีกห้าพันคน (ดูรูปเพิ่มเติมจาก http://monoeye.multiply.com/photos/album/10/The_Claw)

ทั้งฝรั่งทั้งกะเหรี่ยงไทยแห่กันมาดู U2 ที่ เวมบลีย์ วันละเกือบเก้าหมื่นคน

ไอ้ทีแรกก็ไม่รู้หรอกว่า 30 ปอนด์ ที่จ่ายไปเนี่ย จะอยู่ห่างจากเวทีขนาดไหน คือพอเดินเข้าไปแล้วถึงได้รู้คือต้องเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ เทียบแล้วก็น่าจะเกินห้าชั้น

พอหาเก้าอี้เจอเท่านั้น แม่เจ้า! 30 ปอนด์ ของหนู อยู่ห่างจากเวทีน่าจะเกินร้อยเมตรอย่างที่ตั้งชื่อไว้ด้วยซ้ำ คือมองลงไปนี่ถ้าแยกแยะออกได้ว่าไผเป็นไผบนเวที คงต้องถามว่ากินวิตามินอะไรลงไปบ้าง ถึงได้มีนัยน์ตาอย่างเหยี่ยว

สรุปคือก็เลยเหมือนเข้าไปนั่งกินบรรยากาศในเวมบลีย์ซะมากกว่า จะเห็นหน้าค่าตาของนักดนตรีบนเวที ก็ต้องอาศัยภาพจากจอทั้งสี่ด้านที่ติดไว้บน The Claw แทน

วงเปิดวงแรกเป็นลูกเต้าเหล่าใครมาจากไหนไม่รู้จริงๆ

ถัดมาเป็น Elbow ซึ่งก็ไม่ใช่แนวที่ชอบอีก แต่พอฟังได้

ตั้งแต่เปิดประตูตอนบ่ายสี่โมง กว่าที่พระคุณท่านทั้งสี่จะขึ้นเวทีได้ก็ล่อไปโน่นครับ สองทุ่มครึ่ง ยิ่งช่วงนี้ใกล้จะหมดซัมเมอร์ ตอน U2 เริ่มแสดง แดดเดิดก็หายหมดแล้ว (ช่วงหน้าร้อนเปรี้ยงๆที่อังกฤษนี่ อาทิตย์ตกตอนสามทุ่มกว่าโน่น)

เดาเอาว่าเหตุผลที่ต้องรอให้มืดค่ำก่อนถึงจะเริ่มโชว์ เพราะอาวุธไม่ลับของคอนเสิร์ตอย่าง The Claw นั้นมีไว้โชว์แสงสีตระการตาควบคู่ไปกับการแสดงบนเวที

นี่ซูมจนนอยส์กระจุยกระจาย ยังเห็น U2 แค่นี้

ตัวอย่างเบาะๆของแสงสีจาก The Claw

สารภาพบาปก่อนว่ายังไม่ได้ซื้อ No Line on Horizon มาฟัง (ไม่โหลดด้วย ใจแข็ง) ฉะนั้น ก็เลยแทบไม่รู้จักเพลงจากอัลบั้มล่าสุดเลย แต่สังเกตเอาจากปฏิกิริยาคนรอบข้างแล้ว ตอนเล่นเพลงจากชุดใหม่ คนก็ไม่ค่อยอินเหมือนกัน

คือก็เหมือนเป็นเรื่องปกติของวงดังๆ คือเวลาอินโทรของเพลงฮิตดังขึ้นมา คนดูก็เฮ ก็บิลด์อารมณ์ตามได้ทันควัน แถม U2 นั้นมีเพลงระดับฮิตค่อนข้างเยอะ ด้วยความที่ต้องยัดทั้งหมดลงภายในเวลาสองชั่วโมง หลายๆเพลงก็เลยต้องเล่นกันแบบควบบ้าง แทรกเพลงนี้ลงไปตรงท่อนกลางของเพลงโน้นบ้าง

นั่งดูไปซักพักก็เลยรู้สึกเหมือนเปลี่ยนบรรยากาศมาฟังเพลงของ U2 นอกสถานที่ยังไงชอบกล คือมันก็สนุกดีอยู่หรอกนะ แต่ด้วยความที่มันไกลจากเวทีมากไปหน่อย เลยรู้สึกว่ามันมีช่องว่างอยู่ ดูไปดูมาก็เลยเปลี่ยนไปสนุกกับการถ่ายรูป The Claw ที่เปลี่ยนสีไปมาตลอดเวลาแทน

นึกว่า War of The World ซะอีก

กว่าที่สมาธิกับเพลงจะกลับมา ก็โน่นปาเข้าไปช่วงท้ายแล้วตอนที่ Bono เอ่ยถึง Aung San Suu Kyi ขึ้นมา พอถึงตอนนี้ทุกคนคงรู้กันถ้วนหน้าว่ากำลังจะเล่น Walk On และระหว่างเพลงก็จะมีคน (น่าจะเป็นสตาฟฟ์ของวงนั่นแหละ) เดินสวมหน้ากาก Suu Kyi ขึ้นมายืนเต็มเวทีไปหมด

พอคลิกเข้าไปดูในเว็บของ U2 ก็จะมีหน้ากากแบบเดียวกันนี้ให้โหลดด้วย (http://www.u2.com/stream/article/display/id/4770) ถ่ายเสร็จแล้วก็ส่งไปตามอีเมลในเว็บไซต์นะ ไม่มีรางวัลให้ แต่เขาจะเอาไปโพสต์ในหน้า gallery ไว้โชว์ชาวบ้านได้

จริงๆเพลงนี้เป็นเพลงโปรดเลยนะ แต่ฝรั่งข้างๆที่ตอนแรกก็เป็นมิตรดี ไม่รู้มันเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า พอถึงเพลงนี้ กับช่วงที่ Bono พูดถึง Suu Kyi แม่มดันบ่นฉอดๆถึงผู้ก่อการร้ายอะไรขึ้นมาไปเรื่อย (เขาสู้กับรัฐบาลทหารไม่ใช่เหรอวะ) เลยเสียอารมณ์ไปนิดนึง

จบแล้ว...

ทีแรกหลังจากจบ One นึกว่าคุณพี่แกจะไม่อังกอร์ให้ซะแล้ว เพราะเวลาก็ใกล้จะถึงเคอร์ฟิวที่กำหนดไว้คือ 22.30 เข้าไปทุกที แต่ U2 ก็ยังกลับขึ้นมาเล่นอีกสามเพลงสั้นๆเป็นการส่งท้าย แต่ก็ยังอุตส่าห์ยังให้จบได้ตามกำหนดพอดี

เหตุผลที่ต้องเลิกเร็วกว่าปกติประมาณครึ่งชั่วโมง คือการระบายคนเกือบแตะหลักแสนมันใช้เวลาพอสมควร ก็ดูเอาเถอะ นี่ขนาดจบตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่ง คืนนั้นกว่าจะกลับถึงบ้านก็ล่อไปตีหนึ่งโน่น ทรมานสังขารจริงๆ...

Set List
1. Breathe
2. No Line On The Horizon
3. Get On Your Boots
4. Magnificent
5. Beautiful Day/Oh Sweet Freedom
6. Mysterious Ways/Don't Stop 'Til You Get Enough
7. I Still Haven't Found What I'm Looking For/Stand By Me
8. Stuck In A Moment
9. Unknown Caller
10. The Unforgettable Fire
11. City of Blinding Lights
12. Vertigo/She Loves You
13. Crazy Tonight/Two Tribes
14. Sunday Bloody Sunday
15. Pride (In The Name of Love)
16. MLK
17. Walk on/You'll Never Walk Alone
18. Where The Streets Have No Name/All You Need is Love
19. One
Encore
20. Ultra Violet (Light My Way)
21. With of Without You/Shine Like Stars
22. Moment of Surrender

And yes I'm all lit up again!!!

2009-08-13T17:56:00.016+01:00

Buckcherry
@ HMV Forum, London
July 30, 2009

ซัมเมอร์สยองเพราะการตระเวนดูคอนเสิร์ตใกล้จะหมดลงแล้ว ถึงเงินในกระเป๋าจะพร่องไปเยอะ แต่หูมันยังหาเรื่องอยู่

ยิ่งคราวนี้เป็นวงโปรด แถมเป็นเฮดไลเนอร์ แทนที่จะเป็นแค่ตัวประกอบแบบที่ Donington ด้วย แบบนี้จะปล่อยให้ผ่านไปก็เสียดาย

การ มาเยือนลอนดอนสำหรับ Buckcherry หนนี้ จริงๆ ก็คงคล้ายกับเทศกาลดนตรีนั่นแหละ เพียงแต่คนดูอย่างเราๆไม่ต้องหอบเสื่อผืนหมอนใบไปนอนตากลมตากฝนเท่านั้น เพราะเขาย้ายมาจัดในเมืองกรุง มีที่หมายอยู่ที่ HMV Forum แถบ Camden (น่ากลัวมาก...ขอบอก)

โปรแกรมที่วางไว้ก็คือจัดกันห้าวันรวด ตั้งแต่ 28 ก.ค. ไปจบเอา 1 ส.ค. แต่ละวันก็จะขายบัตรแยกกันวันต่อวันในราคา 20 ปอนด์ ยกเว้นวันสุดท้ายที่มี Limp Bizkit เป็นเฮดไลน์ รู้สึกจะอัพราคาขึ้นมาอีกสิบปอนด์มั้ง ถ้าหน้ามืดไปดูทุกวัน ก็เป็นร้อยละท่าน

สำหรับวงที่ขึ้นเล่นในแต่ละวันก็ไม่ซ้ำกัน ไล่จาก You Me At Six ในวันแรก Dragonforce (อันนี้เห็นเขาว่า cancelled นะ) Buckcherry, Lacuna Coil และก็ Limp Bizkit

บัตรราคา 20 ปอนด์เท่านั้น ถูกมากสำหรับที่นี่ แต่ห้ามคูณเป็นเงินบาทเดี๋ยวใจจะแป้วเปล่าๆ

สำหรับวงเปิดของงาน คราวนี้มีสองวงด้วยกัน คือ Dear Superstar กับ 69 Eyes

วงแรกนี่ค่อนข้างจะหน้าใหม่ แนวดนตรีก็ค่อนข้างใกล้เคียงกับเฮดไลเนอร์ คือออกไปทางสลีซ ร็อค/แกลม เมทั่ล แต่เรื่องความเข้มข้นแล้วยังห่างชั้นกันพอสมควร

ยิ่งเสียงร้องของ Micky นักร้องนำนี่ฟังแล้วรู้สึกมันธรรมดาไปหน่อย คือตอนฟังจาก myspace แล้วก็พอใช้ได้ แต่พอเล่นสดแล้ว เข็นไม่ค่อยขึั้นเท่าไหร่

จริงๆก็แล้วแต่คนชอบล่ะนะ แต่ส่วนตัวรู้สึกว่าแนวนี้ (พวก สลีซ/แกลม) ถ้าดนตรีเล่นกันสะอาดๆ หรือเสียงร้องฟังไม่ค่อยเป็นคนเลวแล้ว มันไม่ได้อารมณ์ร่วมง่ะ

Dear Superstar ฟังแล้วยังไม่ค่อยโดนใจเท่าไหร่

ส่วน 69 Eyes นี่ไม่ใช่หน้าใหม่แล้ว เผลอๆอายุอานามน่าจะแซง Buckcherry ด้วยมั้ง เพียงแต่ดนตรีที่เล่นค่อนข้างจะ "แนว" อยู่ซักหน่อย เลยไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากนัก คือเป็น กอธิก นิดๆ ปนกับ ร็อคแอนด์โรลล์ หน่อยๆ ดูแล้วน่าจะรับอิทธิพลจาก Billy Idol กับ Sisters of Mercy มาพอสมควร

69 Eyes "Goth N' Roll" จากเฮลซิงกิ, ฟินแลนด์

รวมๆเวลาแล้ว 69 Eyes ก็เล่นนานพอสมควร เป็นชั่วโมงเห็นจะได้ ก่อนจะถึงคิวของ Buckcherry ที่วันนี้ดูจะเน้นเพลงจากอัลบั้มใหม่พอสมควร (ก็ควรอยู่นะ ออกมาตั้งปีแล้ว จะให้เล่นแต่เพลงจาก 15 เรอะ)

แต่ที่ชอบมากๆคือช่วงที่ย้อนกลับไปเล่นเพลงจากชุดแรกนั่นแหละ ทั้ง Lit Up, For The Movies, Lawless and Lulu คือถ้ามี Check Your Head ด้วย อาจจะอินยิ่งกว่านี้

อยู่มุมขวาของเวที จะถ่าย Keith Nelson ที่อยู่อีกฟากก็ไม่ชัดซักรูป

กับอีกชอตที่ชอบมาก และไม่คิดว่าจะได้ฟังเลย ก็คือ Highway Star เพลงคัฟเวอร์ของ Deep Purple ที่ทางวงเคยทำไว้สำหรับรวมอยู่ในอัลบั้มพิเศษ Nascar Official

พอปริมาณแอลกอฮอล์เริ่มเยอะ ภาพจากกล้องก็เบลอตาม

ดูจากปฏิกิริยาของคนดูส่วนใหญ่ ก็ค่อนข้างจะอิน(หรือรู้จักแค่)เพลงจากชุดแรกกับ 15 ซะมากกว่า เพราะเพลงเก่งจาก Timebomb อย่าง Ridin' หรือเพลงจากชุดใหม่ กลับเรียกเสียงเฮได้ไม่มากเท่าไหร่

แต่พออินโทรของ Crazy Bitch ที่หยิบขึ้นมาเล่นเป็นเพลงแรกในช่วงอังกอร์ดังขึ้นเท่านั้นแหละ สาวๆกรี๊ดกันลั่นเชียว จากนั้นก็ใส่กันต่อเนื่องกับสองเพลงสุดท้าย Onset กับ Fall เป็นอันจบคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการ พร้อมกับอาการมึนของคนเขียนที่รู้สึกจะสนุกกับคอนเสิร์ตปนเมามากไปหน่อย

ขนาดตั๋วที่เอามาลงเนี่ย ยังต้องยืมเพื่อนที่ไปด้วยมาถ่ายนะ ทำหายน่ะ ดีนะ กล้องยังอยู่ดี แฮะ แฮะ...

ตอนท้ายคอนเสิร์ต หนีคนอื่นมายืนอยู่ด้านหลังแว้ว

Setlist:
Tired Of You
Next 2 You
Broken Glass
Out Of Line
Lit-Up
Talk To Me
Rescue Me
For The Movies
Lawless & Lulu
Ridin'
Highway Star
Everything
Sorry
--
Crazy Bitch
--
Onset
Fall

Detroit Metal City: ฝัน บ้า &...เอ่อ เดธ เมทัล (มั้ง!?!)

2009-07-23T21:39:00.000+01:00

-1-
จะทำยังไงดี เมื่อความฝันและความหวังสวนทางกับความเป็นจริง

คงมีหลายคนที่วาดฝันถึงอนาคตข้างหน้าว่าอยากเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ แต่เมื่อเวลาผ่าน สิ่งที่เคยคิดเคยฝันไว้มันชักห่างไกลออกไปทุกที

สำหรับ Soichi Negishi หนุ่มบ้านนอกเจ้าของผมทรงหัวเห็ดก็คงจัดอยู่ในข่ายนั้น

เดาเอาว่าส่วนใหญ่ของคนที่เล่นดนตรี หรืออย่างน้อยซักวูบหนึ่งต้องเคยคิดจะยึดสิ่งนี้เป็นอาชีพ Negishi ก็เช่นกัน นั่นคือการมีผลงานของตัวเอง และเป็นที่ชื่นชมของผู้คน

ห้าปีผ่าน หลังหอบกีตาร์คู่ใจจากบ้านนอกมาเผชิญโลกกว้าง Negishi ก็ "เหมือนจะ" บรรลุเป้าหมาย นั่นคือได้ยึดอาชีพนักดนตรีตามที่ฝันไว้ มีงานเป็นของตัวเอง แถมยังมีแฟนระดับสาวกรายล้อมอยู่รอบตัว

ปัญหาคือความสำเร็จที่ได้มา กลับไม่ใช่ในรูปแบบที่เจ้าตัวต้องการ นั่นคืองานเพลงในแบบสวีดิชป็อป แต่แทบจะยืนอยู่อีกฟากเลยก็ไม่ผิด ในบทบาทของ Johannes Krauser II นักร้องนำและมือกีตาร์ของวงเดธ เมทัลนาม Detroit Metal City!?!

-2-
พล็อตที่ว่า เปิดช่องให้เล่นกับบุคลิกสองแบบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ระหว่างตัวจริงของ Negishi ที่สุภาพ เรียบร้อย ฝันจะประสบความสำเร็จด้วยเพลงรักที่แค่ชื่อเพลงก็ชวนเลี่ยน Amai Koibito (Sweet Baby) หรือ Raspberry Kiss กับบทบาทแสร้งทำ (หรือด้านมืดที่ซ่อนอยู่?) ในการเป็น Krauser ที่ต้องดิบ โหด เถื่อน และชั่วร้ายสุดขีด ร้องแต่เพลงที่เกี่ยวกับการข่มขืน ฆาตกรรม และความตาย

และไอ้พล็อตที่ว่านี้แหละ ทำให้การ์ตูนตลกฝีมือ Kiminori Wakasugi เรื่องนี้ มียอดขายรวมแล้วกว่าสองล้านเล่มในญี่ปุ่น

ลองอ่านข้อมูลคร่าวๆของ Wakasugi ดูแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน ตรงที่เจ้าตัวยอมรับว่าไม่ได้สนใจหรือฟังเพลงเฮฟวี่ หรือ เดธ เมทัล อะไร แต่กลับเลือกเขียนมังงะที่พาดพิงถึงดนตรีแนวนี้

แต่ชื่อเรื่องที่เป็นชื่อเดียวกับวงของ Negishi ก็น่าจะมีที่มามาจาก Detroit Rock City เพลงของ KISS รวมถึงการแต่งหน้าแต่งตาของสมาชิกในวงด้วย

จะว่าไป ก็คงไม่ต่างกับ Yoichi Takahashi คนเขียน Captain Tsubasa ที่ตอนเริ่มเรื่องแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฟุตบอลนั่นแหละ แต่อาศัยว่าเล่าเรื่องได้เก่ง เล่าได้สนุก จนกลายเป็นการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จจนได้ กระทั่งถูกนำไปต่อยอดด้วยการสร้างเป็นภาพยนตร์ในเวลาต่อมา

-3-

พูดถึงการสร้างภาพยนตร์จากมังงะเรื่องยาว แถมยังไม่จบ ก็ขึ้นอยู่กับคนเขียนบทเหมือนกันว่าจะเล่าเรื่องแล้วหาบทสรุปได้ดีแค่ไหน

พูดถึงตรงนี้ ก็ต้องบอกว่า Mika Omori คนเขียนบท กับ Toshio Lee ผู้กำกับทำออกมาได้ถึงกึ๋นจริงๆ ทั้งลูกล่อลูกชนตั้งแต่ต้นจนจบ คือเป็นหนังตลกที่เป็นหนังและทำออกมาให้ดูตลก ไม่ใช่หนังตลกของไทย ซึ่งเป็นอะไรซักอย่างความยาวชั่วโมงเศษ แล้วเปิดโอกาสให้นักแสดงตลกอิมโพรไวส์กันไปเรื่อย

เสริมด้วยการแสดงของนักแสดงทุกคน โดยเฉพาะตัวเอก Kenichi Matsuyama (Shin จาก Nana และ L จากไตรภาค Death Note) ที่แรดได้ใจมากในเวลาที่เป็น Negishi และบ้าสุดขีดเช่นกันในตอนที่ต้องแปลงโฉมเป็น Krauser แถมยังเป็นเจ้าของเสียงร้องในทั้งสองบทบาทอีกด้วย คือถ้าเป็นตามข้อมูลนี้จริงๆ ก็ต้องบอกว่าหมอนี่สุดๆเหมือนกัน

-4-

พูดถึงเรื่องดนตรี เพลงของ DMC ในภาพยนตร์ คงไม่ถึงกับเป็นเดธแบบเต็มร้อย จะว่าไปมันออกไปทางอัลเทอร์เนทีฟ เมทัลที่มีส่วนผสมของเดธอยู่ด้วยมากกว่า

คือลองฟังเพลงเอกของเรื่องอย่าง Satsugai ก็ออกจะคล้ายๆกับ Slipknot อยู่พอสมควร ซึ่งก็น่าจะใกล้เคียงกับเดธมากที่สุดแล้ว

แต่บางเพลงอย่าง Maou หรือเพลงของ Jack Ill Dark (รับบทโดย Gene Simmons มือเบสของ KISS ซะด้วย) ที่ในเรื่องเป็นตำนานแบล็ค เมทัล มันค่อนไปทางฮาร์ดร็อคซะมากกว่า

ก็ถือว่าดูและฟังกันแบบขำๆ อย่าไปซีเรียสมากว่าใช่หรือไม่ใช่เดธ เมทัลตามท้องเรื่อง หรือทำไม DMC มันเป็นแค่วงสามชิ้น แต่เวลา Krauser ปล่อยมือจากกีตาร์ไปจับไมค์ ยังมีเสียงเล่นกีตาร์อยู่ เดี๋ยวจะงงกันเปล่าๆ เพราะจุดประสงค์หลักของเรื่องคือความตลก ซึ่งทีมงานก็ตอบโจทย์ได้สมบูรณ์แล้ว

ขณะเดียวกัน ก็อาจจะแฝงแง่คิดไว้เล็กๆน้อยๆด้วยว่าบางทีต่อให้สิ่งที่เรากำลังทำอยู่มันอาจจะไม่ตรงกับความต้องการแท้จริงของเราเอง

แต่หากมันสร้างความสุขและมอบความฝันให้คนอื่นได้ เหมือนที่ Negishi มอบให้กับแฟนเพลงในคราบของ Krauser

แบบนั้นก็อาจเรียกได้ว่าความสำเร็จเหมือนกัน...

-5-

ปิดท้ายด้วยคลิปจากชอตฮาที่สุดของเรื่อง (ตามความเห็นส่วนตัว) คือถ้ายังไม่ได้ดูหนังแบบเต็มๆก็เก็บเอาไว้ก่อนก็ได้

ดูแล้วก็บอกได้คำเดียวว่า Matsuyama มันกระแดะได้ใจจริงๆ

In The Rough: ดิบๆ ไม่ต้องเจียระไน

2009-07-22T16:18:00.000+01:00

Diemonds
In The Rough

นานแล้วที่ไม่ได้เขียนถึงอัลบั้มซักชุดเป็นชิ้นเป็นอัน (หนสุดท้ายรู้สึกจะเป็น Nostradamus ของ Judas Priest ใน M.E. โน่น)

อารมณ์ช่วงที่ผ่านมา มันรู้สึกเบื่อๆอยากๆยังไงชอบกล เหมือนว่าวงใหม่ๆที่ออกมาทุกวันนี้ น้อยมากที่จะทำเพลงออกมาได้โดนใจจริงๆ

จนมาอยู่อังกฤษนี่แหละถึงรู้สึกว่าของดียังมีเหลือให้ควานหากันอีกเยอะ ขึ้นอยู่กับว่าจะหาเจอหรือไม่ก็เท่านั้น

สำหรับวงนี้คงไม่ถึงกับเป็นเรื่องบังเอิญ เพราะรู้จัก Diemonds เป็นครั้งแรก ก็จากเพลง Free N' Easy ที่รวมอยู่ในซีดี Sons of Guns IV ของแม็กกาซีน Classic Rock

หนึ่งคือสะดุดกับนักร้องนำสาวที่่มีคาแรคเตอร์เซ็กซี่แบบดิบๆดี

สองคือตัวเพลงที่มันให้อารมณ์ย้อนกลับไปหาวันวานเก่าๆสมัยเพิ่งหัดฟังเพลงฮาร์ดร็อค/เมทั่ลยุค 80s ใหม่ๆ (อย่างที่ทุกวันนี้กลายเป็นสลีซ ร็อค - Sleaze Rock ไปแล้ว) รวมถึงเนื้อหาแบบดิบๆ ไม่ต้องตีความอะไรให้มาก

"Can't you see I'm a real motherf@#$%r
wanna dance, come step to me
Look at me I'm a real lucky lady
nothing comes in this world for free
Cuz I'm free n' easy nothing's gonna stand in my way"

ฟังวนไปวนมาเฉพาะเพลงนี้อยู่หลายรอบ จนอีก 15 วงที่อยู่ในแผ่นเดียวกันทำท่าจะน้อยใจ จากนั้นก็ลุกลามไปถึง myspace ของวง myspace.com/diemonds

และสุดท้ายลงเอยด้วยการเสียเงินซื้อ EP ชุดนี้มาฟังจากเว็บนี้ www.kt8merch.com/store/pages/9074/Diemonds.htm

ที่รู้สึกทึ่งก็คือเจ็ดเพลงที่อยู่ใน EP ไม่มีเพลงไหนที่เข้าขั้นเศษเพลงเลย ทั้งที่เป็นวงหน้าใหม่

ทุกเพลงกระชับลงตัว และให้อารมณ์ดิบแบบเดียวกับที่ได้ฟังจาก Guns N' Roses ยุคแรก ทัั้ง Start Over ที่ดูจะติดกลิ่น Welcome To The Jungle มาหน่อย หรือเพลงที่เข้าขั้นเด่นเพลงอื่นอย่าง Free N' Easy หรือแทร็คปิด Shot For The Road

เรื่องฝีมือของนักดนตรีก็ไม่ได้โชว์เทคนิคเหนือชั้นสวิงสวายอะไร เช่นเดียวกับเสียงร้องของ Priya Panda ก็ไม่ถึงกับสุดยอด สำคัญกว่าคือทุกอย่างมันเข้ากับแนวทางที่วงเลือกเล่นชนิดเหมาะเจาะ

ไม่รู้จะสรรเสริญกันเกินไปรึเปล่า แต่ถ้าใครคิดถึงอารมณ์ในแบบดั้งเดิมของ GN'R แล้ว ไม่น่าปล่อยให้งานชุดนี้หลุดมือไป

All The People...So Many People...

2009-07-17T00:57:00.009+01:00

BLUR
@ Hyde Park, London
July 2, 2009

ช่วงนี้แย่แฮะ เหมือนไม่ค่อยมีแรงกระตุ้นให้อัพเดตบล็อกเท่าไหร่ เพราะมีเรื่องโน้นเรื่องนี้เข้ามาวนเวียนอยู่ในหัวจนสับสนไปหมด

อย่างคอนเสิร์ต Blur ที่ Hyde Park นี่ถ้าเป็นอาหารก็ต้องบอกว่าเก็บไว้จนหมดรสชาติไปแล้ว ไม่ได้หมายถึงตัวคอนเสิร์ตนะ แต่เป็นคนเขียนเองนี่แหละที่เก็บไว้จนอารมณ์สนุกตอนนั้นมันจางไป แทนที่จะเขียนสดๆตั้งแต่ตอนนั้น น่าจะได้อรรถรสมากกว่า

สำหรับ Blur เอง ก็คงคล้ายๆกับ AC/DC ที่เขียนไปเมื่อตอนก่อนคือเป็นโชว์ที่คนส่วนใหญ่ตั้งตารอคอยกันเป็นพิเศษ เพราะเป็นการรียูเนียนของคลาสสิคไลน์อัพหนแรกในรอบหลายปี

คือจริงๆจะบอกว่านี่เป็นโชว์แรกก็ไม่เชิง เพราะตั้งแต่ทั้งสี่หน่อตัดสินใจกลับมารวมตัวกันในช่วงซัมเมอร์ก็ขึ้นเวทีเล่นไปแล้วหลายรายการ รวมถึง Glastonbury ก่อนหน้านี้ด้วย

แต่ที่ Hyde Park นี่ถือเป็นโชว์เฉพาะของวงล้วนๆ ไม่ต้องไปแย่งหรือแบ่งความเด่นกับใคร

ตามกำหนดเดิม โชว์ที่ Hyde Park นั้นวางไว้แค่วันเดียวคือศุกร์ที่ 3 มิ.ย. แต่คงจะด้วยดีมานด์ที่ล้นหลามจนโซลด์เอาต์ ทำให้ทางวงกับ Live Nation ผู้จัดต้องเพิ่มจำนวนโชว์ขึ้นอีกวัน เลยกลายเป็นว่าคนที่มาจองทีหลังได้ดูก่อนซะงั้น (โชว์ที่เพิ่มขึ้นมาเป็นวันพฤหัสฯ)

แต่ถึงจะมาจองทีหลัง แต่ก็เรียกว่าจองกันข้ามปีอีกเหมือนกัน รู้สึกจะเป็นช่วงไล่ๆกับ AC/DC นี่แหละ

พูดถึง Hyde Park กันซักหน่อย ที่นี่ก็คือหนึ่งในสวนสาธารณะใหญ่จำนวนเก้าแห่งของลอนดอน (Royal Parks of London) ส่วนตัว ถ้าพูดถึงความร่มรื่นหรือสวยงามคงไม่เท่าไหร่

แต่สิ่งที่ทำให้ Hyde Park ขึ้นชื่อก็คือ Speaker's Corner หรือมุมอิสระสำหรับการพูดในที่สาธารณะ จนบ้านเราเอาชื่อสถานที่ไปใช้เรียกเวลามีการพูดในที่ชุมนุมแทน

นอกจาก Speaker's Corner อีกจุดขายของ Hyde Park ก็คงไม่พ้นความเป็นลานกว้างสำหรับให้คนมารวมตัวกันมากๆ และแบบนี้จะมีอะไรเหมาะไปกว่าเทศกาลคอนเสิร์ตกลางแจ้ง

เฉพาะซัมเมอร์นี้ Live Nation คงเช่าเอาไว้แบบยาว เพราะตลอดสัปดาห์นั้น กดกันมาต่อเนื่อง ทั้ง Hard Rock Calling, Blur สองวัน ส่วนเสาร์อาทิตย์ยังมี Kanye West กับ Basement Jaxx ให้ดูกันต่อด้วย (ถ้ามีเงินซื้อบัตรนะ)

พูดถึงการจัดสถานที่ตั้งเต็นท์ขายของอะไรก็เป็นตามสไตล์ของ Live Nation จริงๆ ด้วยความที่เพิ่งดู Download Festival มา ทุกอย่างก็เหมือนของเดิมแบบเด๊ะๆ เลยไม่ค่อยรู้สึกรู้สมอะไรเท่าไหร่ ยิ่งวงเปิดสองวงที่ขึ้นเวทีมาอุ่นเครื่องคนดู ก็สารภาพตามตรงเลยว่าไม่รู้จัก แฮ่ๆ (เล่นง่ายจังนะ)

กว่า Blur จะขึ้นเวทีก็ล่อเข้าไปสองทุ่มกว่าเกือบสามทุ่มโน่นแล้ว ด้วยความที่อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ซักหน่อย ก็เลยอุตส่าห์สอดแทรกเข้าไปด้านหน้าเวที แต่ก็ได้มาแค่นี้เอง แล้วสุดท้ายก็ทนแรงเบียดเสียดไม่ไหว หลบไปนั่งดูต่อจากระยะไกลแทน

พูดถึงโชว์ของ Blur แล้ว ก็ต้องบอกว่าสมราคาของวงระดับแถวหน้าของอังกฤษ ทั้งระบบเสียงและแสงบนเวที โดยเฉพาะตอนท้ายๆที่ฟ้ามืดแล้วทำออกมาได้อลังการมาก

แต่พอมาอยู่นี่นานๆแล้ว กลับรู้สึกชอบดูในสถานที่เล็กๆเหมือนอย่างตอนไปเบียดกับสาวๆในงาน Tha Manics มากกว่า คือคอนเสิร์ตใหญ่มันก็สนุกดี แต่รู้สึกเหมือนมีช่องว่างระหว่างนักดนตรีกับคนดูมากเกินไป หรือคิดไปเองคนเดียวก็ไม่รู้แฮะ

เขียนแบบเบลอๆแล้วก็จบแบบเบลอๆนี่แหละ

เฮ่อ...ก็บอกแล้วว่าช่วงนี้มันเบื่อๆอยากๆ

Setlist
1. She's So High 2. Girls And Boys 3. Tracy Jacks 4. There's No Other Way 5. Jubilee 6. Badhead 7. Beetlebum 8. Out Of Time 9. Trimm Trabb 10. Coffee And TV 11. Tender 12. Country House 13. Oily Water 14. Chemical World 15. Sunday Sunday 16. Parklife (with Phil Daniels) 17. End Of A Century 18. To The End 19. This Is A Low
Encore:
20. Popscene 21. Advert 22. Song 2
Encore 2:
23. Death Of A Party 24. For Tomorrow 25. The Universal

For Those About To Rock (We Salute You)

2009-07-16T23:03:00.023+01:00

AC/DC
@ Wemley Stadium, London
June 26, 2009

ดูมาตั้งเดือนแล้วเพิ่งจะมาอัพ เพราะช่วงปลายเดือนมิถุนายน บอกตรงๆว่าเฉื่อยๆเนือยๆยังไงชอบกล

คือการดูคอนเสิร์ตมันเป็นความอยากส่วนตัวที่อัดอั้นมานานก็จริง แต่ไอ้การตระเวนดูถี่ๆ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป

นอกจากจะกระทบกับเงินในกระเป๋าอย่างรุนแรงแล้ว ยังพาลให้สภาพร่างกายมันล้าตามไปด้วย โดยเฉพาะผลข้างเคียงจากที่โดนิงตันนี่ยอมรับเลยว่ามีส่วนมากกับทั้งกายและใจ

ลูกคุณหนูก็เงี้ย ไม่ค่อยได้เผชิญความลำบาก

กระทั่งคอนเสิร์ตที่ตั้งใจไว้มากอย่าง AC/DC ก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ถึงจะทิ้งช่วงมาจาก Download ตั้งสองสัปดาห์ก็เหอะ

สำหรับโชว์ที่ เวมบลีย์ สเตเดี้ยม คราวนี้ ถือเป็นหนสองในการมาทัวร์ลอนดอนของ AC/DC แล้ว หลังจากเคยแวะมาหนนึงตอนเดือนเมษา

จะต่างกันก็ตรงครั้งนั้นเป็นการเล่นแบบอินดอร์ที่ O2 Arena คือใจจริง ก็อยากดูตั้งแต่ครั้งนั้นแล้ว แต่ด้วยความที่ AC/DC ไม่ได้มาเล่นที่ยูเคนานเกือบสิบปี แถมลือกันว่านี่อาจเป็นทัวร์สุดท้ายของ AC/DC ด้วย ในเมื่อ Brian Johnson เองก็เลข 6 นำหน้าเข้าไปแล้ว

บัตรที่ O2 ก็เลยเกลี้ยงเหมือนถูกหลุมดำดูดหายไปตั้งแต่สิบนาทีแรกของวันเปิดจอง

ตอนนั้นก็กระเหี้ยนกระหือรือมากที่จะหาตั๋ว แต่ปรากฎว่าดีมานด์สูง ราคาก็เลยอัพทะลุเพดานไปแตะแถวๆ 200 ปอนด์โน่น เห็นแล้วก็ได้แต่ถอดใจ

แต่แล้วก็เหมือนพระมาโปรด (เวอร์ไปมั้ย?) เพราะจากนั้นไม่นาน ก็มีข่าวว่า AC/DC จะกลับมาลอนดอนอีกรอบ แต่คราวนี้กระโดดจาก O2 ที่รับคนได้หมื่นเศษไปเป็น เวมบลีย์ สเตเดี้ยม ที่จุได้มากกว่าสองเท่า เพื่อรองรับความต้องการของแฟนๆ

ทีนี้ละเท่ากับถูกหวยสองเด้งเลย หนึ่งคือเคยเข้าเวมบลีย์มาก่อนก็จริง แต่นั่นเป็นการไปดูฟุตบอลในฐานะนักข่าว แต่คราวนี้จะได้ลงไปยืนในสนามอย่างที่ฝันไว้ และสองก็คือได้ดู AC/DC สมใจนั่นแหละ

คราวนี้ไม่พลาดอีก คือตั้งนาฬิกาปลุกไว้มารอจองตั้งแต่นาทีแรกเลย ขนาดนี้ก็ยังเกือบไป เพราะคนอื่นเขาก็ทำแบบเดียวกันจนเว็บเกือบล่ม แต่สุดท้ายก็ตะครุบมาเป็นกรรมสิทธิ์ไว้ได้หนึ่งใบ

เอ่อ ลืมบอกไปว่าจองในที่นี้ คือตั้งแต่ 17 ธันวาคมปีที่แล้ว หรือพูดง่ายๆก็คือบัตรหมดล่วงหน้าเกินครึ่งปีโน่น!?!

นี่แล ตั๋วที่ต้องจองล่วงหน้ากันถึงครึ่งปี

ฟาสต์ฟอร์เวิร์ดมาถึงวันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน คือดีเดย์ที่รอคอยมานาน แต่ด้วยความซื่อบื้อบางประการ คือมัวแต่ไปยืนต่อคิวซื้อเสื้อทัวร์ที่ด้านนอกสเตเดี้ยม เลยมีอันต้องพลาดดู The Answer วงเปิดวงแรกที่ขึ้นเวทีตอนบ่ายสี่โมงไป T^T

ที่แย่คือพอเข้าไปในสเตเดี้ยมแล้ว ก็รู้ว่าด้านในเขาก็มีบู๊ตขายเสื้อกับของที่ระลึกเหมือนข้างนอกเด๊ะๆ แถมคิวยังไม่ยาวชนิดต้องรอจนเหงือกแห้งนี่สิ มันน่าเจ็บใจ!?!

การมัวชักช้าอยู่ด้านนอกยังมีผลเสียอีกอย่างคือคนเขาไปจับจองบริเวณด้านหน้าเวทีกันหมดแล้ว จากตำแหน่งที่เข้าไปได้ใกล้ที่สุดก็คือตรงกลางสนามฟุตบอล ลองนึกดูละกันว่ามันไกลจากเวทีที่ตั้งอยู่ติดอัฒจันทร์ฝั่งหลังประตูแค่ไหน

AC/DC ขึ้นเวทีตอนสองทุ่มครึ่ง แต่รูปนี้ถ่ายตอนสี่โมงเศษ!?!

ระหว่างรอ AC/DC ขึ้นเวที ก็มีคิวของ The Subways วงเปิดวงที่สองขึ้นมาคั่นเวลา

สารภาพตามตรงว่าไม่รู้จักเลยแฮะ เช็กข้อมูลเห็นเขาว่าเป็นการาจที่มีแฟนประจำในหมู่คนที่ไปดู Reading Festival แต่แนวมันไม่ได้ไปกับวงเฮดไลน์เลย

คืออย่าง The Answer นี่ยังพอไปได้ แต่สำหรับ The Subways นี่มันคนละเรื่องจริงๆ

เท่าที่สังเกตคนรอบข้างก็มีคนร้องตามได้บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นตะโกนไล่ว่าเมื่อไหร่จะลงไปซักทีมากกว่า ฮ่าๆ

The Subways วงเปิดลำดับสองที่คนดูจำนวนนึงไม่ชอบใจเท่าไหร่

หลัง The Subways (โดนไล่)ลงเวทีไป ก็ยังทิ้งช่วงนานอีกเกือบชั่วโมง กว่าจะมีสัญญาณบ่งบอกว่าคราวนี้ถึงคิวของ AC/DC แล้ว

นั่นคือการ์ตูนแอนิเมชั่น Angus Young ในคราบปีศาจกับสองสาวบนรถไฟที่เรียกเสียงเฮจากคนดูทั้งสนามได้ยกใหญ่ (คือแทรกมุกลามกแบบเชิงสัญลักษณ์นิดนึง แต่คนที่พอผ่านโลกมาบ้าง ดูก็รู้ว่าแต่ละชอตหมายถึงกิจกรรมอะไร)

แอนิเมชั่นติดเรทบนจอภาพขนาดยักษ์ที่ใช้โหมโรงก่อนเริ่มคอนเสิร์ต

ในเมื่อนี่เป็นทัวร์โปรโมทอัลบั้ม Black Ice ฉะนั้น เพลงแรกที่จะประเดิมคอนเสิร์ตคงเป็นเพลงอื่นไม่ได้ นอกจาก Rock N' Roll Train ก่อนที่จอภาพบนเวทีที่ตอนแรกใช้ฉายแอนิเมชั่นจะแยกออกเป็นสองส่วน เปิดช่องให้พร็อพขนาดยักษ์เป็นรถจักรไอน้ำโผล่ขึ้นมาตรงกลางเวทีแทน

Rock N' Roll Train ขนาดยักษ์บนเวที

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าว่าระบบเสียงใน Wembley Stadium นี่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ (เห็นว่า Oasis ที่มาเล่นหลังจากวันนั้น ก็เจอปัญหาหนักถึงขั้นไฟดับเลย) แต่ตรงนั้นก็พอมองข้ามไปได้ เพราะการแสดงของ AC/DC ที่มีลูกล่อลูกชนเพียบ

อย่างตอนที่อินโทรของ Hells Bells ดังขึ้น ก็จะมีระฆังขนาดยักษ์ค่อยๆหย่อนลงมาจากด้านบนให้ Johnson ขึ้นไปโหนเล่น

หรือในช่วงระหว่างเพลง The Jack ก็จะคั่นด้วยโชว์เปลื้องผ้าของ Angus จนเหลือแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว คือจริงๆไม่น่าดูเท่าไหร่หรอก สำหรับคนอายุห้าสิบกว่า แถมเป็นผู้ชายอีกต่างหาก แต่ท่าทางของแกมันชวนให้ฮามาก

และที่ขาดไม่ได้คือการหันหลังให้คนดูและถลกชิ้นสุดท้ายให้เห็นบั้นท้ายแวบๆ สลับกับภาพบนจอขนาดยักษ์ที่กล้องแพนไปหาสาวๆคนไหน ก็จะมีการถลกเสื้อโชว์เป็นของแถมให้หนุ่มๆดูเป็นบุญตา (อันนี้ชอบมาก แผล่บๆ)

ระฆังใหญ่ที่ห้อยอยู่ทางมุมขวาบนของภาพนั่นแหละ Hells Bells

อีกอันนึงที่เด็ดและฮาไม่แพ้กันคือ Whole Lotta Rosie ในช่วงท้าย ก็มีตุ๊กตาเป่าลมขนาดยักษ์เป็นอีสาวร่างสะบึมส์ขึ้นมาขี่รถไฟ แถมยังส่ายไปส่ายมาตลอดเวลา (ตามแรงลมที่เป่า) คือก็ขำๆปนทะลึ่งตามเนื้อหาของเพลงนั่นแล

Rosie ขนาดยักษ์คร่อมรถไฟระหว่างเพลง Whole Lotta Rosie

จนมาถึง Let There Be Rock ที่เป็นเพลงสุดท้าย Angus ก็ค่อยๆเดินจากเวทีผ่านทางเดินที่เตรียมไว้มายืนโซโล่กีตาร์กันจะๆต่อหน้า แถมยังเล่นยาวเหยียดรวมๆแล้วเกือบยี่สิบนาทีได้ ก่อนจะตัดเข้าช่วงท้ายของเพลงแล้วทั้งหมดก็กลับเข้าหลังเวทีไป

Angus กับช่วงโซโล่ตอนกลางและท้าย Let There Be Rock ที่ยาวเกือบยี่สิบนาที

ถึงช่วงอังกอร์ก็เหลืออีกแค่สองเพลงเอกที่ยังไม่ได้เล่น คือ Highway To Hell และปิดท้ายอย่างเป็นทางการด้วย For Those About To Rock (We Salute You) ที่เปลี่ยนพร็อพจากรถไฟยักษ์กลายเป็นปืนใหญ่หกกระบอกสำหรับยิงสลุตในท่อนคอรัสกับตอนจบเพลงแทน

ส่วนไอ้กระบอกใหญ่ในรูปข้างล่างนั่นไม่ใช่ของจริงนะ เป็นภาพที่ฉายอยู่บนจอ

For Those About To Rock (We Salute You)

ก็จบกันไปด้วยความเหนื่อยอ่อน บวกเปียกเล็กน้อย เพราะฝรั่งพิเรนทร์เล่นขว้างแก้วพลาสติกที่มีเบียร์อยู่กันให้ว่อนไปหมด แถมยังกระเซ็นมาโดนกล้องให้เหนียวเหนอะอีกด้วย ดีนะไม่พัง...

Setlist
1. Rock N' Roll Train
2. Hell Ain't a Bad Place to Be
3. Back in Black
4. Big Jack
5. Dirty Deeds Done Dirt Cheap
6. Shot Down in Flames
7. Thunderstruck
8. Black Ice
9. The Jack
10. Hells Bells
11. Shoot to Thrill
12. War Machine
13. Dog Eat Dog
14. Anything Goes
15. You Shook Me All Night Long
16. T.N.T.
17. Whole Lotta Rosie
18. Let There Be Rock
Encore:
19. Highway to Hell
20. For Those About to Rock (We Salute You)

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (6)

2009-07-14T00:41:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

หลังๆรู้สึกชักวนอยู่กับที่เหลือเกิน เทศกาลก็จบไปเป็นเดือนแล้วยังเขียนไม่จบซักที

ก็มาถึงตอนสุดท้ายของ Download 2009 กันแล้ว

อย่างที่เคยว่าไว้ในตอนก่อนคือวันอาทิตย์ ทาง Live Nation ที่เป็นผู้จัด เขาวางคิวไว้ให้เป็นวันของ Classic Rock โดยเฉพาะ Main Stage นั้น ถ้าไม่ใช่วงรุ่นเก่า ก็ต้องเป็นหน้าใหม่ที่เล่นดนตรีย้อนกลับไปยังยุค 70s-80s เท่านั้น ส่วนแนวอื่นๆก็ยังพอมีให้เลือกดูได้ตามเวทีอื่น

หลังจากตากแดดมาสามวันเต็มๆ พอถึงเช้าวันอาทิตย์ก็เริ่มรู้สึกถึงความปวดแสบปวดร้อนจากอาการแดดเผาบ้างแล้ว โดยเฉพาะเวลาอาบน้ำ แต่ด้วยความที่อยู่มาถึงวันที่สี่ ยังไม่มีโอกาสได้ส่องกระจกมองหน้าตัวเองชัดๆเลยไม่รู้ว่าเละขนาดไหน (ก็ขนาดกลับบ้านมาแล้ว หน้ายังเป็นสองสีจากรอยแว่นกันแดดไปอีกเป็นอาทิตย์)

และก็ไอ้ด้วยความไม่รู้นี่แหละ ทำให้ไม่คิดจะหาที่หลบแดดอีก คือในใจคิดว่ามันก็แค่ทำให้ผิวคล้ำขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น ทีนี้ก็เลยลุยขึ้นไปนั่งรอเกือบถึงแถวหน้าของ Main Stage กันตั้งแต่หัววันเลย

หน้า Main Stage ตอนประมาณสิบโมงเศษๆก่อนวงแรกจะขึ้นเวที

สำหรับวงแรกที่ประเดิมวันของ Classic Rock ตอนสิบเอ็ดโมงเช้า ก็คือ Stone Gods ที่มี Dan Hawkins กับ Richie Edwards อดีตสองสมาชิก The Darkness เป็นแกนหลัก

คือหลังจาก Justin Hawkins แยกตัวออกไป ทั้ง Hawkins คนน้องกับ Edwards รวมถึง Ed Graham ก็ตัดสินใจฟอร์มวงขึ้นใหม่ โดยได้ Toby MacFarlaine เพื่อนเก่ามาเล่นเบสให้ ส่วน Edwards ก็ขยับไปเล่นริธึ่มกีตาร์/ร้องนำแทน พร้อมเปลี่ยนแนวมาเล่นฮารดร็อคที่ซีเรียสขึ้นทั้งดนตรีและเนื้อหา ชนิดไม่มีตรงไหนคล้ายกับ The Darkness อีกเลย

มีเวลาแค่ยี่สิบนาทีบนเวที Stone Gods ก็ไม่ได้พูดพร่ำอะไรมาก อัดกันเนื้อๆเน้นๆรวมทั้งหมดแค่ห้าเพลง ที่นึกออกก็มี Burn the Witch เพลงเปิดอัลบั้มชุดแรก Silver Spoons & Broken Bones และปิดด้วย Defend or Die ที่แปลกก็คือไม่ยักหยิบเอา Knight of The Living Dead ที่เป็นซิงเกิ้ลขึันมาเล่นแฮะ

Stone Gods วงแรกของ Main Stage ในคอนเซ็ปต์วัน Classic Rock

ถัดจาก Stone Gods ก็ถึงคิวของวงที่อยากดูมานานแล้ว เพิ่งจะสบโอกาสเอาก็คราวนี้เอง สำหรับ Tesla

จะเสียดายก็นิดหน่อยตรงไม่ใช่คลาสสิคไลน์อัพแบบ 100% เพราะ Tommy Skeoch มือกีตาร์อีกคนลาออกไปดูแลครอบครัวตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน แต่นอกจาก Dave Rude ที่มาแทนแล้ว อีกสี่คนที่เหลือยังเป็นชุดเดิมทั้งหมด

ก่อนจะมาที่โดนิงตัน ก็เพิ่งมีโอกาสฟังงานชุดล่าสุด Forever More ได้ไม่นาน รวมๆแล้วถือว่าเข้าที่เข้าทางกว่า Into the Now เยอะ (ไม่นับอัลบั้ม กับ EP รวมเพลงคัฟเวอร์ที่ออกมาคั่นกลาง) และก็ดูเหมือนว่าทางวงจะอยู่ระหว่างยูโรเปี้ยนทัวร์โปรโมทงานชุดนี้พอดี เพราะเพลงแรกที่งัดขึันมาก็คือ Forever More เพลงเก่งของอัลบั้มด้วย

แต่อาจจะเพราะเวลาไม่อำนวยเท่าไหร่ ทางวงก็เลยเลือกเอาใจแฟนเก่าเป็นหลักด้วยการขุดเพลงเก่าๆขึ้นมาเล่นต่อเนื่องจนจบ ทั้ง Heaven's Trail (No Way Out), Signs, Cumin' Atcha Live และที่ขาดไม่ได้คือ Modern Day Cowboy งานนี้บอกได้คำเดียวว่าอิ่ม เพราะดูแล้ว โอกาสจะได้ยล Tesla อีกซักครั้ง คงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่ายากจริงๆ

Tesla เล่นได้น่าประทับใจมากกับช่วงเวลาสั้นๆแค่ยี่สิบนาที

ปกติจะต้องหนีไปหาที่หลบแดดแล้ว แต่เห็นรายชื่อวงถัดไป ก็งงๆว่าใช่ Skin ที่รู้จักรึเปล่า ปรากฎว่าใช่แฮะ พอกลับไปค้นประวัติทีหลัง ปรากฎว่าเป็นการกลับมารวมตัวกันเพื่องานนี้โดยเฉพาะ หลังได้รับการทาบทามจากทางผู้จัด แถมยังเป็นสมาชิกยุคแรกทั้งหมดอีกต่างหาก แต่บอกได้เลยว่าจำหน้าตาแต่ละคนไม่ได้ ทั้ง Myke Gray (กีตาร์) กับ Andy Robbins (เบส) โกนหัวจนเกลี้ยง ส่วน Neville MacDonald ก็ไม่ได้ไว้ผมยาวเหมือนแต่ก่อน

เวลาดูไปก็อาศัยขุดลิ้นชักความทรงจำขึันไปด้วย จำไม่ได้ทั้งหมดหรอกว่า Skin เล่นอะไรไปบ้าง นึกดูละกันว่าสมัยนั้นยังเป็นเทปคาสเซ็ตต์อยู่เลย (น่าจะออกกับ EMI นะ) ที่ชัวร์ๆก็มี Money, House of Love กับ Look but Don't Touch จากชุดแรกนี่แหละ

Baby... Baby... Look but Don't Touch กับ Skin

กดมารวดสามวงก็ชักเริ่มเหนื่อยแล้ว เห็นรายชื่อวงถัดไปเป็น Black Stone Cherry ที่ผสมโพสต์กรันจ์กับเซาเธิร์นร็อค แล้วรู้สึกเฉยๆ ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะดูหรือไม่ดู

แต่ระหว่างเดินออกมาซื้อเบียร์กระดกให้ชื่นใจซักหน่อย ก็ได้ยินเสียงซาวนด์เช็คจากเวที Redbull ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามลอยมาเข้าหู เป็นริฟฟ์กีตาร์กระชากๆ สำเนียงดุใช้ได้ เลยแวะเข้าไปดูหน่อย เพราะสองวันก่อนไม่เคยเฉียดเข้าไปเลย

จะว่าดวงมันพามาเจอวงน่าสนใจก็ไม่ผิด เพราะ Jett Black ที่กำลังจะขึ้นเวที มันมีอะไรคล้ายกับวงโปรดอย่าง Black Tide กับ Airbourne มาก ทั้งเรื่องอายุอานามที่ไม่เท่าไหร่ แต่กลับเล่นเฮฟวี่ เมทั่ลย้อนกลับไปยุค 80s ได้มันเข้าไส้ โดยเฉพาะมือกีตาร์สองคนที่ผลัดกันร้อง ผลัดกันโซโล่ไฟแลบ

แต่ด้วยความที่เป็นวงหน้าใหม่ แถมอยู่ในเวทีร่ม คนที่อยู่ในเต็นท์เลยหนักไปทางมาหลบแดดมากกว่าจะฟังเพลงแบบจริงๆจังๆ นึกแล้วก็เสียดายแทน

พอกลับถึงบ้านแล้วลองค้นในเว็บดู ระวังอย่าไปสับสนกับ Jett Black ของอเมริกัน เพราะวงนี้เป็นของยูเค ถ้าอยากรู้ว่าเพลงของวงนี้เป็นยังไงให้ลองเข้าไปฟังที่ www.myspace.com/jettblackuk แต่อัลบั้มยังไม่ออกซักที ใน itunes ก็มีแค่ Jett Black อีกวง ระวังอย่าไปซื้อผิดล่ะ

Jett Black วงหน้าใหม่ที่เจ๋งเกินคาด

ถัดจาก Jett Black ก็ถึงคราววกกลับมาที่ Main Stage อีกครั้ง แต่คราวนี้จะฝ่าดงมนุษย์ไปถึงด้านหน้าคงทำไม่ได้แล้ว เพราะคนทยอยกันมาเพียบ ยิ่งมีคนถือ Weekend Ticket มาเสริม ทีนี้จะกิน จะเข้าห้องน้ำ จะดูคอนเสิร์ต อะไรก็แออัดไปหมด

สำหรับช่วงบ่ายของ Main Stage นั้น เป็นช่วงของคนแก่อย่างแท้จริง เพราะมีแต่วงรุ่นน้าทั้งนั้น เริ่มจาก Journey ที่ปัจจุบันเปลี่ยนกระบอกเสียงมาเป็น Arnel Pineda นักร้องนำชาวฟิลิปปินส์ หลังจาก Steve Augeri มีปัญหาเรื่องเส้นเสียง ส่วน Jeff Scott Soto โดนไล่ออกไป

ถึงจะเป็นฟิลิปิโน แต่สำเนียงของ Pineda ก็ไม่มี วั๋น ตรู๋ ตรี๋ แบบที่เราชอบล้อเลียนกัน ทั้งน้ำเสียงและพลังก็ต้องบอกว่าไม่แพ้นักร้องนำคนก่อนๆของวงเลย ขนาดที่สื่อในชิลี (เวทีแรกในการเปิดตัว Pineda) ยังยกให้ว่าอยู่ในระดับเทียบเคียง Steve Perry ไปโน่น อันนี้ก็แล้วแต่คนจะคิด แต่ถ้าว่ากันโดยรวมแล้ว ต้องยอมรับว่าไม่มีอะไรบกพร่องจริงๆ รวมถึงการแสดงบนเวทีต่อหน้าคนหลายหมื่นในวันนี้ด้วย

ด้วยความที่มีดีกรีแก่กล้าซักหน่อย Journey ก็เลยมีเวลาอยู่บนเวทีพอสมควร (น่าจะประมาณ 30-40 นาทีเห็นจะได้) แต่ไม่ยักกล้าหยิบเพลงจากชุดใหม่มาเล่นเลย คือส่วนใหญ่ก็เป็นเพลงขาประจำแบบเพลย์เซฟทั้งเซ็ต ไล่จาก Separate Ways (Worlds Apart), Stone in Love, Ask the Lonely, Wheel in the Sky, Faithfully, Don't Stop Believin' ปิดท้ายด้วย Anyway You Want It

Journey ถ้าเป็นมวยก็ต้องบอกว่าชกแบบประคอง ไม่เปลืองตัวเท่าไหร่

ตามโปรแกรมถัดจาก Journey ก็เป็น Dream Theater อีกหนึ่งวงโปรด แต่อารมณ์นั้น มีอะไรดลใจให้ลุกไปดูวงอื่นก็ไม่ทราบ อาจจะเพราะรู้สึกว่าอากาศร้อนๆแบบนี้ มันไม่เหมาะกับนั่งฟังเพลงในแบบของ DT เท่าไหร่ ก็เลยเดินแวะไปเวทีสอง เห็นป้ายผ้า Volbeat ติดอยู่

คิดอยู่ซักพัก ก็นึกออกว่าเป็นวงที่รุ่นน้องบอกว่า Daniel Agger กองหลังทีมชาติเดนมาร์กโปรดปราน ก็เลยลองยืนดูอยู่ซักหน่อย อารมณ์เพลงก็แปลกๆดี เหมือนจับเอา คันทรี่/ร็อคอะบิลลี่/โพสต์กรันจ์ มาผสมกัน คือมันไม่ค่อยกลืนกันเท่าไหร่ในความรู้สึกส่วนตัว แต่ก็ถือเป็นความพยายามที่แหวกแนวดี

มีอยู่เพลงหนึ่งที่อุทิศให้กับ Johnny Cash แล้ว ก็เล่นออกมาในแนวๆนั้นเลย และที่ฮาดีคือนักร้องนำค่อนข้างจะปากหวานมาก ชมคนดูข้างล่างตลอด ก่อนจะปิดท้ายด้วย I Only Wanna Be With You ของ Dusty Springfield ซะงั้น!?!

Volbeat วงลูกผสมอารมณ์ดี ไม่ใช่เมทั่ลแท้ๆแต่เล่นสดสนุกทีเดียว

ไปๆมาๆ แทนที่จะขยับไปดูเวทีอื่น ก็ฝังรากอยู่ที่ Second Stage นั่นแหละ เพราะตามคิวนั้นมี Buckcherry หนึ่งในสองเป้าหมายที่ดึงดูดให้บากบั่นมาถึงโดนิงตัน

แต่ก่อนจะถึงคิวของ Buckcherry เป็น Shinedown โพสต์กรันจ์ที่กำลังมาแรง ขึ้นมาแสดงก่อน

พูดถึง Shinedown ส่วนตัวแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแตกต่างจากวงในสไตล์เดียวกันซักเท่าไหร่ ทั้งเสียงร้องหรือดนตรี แต่รวมๆแล้วก็โอเค พอฟังได้

มีหลายเพลงที่คุ้นหูเหมือนกัน เพราะนี่เป็นช่วงอัลบั้ม The Sound of Madness ก็ได้รับการโปรโมทที่นี่พอสมควร ที่นึกออกก็มีไตเติ้ลแทร็ค, Devour และก็ Second Chance

Shinedown โพสต์กรันจ์ที่กำลังดัง ฝีมือไม่เลว แต่ฟังแล้วแยกกับวงแนวๆเดียวกันไม่ค่อยออก

หลังจาก Shinedown ลงเวทีไปได้ซักพัก ก็เป็นคิวของ Clutch สโตเนอร์ร็อค ที่ฟังชุดล่าสุดบางเพลงก็เตลิดไปถึงขนาดเอาบลูส์มาผสมด้วยแล้ว แต่บนเวทีก็ยังใส่กันเต็มเหนี่ยวอยู่

เพลงส่วนใหญ่ที่เลือกมาเล่น ก็จะย้อนกลับไปชุด Blast Tyrant ผสมกับเพลงจากชุดใหม่แค่สองอัลบั้มเท่านั้นเอง ฟังแล้วก็มันๆมึนๆดีเหมือนกัน (อย่างหลังเพราะกดไปแล้วสี่ห้าไพนท์ด้วย) แต่พอดีไม่ใช่แนวถนัดเท่าไหร่ เลยแค่โยกๆตามเป็นพิธีเท่านั้น

Clutch สโตเนอร์ร็อคเล่นมัน แต่คนเขียนเริ่มมึนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ตอนที่ Clutch นี่ก็สารภาพตรงๆเลยว่าตอนนั้นคิดแค่ "เมื่อไหร่จะจบซักทีวะ" เพราะวงถัดไปที่จะขึ้นเวทีก็คือ Buckcherry นั่นเอง พอ Clutch จบปุ๊บ ก็รีบพุ่งขึ้นหน้าทันที ก็ถือว่าตำแหน่งยืนโอเคทีเดียวคือแถวที่สองตรงกับตำแหน่งของชุดกลองพอดี เรียกว่ามาดูสามวัน ก็เพิ่งมีคราวนี้แหละที่เบียดเสียดขึ้นมาอยู่ตรงนี้ได้

รอไม่นานเท่าไหร่ สมาชิกของ Buckcherry ก็ทยอยขึ้นเวทีมาทีละรายสองราย ก่อนที่ Josh Todd จะขึั้นมาเป็นคนสุดท้าย แล้วก็เริ่มต้นใส่กันเน้นๆด้วย Rescue Me จากชุดล่าสุด Black Butterfly กับ Lit Up ที่ตรงช่วงกลางเพลงต้องมีการยุส่งให้คนดูตะโกน Cocaine-Cocaine ไปมา จะว่าไปมันก็คล้ายๆกับทุกที่ที่ไปเล่นยังไงชอบกลแฮะ

ถึงจะมีอัลบั้มชุดใหม่ออกมาแล้ว แต่ดูเหมือนแฟนเพลงที่อังกฤษจะยังฝังใจกับ 15 มากกว่า ทางวงก็เลยต้องงัดวัตถุดิบจากชุดนั้นมาเล่นเยอะหน่อย อย่าง Broken Glass, Sorry และก็ปิดท้ายด้วย Crazy Bitch ที่เหมือนจะกลายเป็นเพลงชาติของวงไปแล้ว

แต่ไม่รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าพอเล่นสดแล้ว ซาวนด์ของ Buckcherry มันฟังหลวมๆยังไงชอบกลถ้าเทียบกับหลายๆวงที่เล่นสไตล์ใกล้เคียงกัน อันนี้ไว้รอไปพิสูจน์อีกทีตอนปลายเดือนก.ค. ในงาน Kerrang Awards อีกที ได้ความว่าไง แล้วเดี๋ยวจะมาเล่าให้ฟัง

ด้วยความที่เป็นวงเด็กเส้น Buckcherry ก็เลยมีรูปมาฝากเยอะหน่อย

Jimmy Ashhurst มือเบส กับ Stevie D. ริธึ่มกีตาร์

Todd กับ Xavier Muriel มือกลอง

Keith Nelson รวยแล้วชักฉุ

ดู Buckcherry จนหนำใจ แล้วก็ถึงเวลาโยกย้ายไปเก็บบรรยากาศช่วงท้ายของวัน เพราะวงรองสุดท้ายของ Second Stage อย่าง Paparoach ไม่ค่อยอยู่ในความสนใจเท่าไหร่ เลยกลับไปที่เวทีใหญ่ตามเดิม ตอนนั้น Whitesnake ก็ขึ้นมาเล่นได้ซักพักแล้ว

อาศัยความที่ Good To Be Bad อัลบั้มล่าสุดซิวทั้งเงินทั้งกล่อง David Coverdale กับชาวคณะก็เลยเล่นเพลงจากชุดใหม่สลับกับเพลงฮิตระดับคลาสสิคของวงไปได้แบบกลมกลืน

ที่เด็ดดวงมากๆคือลีลาของคู่มือกีตาร์ที่เข้าขั้นกีตาร์ฮีโร่ด้วยกันทั้งคู่ จนตอนแนะนำสมาชิกในวง Coverdale ตั้งฉายาให้ Doug Aldrich เป็น Lord of Les Paul ไปโน่น แต่คนที่ตั้งใจมาดูแบบเน้นๆเลยคือ Reb Beach แล้วก็ไม่ผิดหวัง

ถึงจะไม่ใช่เฮดไลน์ แต่ศักดิ์ศรีของ Whitesnake ก็ไม่ได้เป็นรอง Def Leppard ไม่เท่าไหร่ เลยได้เล่นราวๆชั่วโมงกว่า ก่อนจะปิดฉากด้วยเพลงที่เดากันได้ง่ายมาก Still of The Night เสียดายไม่มี Fool for Your Lovin' เพลงโปรดอยู่ด้วย

Whitesnake มีรูปแค่นี้แหละ นั่งกินไก่ทอดอยู่ ขี้เกียจลุกไปถ่ายใกล้ๆ

ทีนี้ก็เหลือแค่สองชอยส์แล้ว ระหว่างเฮดไลเนอร์ของเวทีหลักคือ Def Leppard กับ Trivium ด้วยความที่ยังไม่อิ่มจาก Unholy Alliance ก็เลยเลือกไปดู Trivium ก่อน เพราะรู้ว่ายังไง Leppard ก็มีเวลานานกว่า (น่าจะประมาณสองชั่วโมงเศษ)

ระหว่างเดินจากเวทีแรกไปเวทีสองก็มีฝรั่งออกเนิร์ดๆหน่อยเข้ามาทักด้วย เพราะวันนั้นใส่เสื้อ Unholy Alliance พอดี คงเห็นว่าเป็นของแปลก เพราะอยู่มาหลายวันไม่ค่อยมีใครใส่เสื้อของ Slayer กันเลย (ที่เห็นเยอะสุด ไม่ใช่วงในงานก็เป็น Metallica กับ Guns N' Roses) แต่ตอนนั้นก็เมาได้ที่แล้ว เลยคุยกันแบบงูๆปลาๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไปเข้าห้องน้ำ (555+)

พูดถึงเรื่องความนิยม Trivium นี่ก็ถือว่าใช้ได้เลย คือแฟนเพียบจนเบียดเข้าไปไม่ได้ ก็เลยต้องอาศัยวิธีดูห่างๆแบบนี้แหละ

ส่วนเพลงที่เลือกมาเล่นก็ค่อนข้างจะเน้นชุดล่าสุด Shogun เป็นหลัก (Kirisute Gomen, Down from the Sky, Throes of Perdition, Into The Mouth of Hell We March) เสริมด้วยเพลงจาก Ascendancy ส่วน The Crusade ที่ไม่ค่อยเป็นตัวเองเท่าไหร่ จะหลุดมาก็แค่ Anthem (We are the Fire) เพลงเดียว

Trivium เฮดไลเนอร์ของ Second Stage ในวันอาทิตย์

จบจาก Trivium ก็ราวๆเกือบสามทุ่มแล้ว ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี คือเทียบกับสองวันก่อน ช่วงเย็น แดดจะน้อยกว่าปกติ เพราะมองไกลๆเห็นเมฆฝนตั้งเค้าอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนแค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น ไม่มีใครสนใจเท่าไหร่

ถึงตอนนี้ทุกคนจากทุกเวทีก็ค่อยทยอยมารวมตัวกันที่เวทีแรก ลองเช็กดูจาก Set List ก็รู้สึกว่าจะปาเข้าไปครึ่งทางแล้ว เพราะเดินมาถึงก็กำลังขึ้นอินโทร Two Steps Behind พอดี

ฟ้าที่โดนิงตันตอนสองทุ่มเกือบสามทุ่ม กำลังสวย

พูดถึงตรงนี้ก็มีเรื่องขำนิดนึง คือระหว่างเดินจากเวทีสองมาเวทีแรก ก็มีฝรั่งอีกคนเดินมาถามว่านี่วงสุดท้ายแล้วใช่มั้ย อันนั้นไม่แปลกเท่าไหร่ คือพี่แกดันถามว่านี่ชื่อวงอะไรด้วยนี่สิ

โห ขนาดดั้นด้นจ่ายเงินเข้ามาดูถึงที่นี่ แต่ไม่รู้จัก Def Leppard มันก็กระไรอยู่นะ

Def Leppard ถ่ายจากระยะไกลมองไม่เห็น ถ่ายจากจอมาให้ดูละกัน

เพลงที่ Def Leppard เล่นในคืนนั้น ก็แทบจะขุดกรุเพลงฮิตของวงที่มีทั้งหมดมาเล่น คือมานั่งนับเรียงกันดู นอกจากเพลงในอัลบั้มใหม่ที่แทรกมานิดหน่อย ก็เหลือเชื่อเหมือนกันว่ามันจะมีเพลงฮิตเยอะอะไรขนาดนั้น (ดูเอาจาก set list ด้านล่างละกัน) ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินกลับเข้าหลังเวทีพอเล่น Rock of Ages จบ

แต่ด้วยความที่วันนี้เป็นเหมือนคอนเสิร์ตใหญ่ของวงแบบกลายๆ ก็เลยต้องมีอังกอร์กันหน่อย ขนาดช่วงนี้มีคนทยอยเดินออกจากอารีน่าบ้างแล้ว แต่รวมๆก็ยังน่าจะเกินครึ่งแสนอยู่ดี เสียงร้องตามใน When Love and Hate Collide เลยดังกระหึ่ม ก่อนจะปิดท้าย Download Festival อย่างเป็นทางการด้วย Let's Get Rocked

ก็บอกได้คำเดียวว่าหมดสภาพละฮะ ห้าวันสี่คืนตั้งแต่วันเดินทางออกจากบ้านจนถึงวันกลับ แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่คงไม่ได้มีกันบ่อยๆ (มีบ่อยก็หมดตูด) เพราะลองคำนวณค่าใช้จ่ายทุกอย่างดูแล้ว ซื้อตั๋วเครื่องบินกลับเมืองไทยได้สบายๆ

ที่สำคัญคือไม่ใช่แค่่การเงินอย่างเดียวที่มีปัญหา ร่างกายก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน อย่างที่บอกไว้คือการทาครีมกันแดดไม่มากพอ ทำให้ผิวทั้งหน้าทั้งตัวไหม้หมด ปากก็แตกลอกเป็นแผ่นๆเหมือนเด็กดักแด้ไปอีกเป็นอาทิตย์

ถึงปีหน้าจะมีโอกาสมาอีกที ก็ชักไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าจะสะพายเป้มาลำบากตรากตรำแบบนี้อีกครั้งรึเปล่า...

ปล. ขอบคุณทุกคนมากที่อดทนอ่านกันมาจนจบ

Def Leppard set list
1. Rocket
2. Action
3. C'mon C'mon
4. Make Love Like A Man
5. Too Late For Love
6. Nine Lives
7. Love Bites
8. Rock On
9. Two Steps Behind
10. Bringin' On The Heartbreak
11. Switch 625
12. Hysteria
13. Animal
14. Armageddon It
15. Photograph
16. Pour Some Sugar On Me
17. Rock Of Ages
Encore:
18. When Love and Hate Collide
19. Let's Get Rocked

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (5)

2009-07-06T21:17:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

ย่างเข้าวันที่สองของ Download 2009 กันแล้ว ตามรายชื่อของวงที่ถูกจัดไว้ นี่น่าจะเป็นวันที่หลายคนรอคอยมากที่สุด เพราะมีวงดังๆในยุคปัจจุบันค่อนข้างเยอะ ทั้ง Slipknot ที่เป็นเฮดไลเนอร์ของ Main Stage The Prodigy ที่ขึั้นเล่นวงสุดท้ายของเวทีรอง Marilyn Manson, Pendullum, Dragonforce, Down, Hatebreed, Devil Driver ฯลฯ

แต่ส่วนตัวกลับรู้สึกเฉยๆไม่ค่อยกระตือรือล้นเท่าไหร่ เพราะรสนิยมมันตกยุคไปแล้ว ก็เลยตั้งใจว่าจะตระเวนไปเวทีโน้นเวทีนี้ดูวงแปลกๆ ที่คงหาโอกาสดูยากอยู่ซักหน่อยแทน

สำหรับวันเสาร์-อาทิตย์ นอกจากพวกที่มาตั้งแคมป์แล้ว ก็จะมีการเปิดขายบัตรให้คนทั่วไปเข้าชมด้วย ในแบบที่เรียกว่า Weekend ticket คือดูวันต่อวันแล้วก็หาทางกลับบ้านกันเอง ฟังดูเหมือนลำบาก แต่แบบนี้แหละที่พ่อแม่จะพาลูกๆมาเที่ยวกัน

คือออกจะทะแม่งๆหน่อยที่พ่อแม่พาลูกมาดูคอนเสิร์ตร็อคหรือเมทั่ล แต่คนที่นี่เขาก็เป็นแบบนี้จริงๆ มันเป็นเหมือนวัฒนธรรมเป็นกิจกรรมของครอบครัว เหมือนฟุตบอลนั่นแหละ ส่วนบ้านเรา คงไม่ต้องพูดอะไรมาก ขนาด DDT กับ Music Express ยังต้องปิดตัว ก็ไม่รู้ว่าจะยังไงแล้ว โหลดกันเข้าไปเหอะ (ชักมีอารมณ์)

วันเสาร์กับอาทิตย์นี่ก็จะเริ่มเช้าหน่อย คือ 11 โมงก็เริ่มบรรเลงกันแล้ว แดดกำลังเปรี้ยงพอดี เลยเดินแวะเข้าบาร์ไปหยิบ Gaymers Pear (ไซเดอร์ที่ทำจากลูกแพร์) มาซดเป็นการเริ่มต้น ก่อนจะนั่งดู Tim "Ripper" Owens ที่ Main Stage อย่างสบายอารมณ์

นึกแล้วก็น่าน้อยใจแทน Owens เหมือนกันแฮะ จากที่เคยอยู่กับ Judas Priest เป็นวงระดับเฮดไลน์ ต้องมาเล่นกลางแดดเปรี้ยงเป็นวงแรกของวัน โดยที่ยังมีคนเข้ามาในอารีน่าไม่มาก แต่พี่แกก็ยังเต็มที่ดี แล้วก็ร้องเพลงตัวเองสลับกับเพลงของ Priest แบบดื้อๆซะหยั่งงั้น ทั้ง The Ripper รวมถึง The Green Manalishi (With the Two-Prong Crown) ที่วางไว้เป็นเพลงสุดท้าย (ทำหยั่งกะเป็นเพลงตัวเอง)

เอ่อ...แต่ ...แต่ ลืมถ่ายรูปไว้ฮะ ท่านผู้อ่าน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย

Owens เล่นอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงก็ลาโรงไปตามคิว ถึงตอนนั้นก็ใกล้เที่ยงแล้ว แดดที่ตกใส่กบาลกำลังร้อนได้ที่ นึกหาที่หลบก็มีอยู่แค่สองแห่ง หนึ่งในนั้นคือเวที Tuborg Stage ว่าแล้วก็เดินฉับๆข้ามไปอีกฟากของ Donington Park มุ่งหน้าไปหาที่ร่มกัน

นี่แล Tuborg Stage ด้านหน้ามีลูกเล่นนิดหน่อยให้คนสอดหัวเข้าไปถ่ายรูปด้วยได้

ตอนที่ไปถึงนั้น มีวงหน้าใหม่ชื่อ No Americana กำลังเล่นอยู่พอดี ตัวเพลงก็เป็นป็อปร็อคที่ค่อนไปทางบริตอยู่ซักหน่อย จะว่าไปก็ผิดธรรมเนียมอย่างแรงสำหรับ Download เรื่องฝีมือหรือตัวเพลงก็ยังไม่ค่อยโดดเด่นเท่าไหร่ จะมีก็ลุคส์ของสมาชิกในวงที่ดูดีหน่อย แต่ถ้าหวังจะดังด้วยเรื่องเพลง เห็นทีจะลำบากหน่อย

No Americana น่าเบื่อกว่าที่คิด

ยืนดู No Americana แบบแกนๆพอให้หายร้อน ก็ถึงคราวกลับไปที่ Second Stage อีกรอบ คราวนี้มีเป้าหมายอยู่ที่ Hardcore Superstar สลีซร็อคจากสวีเดน

อาจจะเพราะรสนิยมส่วนตัว (อคติชัดๆ) รู้สึกเลยถึงความแตกต่างกันแบบเห็นๆ คือดู Hardcore Superstar แล้วมันสนุกกว่ากันเยอะ ถึงจะไม่ค่อยรู้จักเพลงของวงเท่าไหร่ แต่ก็มันตามไปด้วยได้ไม่ยาก คือ No Americana ดูแล้วยังไงก็บิลด์อารมณ์ไม่ขึั้นจริงๆง่ะ

Hardcore Superstar สลีซพันธุ์ล่ำจากสวีเดน

ถึงตอนนี้เริ่มชักเอียนๆปนเหนื่อยแล้ว ทั้งจากการกรำศึกหนักเมื่อวาน + ความร้อน + แอลกอฮอล์ที่ซดเข้าไป แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนต่อ เพราะวงในวันเสาร์นี่เป็นวงรุ่นใหม่หมดเลย สุดท้ายเลยไปป้วนเปี้ยนแถว Main Stage กับเขาดูบ้าง ตอนบ่ายโมงแก่ๆแดดเปรี้ยงชวนให้ละลายดีแท้ ก็ถึงเวลาขึั้นเวทีของ Hatebreed

แต่สารภาพตามตรงนะ ไม่รู้จักซักเพลงเลย ก็ไม่ชอบฮาร์ดคอร์นี่หว่า แต่สำหรับวัยรุ่นที่มาออกันหน้าเวทีแล้ว ใส่กันแบบเมามันมาก รุ่นลุงเลยได้แต่ยืนดูไปพลางจิบเบียร์ไปพลาง ที่เด็ดคือตรงหน้าจอจะฉายไปที่คนดูเป็นระยะ แล้วก็จะมีสาวๆขี่คอแฟนถลกเสื้อโชว์ของดีให้ดูอยู่ตลอด แหม่ ชอบจริงๆ แบบนี้

Hatebreed ที่คนเขียนไปดูทั้งที่ไม่มีซีดีของวงซักแผ่น

ตามโปรแกรมต่อจาก Hatebreed ก็จะเป็น Down ตอนบ่ายสามโมง ตามด้วย Dragonforce ตอนบ่ายสี่ยี่สิบ แต่อารมณ์ตอนนั้น ไม่ค่อยอยากดูเท่าไหร่ เลยไปเดินเล่นเก็บบรรยากาศรอบๆแก้เลี่ยน

ดูเอาละกันว่าฟ้าโปร่งขนาดไหน แดดก็แรง ร้อนตับแลบ

ร้านขายหน้ากากสารพัด อยากซื้อมาใส่เล่นเหมือนกัน เสียดายแพงไปหน่อย

สองสาวเปรตที่ต่อขาไว้สำหรับให้คนเดินไปเดินมาถ่ายรูปด้วย

ปีศาจอีกสองตัวที่มาพร้อมกลุ่มสาวเปรตเมื่อตะกี้

เดินเล่นไปมา สุดท้ายก็หนีไปหลบแดดที่เวที Tuborg Stage อีกรอบ คราวนี้เป็นคิวขึันเวทีของ Billy Boy on Poison อัลเทอร์เนทีฟ/แกลมพั้งก์ จากแคลิฟอร์เนีย แต่กว่าน้องๆจะขึ้นเวทีได้ ก็ดีเลย์ไปเป็นสิบนาทีเหมือนกัน

เรื่องลีลาบนเวทีนี่ใช้ได้ โดยเฉพาะนักร้องนำที่มั่วได้ใจเหลือเกิน รวมๆแล้วก็พอฟังได้ แต่ไม่ค่อยเก็ตเท่าไหร่ จะดีหรือไม่ดี คนชอบแนวนี้ไปฟังต่อกันเองที่ www.myspace.com/billyboyonpoison ละกันนะ

Billy Boy on Poison ลีลาใช้ได้ แต่ไม่ใช่แนวคนเขียนเลยบอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดี

Down ที่ Main Stage คนเยอะแค่ไหนดูจากภาพเอาก็คงรู้

ถึงตอนนี้ก็งงไปหมดละ ไม่รู้จะไปดูอะไรต่อดี ระหว่าง Dragonforce กับ The Answer สุดท้ายก็เลือกเอาวงหลัง เพราะ Dragonforce นั้นเคยดูมาแล้วทีนึงที่ The Rock Pub ถึงซาวนด์จะอุตลุดไปหน่อยก็เหอะ

สำหรับ The Answer นี่ สื่อบางฉบับที่นี่เค้ายกให้เป็น Led Zeppelin ของไอร์แลนด์เหนือ คือจะว่าไปก็ใกล้เคียง มีอะไรหลายๆอย่างชวนให้นึกถึง อย่างรูปลักษณ์ภายนอกของ Cormac Neeson นักร้องนำที่ออกคล้ายๆ Robert Plant กับดนตรีฮาร์ดร็อคบลูส์ แต่รวมๆแล้ว น่าจะออกไปทาง The Black Crowes ที่เล่นหนักหน่วงขึ้นมาหน่อยมากกว่า

The Answer เขาว่าเป็น Led Zeppelin จากไอร์แลนด์เหนือ

The Answer เล่นจบราวๆห้าโมง เท่ากับว่าชอยส์ต่อไป คือ Pendullum ที่ Main Stage, You Me At Six ที่ Second Stage หรือ Man Raze ที่ Tuborg

ถ้าเดารสนิยมกันออก คงรู้ว่าต้องเลือกไป Tuborg แน่ เพราะ Man Raze คือไซด์โปรเจ็กต์ของ Phil Collen (Def Leppard) Simon Laffy (Girl) และ Paul Cook (Sex Pistols)

แต่ผลลัพธ์คือต้องผิดหวัง เพราะรู้สึกว่าหนังสือโปรแกรมจะลงเวลาผิดหรือไงนี่แหละ เพราะกลายเป็นว่าวงที่ได้ดูกลายเป็น Lawnmower Deth ครอสโอเวอร์แธรชรุ่นดึกที่กลับมารวมตัวกันอีกครั้งแทน

คือถ้าใครเห็นภาพในปัจจุบันแล้ว คงงงน่าดูเพราะไม่มีเค้าของสมัยก่อนเหลืออยู่เลย อ้วนและหัวล้านแล้วทุกคน

ดูๆไปแล้วก็ฮาดีเหมือนกัน เพราะเน้นปล่อยมุกกันกระจายตลอดเวลายี่สิบนาทีเศษๆที่อยู่บนเวที แต่ก็เซ็งตรงไม่ได้ดู Man Raze อย่างที่ตั้งใจไว้นี่แหละ

ตั้งใจมาดู Man Raze ดันได้ดู Lawnmower Deth ซะงั้น

ต่อจาก Lawnmower Deth ก็คือวงพิเศษที่ทางคนจัดเขาใส่เครื่องหมายคำถามไว้ให้เดากันเล่น (แต่จริงๆเฉลยในเว็บก่อนหน้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว) นั่นคือ Thunder ฮาร์ดร็อครุ่นเก๋าของอังกฤษที่เตรียมแยกวงอย่างเป็นทางการ

ความนิยมของ Thunder มากขนาดไหนก็คือตอนถอยออกมาว่าจะไปซื้อเบียร์มาซดซักหน่อย เลยกลายเป็นว่ากลับเข้าไปในเต็นท์ Tuborg ไม่ได้อีกเลย เพราะคนแน่นเอี้ยดจริงๆ เพราะฉะนั้น เรื่องรูปไม่ต้องพูดถึง จะมองเข้าไปยังไม่เห็นเลย ได้แต่ยืนฟังแล้วก็ร้องตามอย่างเดียว

บรรยากาศก็เหมือนงานร่ำลาจริงๆ ถึงตามคิว วงยังจะออกทัวร์ทั่วอังกฤษเป็นครั้งสุดท้ายก่อนปิดฉากอย่างเป็นทางการที่ Hammersmith Apollo ปลายเดือนกรกฎาคมก็ตาม

เพลงเก่งๆโดยเฉพาะจาก Backstreet Symphony ก็ถูกขุดขึ้นมาเล่นจนหมด เหลียวซ้ายแลขวาดูคนที่ร้องตามได้ ก็หัวหงอกกันเกือบหมดแล้วทั้งนั้น

นี่แหละ Thunder (อยู่ตรงไหนของภาพวะ)

เพราะ Thunder นี่แหละ ทำให้รู้ว่าถ้าคิดจะรอดู Anvil วงสุดท้ายของเวที Tuborg รับรองว่าคงเจอสถานการณ์ไม่ต่างกัน ก็เลยตัดสินใจมูฟจากเต็นท์ Tuborg ออกมาเดินเตร็ดเตร่รอเวลาดู Slipknot เฮดไลน์ของ Main Stage ในวันเสาร์แทน

ระหว่างนั้นก็เดินไปต่อคิวซื้อเสื้อทัวร์ Motley Crue มาเป็นที่ระลึกหน่อย ผลปรากฎว่าหมดเกลี้ยงทุกแบบ ทุกไซส์ เลยหันไปคว้า Tesla มาแทน (ไม่ได้เกี่ยวกันเล้ย)

รวมกับการหาอะไรใส่ปากท้องด้วย เท่ากับว่าช่วงนี้ก็เสียเวลาไปเยอะเหมือนกัน จะไปดู Chris Cornell ที่เวทีสองก็แน่นเอี้ยด จนหารูแทรกเข้าไปไม่ได้ ส่วน Main Stage ก็เป็น Marilyn Manson ที่หลังๆไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ ก็เลยใช้วิธียืนจิบไซเดอร์ไปพลางดูไปพลาง (ไพนท์ที่ห้าแล้ว)

จนถึงสามทุ่มนั่นแหละค่อยถึงเวลาขึ้นเวทีของ Slipknot สังเกตจากรูปแรกที่ลงไว้ จะเห็นเลยว่าสามทุ่มช่วงซัมเมอร์ของที่อังกฤษ อารมณ์จะอยู่แถวๆหกโมงเย็นเท่านั้น

Slipknot ขึ้นเวทีเป็นวงสุดท้ายของ Main Stage สาบานได้ว่านี่สามทุ่มแล้ว

ความพิเศษก็คือนี่เป็นปีครบรอบหนึ่งทศวรรษพอดีของการวางตลาดอัลบั้มชุดแรกสำหรับ Slipknot แล้วก็เป็นการเล่นที่โดนิงตันหนแรก ในฐานะวงเฮดไลน์ของ Main Stage ด้วย ตลอดเวลา Corey Taylor ก็จะขอบคุณแฟนเพลงตลอด สลับกับการโขยกทั้งเพลงเก่าและใหม่ (หนักไปทางของเก่า) ไปเรื่อย

อ่านในหนังสือโปรแกรม Matt Heafy ของ Trivium บอกว่า Taylor นั้นมีพลังสามารถสะกดคนดูได้เป็นแสนๆ จะได้พิสูจน์กับตัวเองก็วันนี้เอง เพราะตอนช่วงท้ายๆนั้น พี่แกสั่งให้ทุกคนนั่งลงจะได้เห็นชัดๆว่ามากันมากน้อยแค่ไหน คนดูทั้งหมดก็นั่งลงแบบสั่งได้จริงๆ (เป็นไปกับเขาด้วย)

ส่วนสมาชิกคนอื่นๆก็ใส่กันเต็มที่เหมือนกัน ที่ไม่ค่อยขยับก็มีแค่ Jim Root, Mick Thomson สองมือกีตาร์ แล้วก็ Paul Gray มือเบสเท่านั้น ขนาด Joey Jordison มือกลองยังขยับได้เลย เพราะชุดกลองนั้นถูกยกแล้วก็เหวี่ยงไปมาด้วย อาจจะไม่เท่ากับ Tommy Lee สมัย Motley Crue ยังพีกๆ แต่ดูแล้วก็เวียนหัวแทนอยู่ดี พวกที่เหลือไม่ต้องพูดถึงโดยเฉพาะสองมือเพอร์คัสชั่นนั้นปีนป่ายไปทั่วเวที แถมลงไปเล่นกับคนดูตลอด

ขนาดไม่ใช่แฟนเพลงเหนียวแน่นของวงก็ยังรู้สึกว่าต้องโยกหัวตามไปด้วย แถมข้างหน้านี่ก็เล่นแท็ก เล่นมอชพิตกันอย่างเมามัน และด้วยความที่เป็นวงปิดด้วย Slipknot ก็เลยเล่นกันแบบเต็มแม็ก รวมช่วงอังกอร์ด้วยกดไปสองชั่วโมงเน้นๆ ก่อนที่ทุกคนจะสลายโต๋แยกย้ายไปเข้าเต็นท์ของตัว

จริงๆก่อนจะผลอยหลับไป ก็ยังได้ยินเสียงคนปาร์ตี้กันต่อ แต่อารมณ์นั้นไม่ไหวแล้ว พอหัวถึงหมอนปุ๊บก็สลบเหมือดทันที ซึ่งก็ดีเพราะเท่ากับเป็นการออมแรงไว้สู้ชีวิตต่อในวันสุดท้ายที่เขาวางคิวไว้ให้เป็นวันของ Classic Rock...

Slipknot Set List
Iowa (Intro)
742617000027
(sic)
Eyeless
Wait and Bleed
Get This
Before I Forget
Sulfur
The Blister Exists
Dead Memories
Left Behind
Disasterpiece
Vermilion
Everything Ends
Psychosocial
Duality
People = Shit

- Encore -
Surfacing
Spit It Out
'Til We Die

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (4)

2009-06-30T19:34:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

ยืดยาดมาสามตอนแล้วไปไม่ถึงไหน หนนี้แหละน่า ถึงคิวของ Download Festival ของจริงกันซะที...

เกริ่นนำซักนิดว่า Download ก็เหมือนกับเทศกาลดนตรีอื่นๆ คือนอกจากเวทีหลักแล้ว ก็ยังเปิดโอกาสให้วงอื่นๆได้แสดงฝีมือตามเวทีอื่นที่มีขนาดลดหลั่นกันไป จากเดิมที่มีแค่สองเวทีในปีแรก ก็ค่อยๆขยายขึ้นมาเป็น 4 เวทีตั้งแต่ปี 2006 เรื่อยมาถึงปัจจุบัน

ปีนี้ นอกจาก Main Stage กับ Second Stage แล้ว ก็จะมีเวทีในร่มสองแห่งที่ตั้งตามชื่อสปอนเซอร์คือ Tuborg Stage และก็ Bedroomjam.com Stage ของทาง Red Bull

และด้วยความที่รายชื่อของวงที่เข้าร่วมในแต่ละเวทียาวเหยียด ฉะนั้น ทุกวงนอกจากเฮดไลเนอร์กับวงรองสุดท้ายเท่านั้นที่จะมีเวลาอยู่บนเวทีเกิน 20 นาที เรียกว่าขึ้นปุ๊บต้องใส่กันทันที ไม่มีอารัมภบทยืดยาด และต้องตรงเวลาทุกราย

เช็กรายชื่อของวันแรก เป้าหลักที่เล็งไว้ก็คือ Motley Crue วงหลักของ Second Stage ที่จะขึ้นเล่นตอนสองทุ่มครึ่ง ฉะนั้น ในวันศุกร์ที่เริ่มงานตอนบ่ายโมงก็มีเวลาถมเถในการโต๋เต๋สอดส่องวงอื่นๆ

เลือกๆดูแล้วก็เลยตัดสินใจประเดิม Download ด้วย Steadlur วงแรกของ Second Stage ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากอาศัยโหงวเฮ้งของวงที่มาแบบแฮร์แบนด์ยุค 80s แบบเต็มสูบ (พักหลัง Roadrunner ชักหันมาจับตลาดนี้ถี่ขึ้น หลังจาก Airbourne ฮาร์ดร็อคย้อนยุคประสบความสำเร็จ)

Steadlur แฮร์แบนด์/สลีซร็อคเลือดใหม่จาก Roadrunner

เรื่องภาพลักษณ์อะไรนี่ถือว่าใช้ได้เหมือนกัน คือดูดิบเถื่อนดี แต่พอฟังเสียงร้องสดๆของ Philip Steadlur นักร้องนำ รวมถึงการเอนเตอร์เทนคนดูแล้วยังธรรมดาไปหน่อย รวมๆแล้วคงต้องทำการบ้านหนัก ถ้าหวังจะประสบความสำเร็จ อันนี้เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวนะ ส่วนใครสนใจทดลองฟังดูก่อนได้ที่ www.myspace.com/steadlur

ระหว่างที่ยืนดูก็บอกได้คำเดียวว่าร้อนตับแลบ เพราะแดดแรงมาก จนทีแรกเลยคิดว่าพอจบ Steadlur แล้วจะหาที่หลบแดดซักหน่อย แต่เหลียวซ้ายแลขวา ปรากฎว่ามีแต่แผ่นดินโล่งๆไม่มีที่ให้หลบแดด เลยกัดฟันป้วนเปี้ยนแถวเวทีสองต่อ เพื่อรอดู In This Moment เมโลดิก เมทั่ลคอร์ ที่มีนักร้องนำหญิงเป็นตัวชูโรง

ทีนี้เองจะเห็นความแตกต่างแบบชัดเจนมาก ระหว่างวงที่มีประสบการณ์แล้วกับ Steadlur ที่เพิ่งตั้งไข่

ปกติไม่ใช่คนที่ชอบเมทั่ลคอร์อะไรมาก แต่ลีลาของน้อง Maria Brink ที่แต่งหน้าแต่งตาได้ขัดกับแนวเพลงมาก (ดูเอาจากรูป) รวมถึงเสียงร้องและการเล่นกับคนดูนั้น ดึงดูดให้สนุกไปด้วยได้ตลอด

ยิ่งตอนหยิบ Call Me ของ Blondie ขึ้นมาคัฟเวอร์ด้วย ต่อให้ไม่ใช่แฟนเพลงของ ITM ก็เลยพลอยสนุกไปด้วยได้ รวมๆแล้วสอบผ่านเลย

Maria Brink ของ In this Moment กระแดะนิดๆแต่สำรากได้ใจมาก

ยืนให้แดดเผาอยู่เป็นชั่วโมง ชักทนไม่ไหว ก็เลยเดินป้วนเปี้ยนหาที่ร่มดูบ้าง ก่อนจะไปเจอะกับเวทีสามหรือ Tuborg Stage ที่ Bleed from Within กำลังโขยกอยู่พอดี เลยเปลี่ยนอารมณ์เล็กน้อยจากเมทั่ลคอร์มาเป็นเดธคอร์แทน

พอดีไม่ค่อยสันทัดแนวนี้เท่าไหร่ แต่ภาพรวมก็ใช้ได้เลย จะเสียตรงคนดูส่วนนึงตั้งใจเข้ามาหลบแดดในเต็นท์มากกว่าจะมาให้กำลังใจนักดนตรีเลยมีพวกที่เล่นมอชพิตอยู่หน้าเวทีแค่หยิบมือเท่านั้นเอง น่าเศร้าแทน

Bleed from Within เดธคอร์จากสกอตแลนด์ แต่นักร้องดูเหมือนพวกอีโมไปหน่อย

จบจาก Bleed from Within ก็หยิบโปรแกรมขึ้นมาเช็กดูว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง เห็นชื่อ Dir En Grey จะขึัน Second Stage ตอนบ่ายสี่โมง ก็เลยถือโอกาสเดินเล่นไปเรื่อย หาอะไรรองท้องไปพลางๆ โดยเฉพาะเบียร์ Tuborg ของเดนมาร์กที่เป็นสปอนเซอร์ใหญ่ของงานนั้น รสชาติเด็ดได้ใจมาก รวมถึงไซเดอร์ (เบียร์ผลไม้) ยี่ห้อชวนสยิวอย่าง Gaymers ก็ชวนกระดกไม่แพ้กัน...

พอกดแอลกอฮอล์เข้าร่างได้ระดับนึง ก็แวะไปยืนดู Staind ที่เวทีใหญ่อยู่พักนึง บอกได้คำเดียวว่าคิดจะฝ่าไปอยู่แถวหน้าให้ฝันไปเถอะ คนหยั่งก๊ะหนอน ว่าแล้วก็รอจนถึงบ่ายสามโมงเศษๆก็ไปยืนดู Parkway Drive เมทั่ลคอร์ (อีกแล้ว) จากออสเตรเลีย

วงนี้มาในรูปเสื้อยืดกางเกงขาสั้นกันทั้งวง เพลงมันในระดับหนึ่ง เรื่องการเอนเตอร์เทนก็ไม่เลว ดูแล้วมีแฟนประจำมารอดูกันพอสมควร

Parkway Drive เมทั่ลคอร์ขาสั้นจากออสเตรเลีย

พอ Parkway Drive เล่นจบ ฝรั่งหัวทองก็เดินออกจากหน้า Second Stage กันพรึ่บพรั่บ ปล่อยให้พวกหัวดำทั้งหลายมาออกันจนเต็มหน้าเวที ดูแล้วท่าทางงานนี้จะมีคนญี่ปุ่นมามิใช่น้อย เพื่อให้กำลังใจตัวแทนหนึ่งเดียวจากเอเชีย

เท่าที่เห็น ปัญหาของ Dir En Grey ถ้าคิดจะตีตลาดโลก ก็คือเรื่องภาษานี่แหละ เพราะเนื้อเพลงยังเป็นญี่ปุ่นล้วนๆ

ถึงบางคนจะบอกว่าดนตรีเป็นภาษาสากล แต่เพลงร็อคหรือเมทั่ลที่มันมีเรื่องของเนื้อร้องด้วย จะเล่นมันแค่ไหน ดนตรีดีแค่ไหน แต่ถ้าคนดูฟังไม่รู้เรื่อง ไอ้จะบิลด์อารมณ์ตามก็ยากจริงๆ ยังไม่นับเรื่องอคติที่คงพอมีอยู่บ้าง สังเกตได้จากฝรั่งบางส่วนที่ลองของแปลก ได้แต่ยืนดูนิ่งๆ ไม่งั้นก็ฉีกไปเฮกับ Killswith Engage ที่เวทีใหญ่กันหมด

Dir En Grey เรียกความสนใจได้น้อยไปหน่อย เพราะเรื่องภาษา

ดู Dir En Grey จบ เวลายังเหลื่อมๆกับ Killswitch Engage อยู่หน่อย เลยวิ่งไปดูที่ Main Stage พอให้หายอยาก แต่พอจะเลี้ยววกกลับมาดู Bring Me The Horizon ที่เวทีสอง ปรากฎว่าสายไปแล้ว คนแน่นเอี้ยดมากๆ ส่วนหนึี่งอาจจะเพราะเป็นวงเจ้าถิ่นด้วย ภาพที่ออกมาเลยเหมือนแอบถ่ายมากกว่า แบบที่เห็นข้างล่างเนี่ย

Bring Me The Horizon เมทั่ลคอร์/เดธคอร์ขวัญใจวัยรุ่นอังกฤษ

ไปๆมาๆ วันแรกนี่ได้แต่ดูเวทีสองตลอด เพราะจบจาก Bring Me the Horizon ก็ถึงคราวของ Lacuna Coil

พูดถึงงานชุดใหม่ Shallow Life แฟนเพลงรุ่นเก่าก่อนอาจจะเซ็งนิดหน่อย เพราะฟังแล้วไม่ค่อยให้รู้สึกว่าเป็น Gothic ซักเท่าไหร่ มันออกไปทาง Linkin Park แบบที่ไม่มีเสียงแร็ปซะมากกว่า นอกจากตัวเพลง เลยไปถึงอาร์ทเวิร์คในปกอัลบั้ม ก็พอบอกอะไรได้หลายอย่างแล้ว

ถึงแนวหลักของวงจะเปลี่ยนไปเยอะ แต่แฟนๆที่นี่ก็ยังให้การต้อนรับค่อนข้างดี ร้องตามได้ตลอด ทั้งที่เพลงส่วนใหญ่จะยกมาจาก Shallow Life เกือบหมด มีแทรกด้วยเพลงเก่าแค่ประปราย โดยเฉพาะตอน Heaven's a Lie ขึ้นมานี่ คนยิ่งเฮกันยกใหญ่

Lacuna Coil ยุคใหม่ยังเรียกคะแนนนิยมจากแฟนเพลงได้เนื้อๆเน้นๆเหมือนเดิม

ถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปเกือบทุ่มแล้ว ฟ้ายังสว่างอยู่ก็จริง (ที่อังกฤษนี่ช่วงซัมเมอร์ สามทุ่มนี่เหมือนหกโมงเย็นยังไงยังงั้น) แต่ในร่างกายมันเรียกร้องแล้วว่าหิว เลยต้องเดินไปหาอะไรรองท้องก่อน ระหว่างที่ซัดข้าวกับเทมปุระผักจากร้านจีน (แต่คนขายเป็นคนไทย) ก็นั่งดู Opeth วงรองของ Second Stage ไปพลางๆ

สงสัยปฏิกิริยาตอบรับจากคนดูด้านล่างจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ Mikael Akerfeldt มือกีตาร์/นักร้องนำของวงเลยพูดแบบกึ่งๆประชดว่าทนหน่อย เดี๋ยวเล่นเสร็จตามคิวจะรีบเปิดทางให้ Motley Crue ขึ้นมาทันที แต่ยังไม่วายหยอดว่าอย่าลืมนะ พวกเราคือ Whitesnake (555+)

นึกแล้วก็น่าเห็นใจแทนเหมือนกัน เพราะโดนจับมาคั่นไว้กับวงที่เล่นกันคนละแนวเลย แล้วคนดูส่วนนึงก็คงมายืนรอแต่เนิ่นๆเพื่อจะจองที่ได้สะดวก เลยไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมกับโปรเกรสซีฟหลุดโลกของ Opeth ซักเท่าไหร่

และแล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง พอ Opeth ลงจากเวทีปุ๊บก็รีบลุกพรวดไปเบียดเสียดกับคนที่ด้านหน้าทันที แต่ก็แค่นั้นละครับ เพราะสุดท้ายก็ไปได้แค่ตรงปริ่มๆทางฝั่งซ้าย เข้าไปไม่ถึงตรงกลาง แถมยังห่างจากเวทีเกือบๆสิบเมตรเห็นจะได้ กำลังซูมของกล้องก็เลยทำได้เท่าที่เห็น

สองทุ่มครึ่งปุ๊บ (ฟ้ายังสว่างอยู่) Motley Crue ก็ขึ้นเวทีทันทีไม่มีให้แฟนรอนาน ด้วยเพลงที่น่าจะเหมาะที่สุดกับการเริ่มต้น Kickstart My Heart แล้วก็รัวเพลงฮิตระดับคลาสสิคตามมาเป็นชุด อย่าง Shout At the Devil, Live Wire สลับกับเพลงจากชุดใหม่อย่าง Saints of Los Angeles กับ Motherfucker of The Year

จอขนาดยักษ์ทั้งสองด้าน ก็จะตัดสลับเปลี่ยนไปมาเรื่อยๆ พอจ้องไปเรื่อยๆ จะเห็นฉากจากหนังเอ็กซ์ตัดแทรกเข้ามาเป็นระยะอีกต่างหาก (แหม ชอบๆ)

ไม่ใช่แค่บนจออย่างเดียว หันไปมองด้านข้าง อาเจ๊คนนึงกลัวจะไม่สมกับเป็นคอนเสิร์ตร็อค เลยขึ้นไปขี่คอแฟนแล้วก็ถลกเสื้อโชว์ทุกครั้งที่ Vince Neil หรือ Nikki Sixx เดินแวะมาทางฝั่งซ้ายของเวที ถ้าจะมีเรื่องให้ติหน่อยนึง ก็คือท่าทางจะผ่านการใช้งานมาเยอะไปหน่อยนะ เจ๊นะ

รวมๆแล้ว Motley Crue ก็เล่นไปสิบกว่าเพลง กินเวลาราวๆสองชั่วโมงเห็นจะได้ ก่อนปิดฉากด้วย Home Sweet Home ตามด้วยการร่ำลากับคนดูอีกพักใหญ่ โดยเฉพาะ Tommy Lee ที่พูดไม่หยุดตั้งแต่ลุกขึ้นมาจากชุดกลองหลังจบเพลง ก่อนจะเรียกเสียงเฮด้วยการประกาศว่าปีหน้าจะกลับมาอีกครั้ง

Motley Crue เฮดไลเนอร์ของ Second Stage วันแรก

จริงๆจบจาก Motley Crue ก็ยังมีเวลาเหลือเฟือสำหรับ Faith No More วงเฮดไลน์ตัวจริงของคืนวันศุกร์

แต่ตอนนั้นบอกตามตรงว่าหมดสภาพแล้ว เลยได้แค่ยืนดูจากระยะห่างเป็นโยชน์อยู่เกือบสิบนาทีแล้วก็ถือโอกาสชิ่งไปนอนด้วยความอิ่มใจ + โทรมกาย เป็นอันจบวันแรกของ Download Festival 2009 โดยหารู้ไม่ว่าการยืนตากแดดท้ังวัน โดยไม่ทาครีมกันแดด (ทั้งๆที่ซื้อมา) จะส่งผลเสียหายใหญ่หลวงในภายหลัง...

Motley Crue Setlist (เครดิตจาก setlist.fm)
Kickstart My Heart
Wild Side
Shout At The Devil
Saints Of Los Angeles
Live Wire
Too Fast For Love / On With The Show
Motherfucker Of The Year
S.O.S.
Primal Scream
Looks That Kill
Girls, Girls, Girls
Dr. Feelgood
- Encore -
Home Sweet Home

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (3)

2009-06-30T18:30:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

แหะๆ พักหลังรู้สึกชักจะขี้เกียจเกินไปหน่อย เขียนไปสองตอนแล้วก็ทิ้งช่วงไปดื้อๆซะหยั่งงั้น ไม่ค่อยจะมีอารมณ์มาต่อซักเท่าไหร่ ต้องขออภัยอย่างแรง (ถ้ามีคนตามอ่านนะ)

ตามโปรแกรมที่ตั้งใจไว้คือหอบเสื่อผืนหมอนใบมาค้างแรมที่ โดนิงตัน พาร์ค ตั้งแต่วันพฤหัสฯ เพื่อจะได้ตื่นมาพร้อมสำหรับลุยเต็มที่ ตั้งแต่วันศุกร์เป็นต้นไป

อย่างที่สารภาพบาปไว้ตั้งแต่ตอนก่อน คือเลือกจ่ายแพงเพื่อจะได้อยู่แบบสบายกว่าปกตินิดหน่อยกับแพ็คเกจ R.I.P.

แผนที่ของ Donington Park ฉบับ Download

ดูจากแผนที่ที่ลงไว้ให้จะเห็นว่า R.I.P. นั้นโดนเนรเทศแยกออกมาจากแคมป์ไซต์ปกติทั้งหกแห่งชนิดคนละฟากของ โดนิงตัน พาร์ค โดยมี Main Arena คั่นกลางไว้ คือถ้าจะลองเดินจาก R.I.P. ไปให้ถึงแคมป์ไซต์ปกติ ก็กินเวลาราวๆครึ่งชั่วโมงนั่นแหละ คิดเอาก็แล้วกันว่ามันไกลขนาดไหน

ที่ฮาเคล้าน้ำตาไปกว่านั้น คือป้ายรถเมล์ที่ลงมาน่ะ มันตั้งอยู่ใกล้กับฟากของแคมป์ไซต์มากกว่า เลยต้องแบกสัมภาระเดินต่อท่ามกลางแดดเปรี้ยง กว่าจะไปถึงฝั่ง R.I.P. ก็เล่นเอาหอบแฮ่กเหมือนกัน

และด้วยความระโหยโรยแรง แถมต้องแบกสัมภาระหนักอึ้งนี่แหละทำให้ลืมตัวไม่ได้ถ่ายรูปเก็บภาพตอนฝูงชนหอบเสื่อผืนหมอนใบมาตั้งแคมป์กันเลยแม้แต่รูปเดียว (T^T)

บรรยากาศของชาวบ้านชาวช่องขณะเดินทางมาตั้งแคมป์ (ภาพจาก download.co.uk)

ถ้าจะให้เปรียบบรรยากาศของฝั่ง R.I.P. กับแคมป์ไซต์ปกติ อย่างแรกคงเหมือนไปเที่ยวรีสอร์ตแบบกลายๆ คือมีห้องน้ำ ห้องอาบน้ำ แยกต่างหาก คืออาจจะรอเข้าคิวบ้าง (ประมาณครึ่งชั่วโมงถ้าเป็นช่วงพีกแบบ 7-8 โมงเช้า) แต่ถ้าเทียบกับฝั่งที่ไปเข้าแคมป์กันแบบปกติแล้ว ต้องบอกว่าคนละเรื่อง

คือแอบไปยืนดูคิวสำหรับถ่ายทุกข์หนัก-เบาของฝั่งกระโน้น บอกได้คำเดียวว่าหนักใจแทน แต่มันก็คงแลกมาด้วยความสนุก เพราะทางผู้จัดเขาเตรียมร้านค้า สวนสนุก เอาไว้ให้คนไปผ่อนคลายกันแบบเต็มที่ และถ้าอยากสนุกแบบราคาไม่แพงก็ต้องยอมทนเหม็น ทนกลั้นกันหน่อยล่ะ

ส่วนเรื่องสภาพอากาศ ทีแรก เขาเกรงกันว่าจะมีฝนมาถล่มแบบที่ กลาสตันบิวรี เจอ ทางผู้จัดเลยเตือนให้หอบรองเท้าบู๊ตยาง (Wellington Boot หรือที่เรียกสั้นๆว่า Wellies)

แต่เอาเข้าจริง ปรากฎว่ากลางวันร้อนตับแลบ กลางคืนเย็น (แถบมิดแลนด์จะค่อนข้างเย็นกว่าส่วนอื่นของประเทศ เขาว่างั้น) จะมีฝนตกมาก็แค่คืนวันพฤหัสฯ กับคืนวันอาทิตย์หลังจบคอนเสิร์ตเท่านั้น โดยเฉพาะคืนแรกที่มานอนค้างนั้น บอกได้คำเดียวว่าหนาวจับใจ ได้แต่สั่นงั่กๆอยู่ในถุงนอน ไม่ออกมาซ่าเหมือนชาวบ้านเขาเท่าไหร่

เออ เกือบลืม นอกจาก R.I.P. จะค่อนข้างสงบเงียบกว่า ยังมีเต็นท์ที่มีโลโก Download กับของแถมอีกเล็กๆน้อยๆ อย่างแก้วไพนท์พลาสติก ตุ๊กตาหมา(!?!) เสื้อยืด R.I.P. รวมถึงหนังสือโปรแกรม (ถ้าซื้อต่างหากเซตละ 10 ปอนด์) ไว้ให้เป็นที่ระลึกด้วย จริงๆไม่ค่อยรู้สึกว่าคุ้มค่าเท่าไหร่ แต่เค้าให้มาแล้วก็ต้องเอาล่ะนะ

นี่แหละของที่ระลึกที่แถมมาจากแพ็คเกจ R.I.P นอกเหนือจากเต็นท์และความสงบ

ตกลงเขียนมาสามตอนแล้วยังไม่เข้าเรื่องซักที ตอนหน้านี่แหละเลี่ยงไม่พ้นแล้ว มาแน่ กับวันแรกที่มีเป้าหมายอยู่ที่ Motley Crue!!!

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (2)

2009-06-20T23:33:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

ความเดิมจากตอนที่แล้ว หลังกลั้นใจกด confirm จ่ายเงินล่วงหน้าให้ Livenation ไป 430 ปอนด์ ก็ถึงคราวต้องหาวิธีเดินทางไปยัง โดนิงตัน พาร์ค กันต่อ

อันว่า โดนิงตัน นี่หลายคนอาจจะคุ้นๆหูกันมาบ้าง โทษฐานที่มันคือสนามจัดแข่งขันมอเตอร์ไซค์ชิงแชมป์โลกติดต่อกันมานานหลายปี แถมในปี 2010 ยังมีลุ้นเบียด ซิลเวอร์สโตน เป็นสังเวียนจัด บริติช กรังด์ปรีซ์ อีกต่างหาก

สอบถามคนรู้จักที่เคยเดินทางไปดูมอเตอร์ไซค์ชิงแชมป์โลก ได้ความว่า โดนิงตัน ตั้งอยู่ในแถบมิดแลนด์ จะเลือกตรงดิ่งไป น็อตติ้งแฮม, ดาร์บี้ หรือเมืองเล็กๆที่ชื่อ ลาฟโบโร่ (Loughborough) ก็ได้ จากนั้นก็ค่อยต่อรถบัสไปลง โดนิงตัน อีกที

อันนี้ แนะนำเลยว่าถ้าไม่อยากเบียดเสียดกับชาวบ้านก็ให้เลือกจิ้มไปที่ ลาฟโบโร่ นี่แหละ เพราะเป็นทางที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเลือกใช้ แถมวันกลับก็แสนสบาย ขณะที่คนอีกหลายหมื่นเขาเลือกมุ่งหน้าไปดาร์บี้กันไอ้เรารอไปรอขึ้นรถกลับลาฟโบโร่แบบไม่ต้องแย่งกับใคร สบายบรื๋อ

การจองตั๋วรถไฟก็ลองคลิกเข้าไปดูใน thetrainline.com จะมีทั้งวิธีจองตั๋วไป-กลับ แต่แบบนั้น ราคาจะแพงกว่า ก็ให้เลือกจองเป็นตั๋วแยกกัน คือจากลอนดอนไปลาฟโบโร่เที่ยวนึง (London St. Pancras - Loughborough) แล้วก็ตั๋วจากลาฟโบโร่ไปลอนดอนอีกเที่ยว

ทริปนี้เลือกจองออกเดินทางตอนบ่ายวันพฤหัสฯ (ไหนๆต้องจ่ายแพงขอไปนอนที่แคมป์ล่วงหน้าหนึ่งคืน เอาให้คุ้ม) แล้วกลับจากลาฟโบโร่ตอนบ่ายวันจันทร์

ไอ้การจองตั๋วรถไฟล่วงหน้าสามเดือนเนี่ย ทำให้ได้ตั๋วราคาถูกมากคือ รวมแล้วไป-กลับเฉพาะรถไฟ ทริปนี้อยู่ที่ราวๆ 18-19 ปอนด์เท่านั้น

แต่ก็อย่างที่บอก คือรถไฟที่เราจองนี้ไปถึงแค่ลาฟโบโร่ ยังต้องเดินทางต่ออีกกระทอกกว่าจะไปถึงโดนิงตัน ทีนี้ละ ใครไม่เคยไปก็อาจมีปัญหานิดหน่อย

รถไฟจากลอนดอนถึงลาฟโบโร่นั้นใช้เวลาแค่ชั่วโมงเศษๆ ฉะนั้น ให้ดีอย่าเผลอหลับ ไม่งั้นอาจนั่งเลยไปไหนต่อไหนได้

พอลงรถออกจากสถานีก็ขอให้เดินตรงลูกเดียวไปราวๆยี่สิบนาที จะมีทางแยกกี่แยกก็อย่าเพิ่งไปสน เพราะจุดหมายของเราคือป้ายรถเมล์ที่ใน google maps บอกว่าอยู่ตรง city centre

ไอ้ที่ city centre ที่ว่า ไม่ใช่ตัวอาคารอะไร แต่มันเป็นย่านใจกลางเมืองนี่แหละ บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ถ้าลองสังเกตนิดหน่อย ก็จะพอเข้าใจ คือแต่ละเมืองในอังกฤษ มันก็จะมีย่านสไตล์คล้ายๆกันนี้อยู่

รถบัสที่เราจะขึ้นนั้น จะวิ่งผ่านป้าย B (stop B) ป้ายนี้จะตั้งอยู่หน้าร้านทำเล็บของคนจีนพอดี บอกกันขนาดนี้ น่าจะหาเจอไม่ยาก

จากนี้้ จะมีสายเดียวที่ไปถึง โดนิงตัน คือรถ Sky สังเกตง่ายๆก็คือ ตัววิ่งด้านหน้ารถจะระบุว่าไป Derby และไอ้ โดนิงตัน นั้น ก็อยู่ระหว่าง ลาฟโบโร่ กับ ดาร์บี้ นั่นแหละ

พอขึ้นบัสไปแล้วก็บอกกับคนขับว่าเราจะไปโดนิงตัน สนนราคาก็อยู่ที่ 2.3 ปอนด์ต่อหนึ่งเที่ยว แต่อย่าทะลึ่งไปเรียกแท็กซี่ล่ะ เพราะเคยลองเลียบๆเคียงๆแล้ว อยู่ที่ 30 ปอนด์โน่น

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเศษๆก็ถึง หรืออาจนานกว่านั้นเล็กน้อย ในกรณีที่คนขับแวะจอดที่สนามบินนาน เพราะระหว่างทางต้องผ่านรับคนที่ลงเครื่องด้วย

ส่วนขากลับก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรมาก ป้ายรถเมล์อีกฝั่งของตรงที่เราลงในวันมานั่นแหละ แต่เพื่อความชัวร์ ก็เช็กดูข้อมูลที่ป้ายอีกทีว่ารถ Sky วิ่งผ่านรึเปล่า

ติ๊งต่างเอาว่าตอนนี้สะพายเป้ ผูกเปียถือชะลอมในมือยืนอยู่หน้าโดนิงตัน พาร์ค กันแล้ว เหลือแค่รอเข้าไปสัมผัสบรรยากาศของ Download 2009 เท่านั้น

ผ่านไปสองตอน ยังไม่มีโน้ตซักตัวแว่วมาเข้าหู ตอนหน้านี่แหละ จะเริ่มลุยของจริงกันแล้วว่าสมกับเป็นเขาชนไก่ฉบับโยกหัวอย่างที่โม้ไว้รึเปล่า?

Download 2009 ฉบับเขาชนไก่ (1)

2009-06-20T22:47:00.000+01:00

Download 2009
Donington Park, Leicestershire
June 12-14, 2009

แหม่ ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดีกับทริปนี้ เพราะตั้งแต่เป็นผู้เป็นคนมา ยังไม่เคยตรากตรำกับการดูคอนเสิร์ตขนาดนี้มาก่อน

ไอ้ที่ใกล้เคียงกับคำว่าเทศกาลที่สุด ก็หนักไปทางการจิบเบียร์ใน Huahin Jazz Fest เท่านั้น แถมไอ้คราวที่ไปก็ไม่ได้ลำบากลำบนอะไรเลย เพราะทั้งขาไป-กลับ หรือกระทั่งเรื่องที่พักนี่มีพี่สาวแสนดีจัดให้หมดทุกอย่าง

จะมีก็หนนี้แหละที่ต้องบอกว่าเริ่มต้นแบบมืดแปดด้าน ฉะนั้น คงจะเล่ากันเป็นแบบฉากๆตั้งแต่ต้นจนจบเลยก็แล้วกัน เผื่อใครหลงเปิดเข้ามา จะได้ใช้เป็นแนวในการคลำทางไปสัมผัสบรรยากาศที่นั่นกัน

อันว่า Download Festival นี้เป็นผลิตผลจากทาง Livenation ที่ถือเป็นโปรโมเตอร์รายใหญ่ยักษ์ของที่นี่ โดยยึดเอา โดนิงตัน พาร์ค บ้านหลังเดิมของ Monster of Rock ที่ตอนนี้กลายเป็นรายการสัญจรไปเรียบร้อย และก็จัดติดต่อกันมานานเป็นปีที่ 7 แล้ว

ช่วงเวลาก็คือจะยึดเอาช่วงสุดสัปดาห์ที่สองของเดือนมิถุนายน ที่เป็นรอยต่อระหว่างช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อนเป็นหลัก ปีนี้ก็เลยมาลงเอยเอาระหว่างวันที่ 12-14 พอดี

ไฮไลท์ที่ทำเอาหลายคนฮือฮาพอสมควรสำหรับปีนี้ คือการรียูเนียนของ Faith no More ปู่ของอัลเทอร์เนทีฟ เมทั่ล ที่ได้รับการวางให้เป็นเฮดไลเนอร์ของวันศุกร์ และการเป็นวงเฮดไลน์หนแรกในรายการนี้ของ Slipknot ในวันเสาร์

แต่เหตุผลหลักที่ทำให้อยากพาตัวเองไปเทศกาลนี้ คือชื่อของ Motley Crue ที่ถูกวางให้เป็นเฮดไลเนอร์ของ Second Stage ในวันศุกร์ กับ Buckcherry ที่เล่น Second Stage ในวันอาทิตย์

ทีแรก ก็ยังตุ้มต่อมๆ เพราะอย่างที่บอก นอกจากค่ายลูกเสือ เขาชนไก่ และก็ ภูกระดึง ไอ้เราก็ยังไม่เคยแบกเต็นท์ไปกางนอนรวมกับชาวบ้าน ไอ้สามหนที่ว่ามา ก็ยังมีเพื่อนพ้องไปด้วย แต่นี่ ลุยเดี่ยวโลด เลยต้องทำการบ้านกันหนักหน่อย

หลังทำใจอยู่นาน ก็ตัดสินใจเลือกแพ็กเกจที่ทาง Livenation (livenation.co.uk) จัดไว้ให้คือ R.I.P. Kip & Kit (single) ไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากแบกเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวไป ทีมงานจะเตรียมที่ทาง กางเต็นท์ ปูถุงนอนไว้ให้หมด แต่ก็ต้องแลกกับราคาในแบบปกติเกือบๆสามเท่า คือ 430 ปอนด์ (ถ้าพร้อมแบกทุกอย่างไปหาที่กางเต็นท์เอง รู้สึกจะอยู่แถวๆ 175 ปอนด์หรือไงเนี่ยแหละ)

ตอนที่ตัดสินใจจองไปนั้น คือช่วงปลายเดือนมีนาคม หรือก่อนหน้างานจะเริ่มประมาณสามเดือน ปอนด์กำลังอยู่ในช่วงยวบพอดี คูณ 51 กับตัวเลขข้างบนแล้ว ก็ยังถือว่าสาหัสอยู่ดีสำหรับคนเขียน

ที่พอปลอบใจตัวเองได้ก็คือมันเป็นครั้งเดียวในชีวิต พลาดแล้วอาจไม่มีโอกาสอีกก็ได้

นึกแล้วก็กด confirm จองไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากตอนกลับไปเช็กเงินในบัญชีธนาคาร

ส่วนวิธีการตะเกียกตะกายจากลอนดอนไปถึง โดนิงตัน พาร์ค เป็นอย่างไรนั้น ไปว่ากันต่อตอนหน้า...

Download 2009 (ฉบับเรียกน้ำย่อย)

2009-06-16T18:07:00.000+01:00

ลงให้ดูแต่รูป (ที่ไม่ค่อยมีคุณภาพ) กันก่อน

เอาไว้เรียกกำลังวังชากลับมาได้เมื่อไหร่ ค่อยมาซัดกันแบบเนื้อๆเน้นๆอีกที

ที่แน่ๆ ใครอยากไป เตรียมครีมกันแดดอย่างแรงไปด้วย นี่ไม่เตรียมพร้อมเท่าไหร่ กลับมาหน้าไหม้เป็นรอยแว่นกันแดดเลย ฮือๆ...

Steadlur สลีซร็อคน้องใหม่จาก Roadrunner

In this Moment

Dir En Grey ตัวแทนหนึ่งเดียวจากเอเชีย

Lacuna Coil

Motley Crue เฮดไลเนอร์ของ Second Stage ในวันแรก

Hardcore Superstar อีกหนึ่งจากสวีเดน แหล่งเพาะพันธุ์ใหม่ของสลีซ/แกลม ร็อค

The Answer ฮาร์ดร็อคจากไอร์แลนด์

Slipknot

Tesla

Volbeat ร็อคอะบิลลี่ผสมเมทัล (!?!) จากเดนมาร์ก

Shinedown

Clutch

Buckcherry

Def Leppard

Made in England Online (5)

2009-06-03T21:28:00.001+01:00

Manic Street Preachers
Roundhouse, London
Thursday 28 May, 2009

พูดถึงวัยรุ่นจากยุคอัลเทอร์เนทีฟ (ตอนนี้อายุเท่าไหร่กันแล้วล่ะ) หนึ่งวงที่น่าจะถือเป็นไอคอนของหลายคน คงต้องนับรวม Manic Street Preachers เอาไว้ด้วย

ถ้าอัลบั้มชุดแรก Generation Terrorists (วางตลาดปี 1992) เป็นคน ป่านนี้ก็แตกเนื้อหนุ่มหรืออาจจะดีแตกไปแล้ว

หลายวงจากยุคนั้น ผ่านมาถึงปัจจุบัน ก็มีทั้งแตกสานซ่านเซ็นกันไปบ้าง เงียบหายกลับไปเป็นที่สนใจในแวดวงเล็กๆบ้าง จะมีก็แค่ไม่กี่วงที่ยังยืนหยัดอยู่บนแถวหน้าได้อย่างมั่นคง The Manics ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น

แน่นอนว่าด้วยวัยที่เปลี่ยนไป ความเกรี้ยวกราดสมัยยังเพิ่งพ้นวัยรุ่นก็เริ่มจางลงไป

อีกเหตุผลหนึ่งที่หลายคนเห็นตรงกันว่าทำให้ The Manics ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คือการหายสาบสูญของ Richie James Edwards มือกีตาร์ที่มีบทบาทสำคัญในการเขียนเนื้อเพลงของวง

การหายตัวไปของ Richie เปรียบไป ก็คงไม่ต่างอะไรกับการเลือกกระทำอัตวินิบาตกรรมของ Kurt Cobain จะต่างกันก็แค่วิธีที่เลือก

สิบกว่าปีผ่านไป พ่อแม่ของ Richie ตัดสินใจระบุสถานะของเจ้าตัวจากสาปสูญเป็นเสียชีวิต จะว่าไป ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะทุกคน โดยเฉพาะคนใกล้ชิดคงทำใจและเข้าใจได้แล้วว่าไม่มีวันที่ Richie จะกลับมาอีก เพราะต่างก็รู้ดีว่าการหายตัวไปครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นสิ่งที่เจ้าตัววางแผนไว้ล่วงหน้า

หลักฐานคือแฟ้มรวบรวมเนื้อเพลง อาร์ทเวิร์ค และอื่นๆอีกจิปาถะ ที่เจ้าตัวเจตนาทิ้งไว้ให้กับเพื่อนร่วมวงอีกสามคน

ผ่านมากว่าสิบปี แฟ้มที่ว่าถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่มีวี่แววว่าจะถูกหยิบขึ้นมาใช้ เหตุผลคงไม่มีอะไรมากกว่าเป็นเรื่องยากเกินทำใจสำหรับทั้งสามคนที่จะหวนกลับไประลึกถึงเพื่อนผู้จากไป

แต่อาจจะจริงอย่างที่เขาว่า กาลเวลามันช่วยเยียวยาความรู้สึกได้ ความเสียใจในวันนั้น กลายเป็นแรงใจในวันนี้ที่ The Manics ปัดฝุ่นเอาแฟ้มเล่มนี้กลับขึ้นมาใช้ จนกลายเป็นวัตถุดิบสำหรับงานชุดล่าสุด Journal for Plague Lovers

โปสเตอร์ทัวร์คราวนี้ (ภาพจาก last.fm)

จะว่านี่คือภาคต่อของอัลบั้มสุดท้ายที่ Richie ร่วมงานด้วยอย่าง Holy Bible ก็ไม่ผิด เพราะกระทั่งปกอัลบั้ม ยังเป็นภาพสีน้ำมันฝีมือของอาร์ทติสท์คนเดิม Jenny Saville ขณะที่เนื้อเพลงทั้งหมดในชุดนี้ ล้วนแต่เป็นผลงานที่ Richie ฝากไว้ทั้งหมด

สัปดาห์เดียวหลังอัลบั้มชุดนี้วางตลาด ทางวงก็เริ่มตระเวนทัวร์เพื่อโปรโมททันที ไล่จากกลาสโกว์ เรื่อยมาถึงลอนดอนเป็นโชว์ที่สามตามโปรแกรม

ด้วยความที่ความสนใจค่อนข้างล้นทะลัก เฉพาะที่ลอนดอนก็เลยต้องเล่นกันสามคืนติดต่อกัน ตั้งแต่พฤหัสบดีถึงเสาร์ ตั๋วที่หาง่ายที่สุดก็มาลงเอยเอาที่วันพฤหัสบดีนี่แหละ เพราะอีกสองวันโซลด์เอาต์กันตั้งแต่วันแรกที่ให้เปิดจอง

พูดถึง The Roundhouse สถานที่จัดแล้วก็เท่ใช่เล่น เพราะเดิมเป็นคล้ายๆกับอู่สำหรับซ่อมบำรุงรถไฟ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 โน่น ก่อนจะได้รับการบูรณะใหม่หลังช่วงสงครามโลก จนกลายเป็นสถานที่จัดแสดงงานศิลปะและดนตรีเรื่อยมาถึงปัจจุบัน

นี่แล บริเวณด้านหน้าของ The Roundhouse (ภาพจิ๊กของคนอื่นจาก flickr.com)

ขนาดว่าวันพฤหัสฯไม่เปรี้ยงเท่าไหร่แล้ว แต่เอาเข้าจริง กะว่าจะรีบไปต่อคิวแต่เนิ่นๆเพื่อจะได้เกาะหน้าขอบเวที กลายเป็นว่ายังช้าไปหลายก้าว เพราะหกโมงเย็นก่อนถึงเวลาเปิดประตูหนึ่งชั่วโมง คิวเข้าก็ยาวเหยียดเลยมาไกลหลายสิบเมตรแล้ว

ที่ค่อนข้างแย่คือระบบการจัดการเคลียร์คนของสถานที่ค่อนข้างจะขลุกขลักไม่เป็นระเบียบ แถมตรวจซ้ำตรวจซ้อนจนบางครั้งคนที่มาก่อนต้องถูกคนข้างหลังแซงหน้าตลอด

ส่วนตัวก็ยังถือว่าได้อยู่ใกล้เวทีมากคือแถวสองจากรั้ว แต่ก็ยังถือว่าทัศนวิสัยไม่ดีเท่าไหร่ เพราะสาวอวบ (สวยด้วย) ที่อยู่ข้างหน้าก็เตรียมกล้องมาเหมือนกัน แล้วเวลาถ่ายก็ต่างคนต่างยก ไอ้เราที่อยู่ด้านหลัง บางครั้งถ่ายๆอยู่ กล้องคุณน้องก็เลยโผล่มาเข้าเฟรมอยู่เป็นระยะ

พอเข้าไปได้ซักพัก ไม่นานถึงขนาดรอจนหงุดหงิด วงเปิด The Answering Machine ก็ขึ้นเวที ส่วนตัวไม่ค่อยถนัดกับเพลงแนวนี้ซักเท่าไหร่ เลยแยกไม่ค่อยออกว่าดีไม่ดี แต่รวมๆแล้วก็พอฟังได้ โดยเฉพาะน้องแว่นที่เป็นมือเบสน่ารักดีเหมือนกัน (555+ ไม่เกี่ยวกับเพลงเลย)

The Answering Machine จากแมนเชสเตอร์

The Answering Machine เล่นอยู่ราวๆครึ่งชั่วโมงก็ลาโรงไป ปล่อยให้สตาฟฟ์ขึ้นมาเคลียร์อุปกรณ์เรียบร้อย ก็ถึงคิวของ The Manics กันเสียที

ด้วยความที่เป็นทัวร์โปรโมท Journal for Plague Lovers ก่อนเริ่ม ก็เลยมีการประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่าโชว์นี้จะมีสองเซตคือช่วงแรกจะเล่นอัลบั้มใหม่กันแบบเนื้อๆเน้นๆ ส่วนครึ่งหลังจะเน้นเพลงฮิตของวง ก็เรียกเสียงเฮจากแฟนได้ถ้วนหน้า

การจัดเวทีก็ค่อนข้างจะเรียบง่ายตามสไตล์วงคือมีเฉพาะแผ่นผ้าขนาดใหญ่ด้านหลังที่เป็นรูปปกอัลบั้มเท่านั้น

แต่ที่พิเศษหน่อยและเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากแฟนๆได้มาก คือตรงขาตั้งไมโครโฟนของ Nicky Wire นั้นพันไว้ด้วยพู่ (หรือเค้าเรียกผ้าพันคอวะ?) แบบที่เราเห็น Richie ใช้สมัยวงเพิ่งเริ่มดัง นัยว่าเพื่อเป็นการระลึกถึงเพื่อนผู้จากไปรายนี้

Wire กับขาตั้งไมค์ที่มีสัญลักษณ์ให้ระลึกถึง Richie อยู่ด้วย

ช่วงแรกนั้นก็เล่นกันแทบจะถอดมาจากตัวอัลบั้มเลยคือสตาร์ทกันด้วย Peeled Apples, Jackie Collins Existential Question Time, Me and Stephen Hawking...

ตำแหน่งที่ยืนหาโอกาสถ่ายภาพสวยๆได้ยากมาก ได้ชัดสุดแค่นี้

ด้วยความที่เพิ่งได้ซีดีมาฟังก่อนคอนเสิร์ตแค่สองสามวัน ก็เลยฟังออกร้องได้แค่งูๆปลาๆ แต่ปรากฎว่าฝรั่งทั้งฮอลล์ แม้แต่น้องคนสวยๆที่อยู่ด้านหน้าเขากลับร้องตามกันได้ทุกประโยค ทุกเพลง

มาคอนเสิร์ตก็หลายคน คราวนี้นี่แหละที่เพิ่งรู้สึกตัวเองแก่ ไม่ใช่เรื่องร้องเพลงตามไม่ได้ แต่การที่เราอยู่เกือบด้านหน้าสุดนี่แหละ ทำให้พวกข้างหลังพยายามโถมตัวเข้าใส่เบียดจนต้องบอกว่าเกือบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

แรกๆก็เกรงใจน้องคนสวยข้างหน้า เดี๋ยวเค้าจะนึกว่าเราถือโอกาสเบียด แต่สุดท้ายก็ไม่ไหวจริงๆ (...นิ๊ม นิ่ม ฮิฮิฮิ) เพราะข้างหลังนี่ทั้งเบียด ทั้งชน ทั้งกระแทก โอกาสที่จะถือกล้องนิ่งๆถ่ายนี่มีน้อยยิ่งกว่าน้อยจริงๆ ยกเว้นก็ช่วงเพลงช้า หรือเพลงอะคูสติกอย่าง Facing:Page Top Left ที่มีเครื่องสายสี่ชิ้นขึ้นมาเล่นคลอไปด้วย

ครึ่งแรกของโชว์ก็จบกันด้วย William’s Last Words ที่หลายคนตีความว่านี่แหละคือจดหมายลาของ Richie ทีแรก ไม่คิดว่าจะได้ยินเพลงนี้ด้วยซ้ำ เพราะตอนแปลบทสัมภาษณ์ลงใน M.E. เจ้าตัวยังดักไว้ล่วงหน้าว่าอาจทำใจร้องเพลงนี้ไม่ลง

เบรกกันพอให้หายเหนื่อย ระหว่างนี้ พวกการ์ดบริเวณด้านหน้าเวที ก็ทยอยเอาน้ำใส่แก้วมาแจกให้คนดูที่เบียดเสียดกันอยู่แถวหน้าได้ดับกระหายกัน เพราะข้างใน The Roundhouse นั้นร้อนจริงๆ แถมอากาศยังไม่ค่อยถ่ายเทเท่าไหร่

เข้าเบรกที่สองนั้น บนเวทีก็มีสมาชิกสมทบเพิ่มมาอีกสองคน เป็นมือคีย์บอร์ดและกีตาร์สมทบ เพื่อให้เพลงแน่นขึ้น

สองสมาชิกสมทบในเบรกสองของโชว์

เบรกสองนี่แหละที่แทบจะขาดใจตาย เพราะทั้งเบียดทั้งกระแทกกันสุดๆ รูปเริปอะไรไม่ต้องคิดจะถ่ายแล้ว คือสนุกก็ด้วยนะ แต่ด้วยความที่ตัวเล็ก ฉะนั้น เวลาฝรั่งข้างหลังโถมมาที ก็แทบแบนแต๋เหมือนกัน (แต่ยังนิ่มอยู่...)

ไหนๆก็ถ่ายรูปแทบไม่ได้แล้ว ก็เลยปล่อยตัวปล่อยใจไปกับอารมณ์คอนเสิร์ตซะหน่อย เพราะเพลงในช่วงนี้ก็ถือเป็นหัวกะทิของวงทั้งหมด ไล่ตั้งแต่เพลงแรก Motorcycle Emptiness, Faster, You Love Us, If You Tolerate This..., Australia, Motown Junk และอีกสารพัด ก่อนจะจบอย่างสวยด้วย Design For Life

รวมๆเวลาที่ The Manics อยู่บนเวทีก็สองชั่วโมงเศษ โดยไม่ต้องมีอังกอร์อะไรทั้งสิ้น เพราะเหลือบเวลาดูนาฬิกาแล้วก็เข้าช่วงห้าทุ่มที่เป็นเคอร์ฟิวพอดี

กลับถึงบ้านในอาการหมดสภาพไม่น้อย หัวเหอกระเซิงไปหมด เพราะไอ้ข้างหลังบางทียื่นมือข้างหน้ามาก็ลูบหัวขยี้หัวเราไปด้วยความเมามัน ส่วนภาพในกล้องไม่ต้องพูดถึง ไอ้ที่คัดมานี่คือที่ดีที่สุดที่พอดูได้แล้ว

ส่วนที่เหลือถึงจะไม่ชัดเท่าไหร่ ด้วยความโยกไปโยกมาตลอด แต่ก็พอจะเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนความจำถึงหนึ่งในคอนเสิร์ตที่สนุก (และนิ่ม) ที่สุดครั้งหนึ่งที่เคยดู

Made in England Online (4)

2009-05-29T18:18:00.000+01:00

Johnny Winter
O2 Shepherds Bush Empire, London
Saturday 23 May, 2009

ช่วงนี้อัพเดตบล็อกต่อเนื่องขึ้นมาเล็กน้อย เหตุผลไม่ใช่อะไร นอกจากมีวัตถุดิบไว้ในมือแล้ว จะเก็บไว้ เดี๋ยวมันจะเต็มลิ้นชักความทรงจำเปล่าๆ เลยต้องมีการจดบันทึกไว้หน่อยกันเหนียว (จริงๆกลัวลืมมากกว่า)

อย่างที่บอกกล่าวกันไว้ ช่วงซัมเมอร์นี้ มีคอนเสิร์ตน่าดูเพียบ กระเป๋าก็เลยพลอยแห้งเหี่ยวไปด้วย นี่ยังดีที่หลายงานซื้อไม่ทัน อย่าง Lynyrd Skynyrd หรือ Pearl Jam ที่เปิดให้จองปุ๊บก็โดนกวาดเรียบไปต่อหน้าต่อตา ไม่งั้นคงได้ซีดเซียวยิ่งกว่านี้

พูดถึงเรื่องซีดแล้วก็เลยต้องโยงมาถึงมือกีตาร์ผิวเผือกคนนี้ Johnny Winter (ดื้อๆเลย)

บัตรราคา 20 ปอนด์ กับอีก 4.75 ที่ต้องจ่ายให้ Ticketweb เป็นค่าจอง

ถามว่าเป็นแฟนเพลงระดับเข้าเส้นของแกรึเปล่าคงไม่ใช่ แต่ในกรุเทปเก่าที่บ้านก็มีงานของแกอยู่หลายชุดเหมือนกัน

ยิ่งได้อ่านเรื่องของแกในหนังสือที่ Classic Rock ฉบับครบรอบสิบปีแถมมาให้ ก็เลยหันกลับมาสนใจความเป็นไปของแกมากขึ้น

เพราะถ้าย้อนกลับไปเมื่อสามสี่ปีก่อน Winter แทบจะหมดสภาพจนกลับเล่นกีตาร์ไม่ได้อีกแล้ว ด้วยความที่ติดยางอมแงมจนน้ำหนักลดฮวบฮาบเหลือไม่ถึง 90 ปอนด์

ชีวิตจะมากระเตื้องขึ้นเอาก็ตอนได้รับความช่วยเหลือจาก Paul Nelson ที่ปัจจุบันรับหน้าที่เป็นทั้งมือริธึ่มกีตาร์ ทั้งผู้จัดการส่วนตัวให้ กระทั่งกลับมามีงานชุกอย่างในปัจจุบัน

ลองเช็กดูโปรแกรมทัวร์ของแกแล้วก็โหดใช่เล่น เพราะต้องเล่นต่อเนื่องกันยาวแทบทุกคืนไปจนถึงเดือนธันวาคมโน่น

ส่วนโชว์ที่ลอนดอนก็มีแค่รอบเดียวคือที่ Shepherds Bush Empire นี่เอง

ลองเทียบกับ Brixton Academy ที่ไปดู The Black Crowes แล้ว ที่นี่ตั้งอยู่ในแถบที่ดูปลอดภัยกว่าเยอะ เพราะย่านแฮมเมอร์สมิธกับฟูแล่มนั้น ถือเป็นย่านของผู้มีอันจะกินอยู่ซักหน่อย (แต่มาเดินคนเดียวตอนเที่ยงคืนตีหนึ่งก็อันตรายนะ)

บริเวณด้านหน้าสถานที่แสดง รถราขวักไขว่ดีจริง (กรูจะถ่ายแบบโล่งๆไม่ได้เลย วิ่งมาเข้าฉากตลอด)

เรื่องความจุก็ไม่ถือว่าใหญ่โตซักเท่าไหร่ คือเต็มที่ราวๆสองพันคน แต่ด้วยความเป็นสถานที่เก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมายาวนาน วงดังๆที่เวลาอยากเล่นโชว์แบบไม่ใหญ่มาก ก็เลยมักจะเลือกมาใช้ที่นี่เป็นประจำ

หนนี้ด้วยความอยากลองไปเบียดเสียดอยู่แถวหน้าซักที เลยถือโอกาสไปยืนต่อคิวเข้าตั้งแต่ก่อนเวลาประตูเปิดราวๆชั่วโมง

แล้วก็สมหวังจนได้ เพราะฝรั่งอาจจะไม่ค่อยซีเรียสกับการได้ดู Winter ใกล้ๆซักเท่าไหร่ พวกหัวดำเลยได้ไปยืนเกาะรั้วด้านหน้าสุดสมอยาก แถมยังไปเลือกทำเลตรงกลางเวทีพอดีอีกต่างหาก

อุปกรณ์เครื่องใช้บนเวที ที่เห็นกลองชุดสองชุดนี่รวมของวงเปิดด้วย

เลยจากเวลาเปิดประตูตอนหกโมงครึ่งแค่ราวๆครึ่งชั่วโมง วงเปิดก็เดินขึั้นเวทีมาแบบไม่ต้องรอนาน

ในเมื่อเจ้าของงานเป็นบลูส์ วงเปิดจะให้ไปเล่นแนวอื่นคงไม่ได้ เพียงแต่ไม่หง่อมเท่า เพราะเป็นสาวน้อยวัยแค่ยี่สิบเศษๆเท่านั้น

Joanne Shaw Taylor นี่เข้าข่าย "ของแปลก" สำหรับวงการบลูส์ก็ว่าได้ เพราะทั้งเป็นผู้หญิง (สวยด้วยนะ) แถมยังเป็นคนเบอร์มิงแฮมที่ไม่น่าจะมีตรงไหนพาไปเฉียดกรายใกล้บลูส์ได้เลย แต่แนวที่เล่นกลับเป็นเท็กซัสบลูส์ที่ปรับสำเนียงกีตาร์ได้ดุเดือดมาก แถมฝีมือยังดีชนิดผู้ชายยังอาย

Joanne Shaw Taylor สาวน้อยจากเบอร์มิงแฮมแต่เล่นเท็กซัสบลูส์

ธรรมดาจะไม่ค่อยถ่ายวงเปิดมากขนาดนี้ซักเท่าไหร่ แต่น้องเค้าน่ารักเลยรัวชัตเตอร์เก็บภาพไว้เพียบเลย ฮ่าๆ...

ลีลาโซโล่บนเวที ใส่อารมณ์แบบเต็มเหนี่ยว ไม่มีห่วงสวย

เวทีที่เซตไว้สำหรับวงของ Winter ถ่ายเป็นแบบซีเปียเพิ่มความขลัง จะสังเกตเห็นว่ามีเก้าอี้ตั้งไว้ เพราะลุงแกมีปัญหาสะโพก ยืนเล่นไม่ไหวจริงๆ

หลัง Taylor กับเพื่อนลงไป ก็ถึงคิวสตาฟฟ์ขึั้นมาเซตเครื่องสำหรับวงของ Winter บ้าง ไม่นานเกินรอ Paul Nelson (กีตาร์) Scott Spray (เบส) Vito Liuzzi (กลอง) สามนักดนตรีแบ็กอัพก็ขึ้นมาอุ่นเครื่องหนึ่งเพลง

Paul Nelson (กีตาร์)

Scott Spray (เบส)

Vito Liuzzi (กลอง)

พอถึงคิวขึ้นเวทีของจริงสำหรับ Winter บอกได้คำเดียวว่าเห็นสภาพแกแล้วตกใจมาก คืออาจจะอายุ 65 ก็จริง

แต่ลองเอาไปเทียบกับ Mick Jagger ที่อายุเท่ากัน หรือ Eric Clapton ที่อ่อนกว่าแค่ปีเดียวแล้ว ต้องบอกว่าคนละเรื่อง คือ Winter นี่ดูเผลอๆนี่หง่อมกว่าอายุจริงด้วยซ้ำ

Johnny Winter ในวัย 65 งั่กจริงๆ

จากตำแหน่งที่ยืนอยู่นี่ คะเนแล้วห่างจากแกไม่เกินสองเมตร เลยมีโอกาสสังเกตแบบถ้วนถี่ซักหน่อย ให้เดาเอาว่าตาซ้ายเผลอๆอาจจะมองอะไรไม่เห็นด้วยซ้ำ คือปิดไปแล้วน่ะ แล้วเสียงก็แหบแห้งมากเวลาพูด จะเดินเหินก็ต้องใช้วิธีลากเท้าไปกับพื้น เหมือนกับคนป่วยหนัก

แต่ถ้าพูดถึงเรื่องกีตาร์แล้ว เสียงที่แกรีดออกจาก Erlewine Lazer บนตัก ยังเกรี้ยวกราดไม่ใช่เล่น

มันคงไม่ดุเท่ากับตอนเรี่ยวแรงยังดีก็จริง แต่สำหรับคนที่กีตาร์เป็นเหมือนอวัยวะส่วนหนึ่งของชีวิต ยังไงเสียงที่เปล่งออกมาก็ยังคงความขลังไม่จางหายอยู่ดี

ถ้าไม่เห็นภาพ ฟังแต่เสียง จะจับได้ว่าแก่ก็ตรงเสียงร้องกับเสียงพูดนี่แหละ เพราะฟังแทบไม่ได้ยิน จนหลายเพลงต้องสลับให้ Liuzzi มือกลองเป็นคนร้องแทน

Winter กับ Gibson Firebird ขณะเล่นเพลงประจำตัว Highway 61 Revisited

อีกเรื่องที่แสดงให้เห็นว่าเรี่ยวแรงแกเหลือไม่มาก ก็คือการตัดจบหลังจากเล่นไปแค่ชั่วโมงเศษๆ

แต่ยังอุตส่าห์สนองศรัทธาแฟน ด้วยการเดินงกๆถือ Gibson Firebird กีตาร์คู่ใจตัวเก่ากลับมาอังกอร์ให้อีกรอบ ในเพลงสุดคลาสสิค Highway 61 Revisited และก็เป็นเพลงเดียวด้วยที่แกโชว์ฝีมือสไลด์กีตาร์ที่เป็นลายเซ็นเฉพาะตัว

ถึงจะดูไปต้องลุ้นไปว่าลุงแกจะทนเล่นไหวจนจบโชว์รึเปล่า แต่บอกได้คำเดียวว่าทึ่งมาก แถมยังสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะ

แถมยังได้อุทาหรณ์กลับมาว่าสงสัยจะต้องดูแลสุขภาพตัวเองซักหน่อยแล้ว ถ้าไม่อยากเห็นตัวเองตอนอายุ 60 เดินแทบจะไม่ไหวแบบนี้ เฮ่ออออ...

Made in England Online (3)

2009-05-26T18:10:00.000+01:00

The Black Crowes
O2 Academy Brixton, London
Sunday 17 May, 2009

ยิ่งกรายใกล้ฤดูร้อนเท่าไหร่ ใจก็ยิ่งเต้นระทึกเท่านั้น เพราะมิถุนายนนี้แล้วที่จะได้สะพายเป้ไปลุย Download Festival (downloadfestival.co.uk)

ไม่ใช่แค่นั้น เพราะช่วงรอยต่อระหว่างใบไม้ผลิจนถึงฤดูร้อนนี่แหละ คือช่วงเวลากอบโกยของบรรดานักร้องนักดนตรีของจริง ชนิดที่ว่าสถานที่จัดคอนเสิร์ตทั้งเล็กใหญ่ เรื่อยไปจนถึงเทศกาลทั้งหลายนั้นเข้าข่ายหัวกระไดไม่แห้งแน่นอน

ส่วนพวก "เสี้ยน" หาเรื่องแบบคนเขียน ก็ได้แต่รำพึงในใจ "ไม่มีอะไรจะรับทานแล้ว (โว้ย)"

แต่ก็อีกนั่นละ นี่คือความสุขเล็กๆที่หาได้ยากเต็มที ฉะนั้น ก่อนซมซานกลับเมืองไทย ยังไงต้องกอบโกยกำไรชีวิตให้เต็มที่

นี่ขนาดไม่มีแม็กกาซีนให้เขียนลง ก็ยังอุตส่าห์ดิ้นรนไปดูเพื่อ เขียนเอง อ่านเอง จนได้ แบบนี้แล "เสี้ยน" ของจริง

แล้วความ "เสี้ยน" ที่ว่าก็พาให้เสียเงินอีกจนได้...

พูดถึง The Black Crowes นี่ออกตัวก่อนว่าไม่ถึงกับเป็นวงที่คลั่งไคล้เท่าไหร่ คือจะมาเริ่มฟังเอาก็ตอนที่หมดสิ้นความดังในกระแสไปเรียบร้อย แต่พอยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความขลัง

เล่นดนตรีแบบที่ตัวเองอยาก ไม่ต้องพยายามทำตัวเหนือล้ำหัวก้าวหน้า ไม่ต้องง้อสังกัดใหญ่ แต่ก็ยังมีแฟนเพลงคอยติดตามเหนียวแน่น

ตรงนี้ก็ต้องบอกว่าตัวเองโชคดีเหมือนกัน อาจจะดีกว่าฝรั่งหลายคนที่ตัดสินใจช้าด้วยซ้ำ เพราะนี่คือโชว์เดียวในยูเคของพลพรรคอีกาดำ แถมไม่ได้เลือกเล่นในสถานที่ใหญ่โตอะไร ตั๋วจึงโซลด์เอาต์โดยปริยาย

ไอ้พวกที่หวังมาตายเอาดาบหน้า หาตรงสถานที่แสดงเลยได้ตายสมใจอยาก

ถึงจะไม่ใช่เวทีระดับบิ๊ก แต่ Brixton Academy ก็เป็นอีกหนึ่งสถานที่จัดคอนเสิร์ตระดับ "เก๋า" อีกแห่งของลอนดอน ไม่น้อยหน้า Astoria (โดนทุบไปสร้างสถานีอันเดอร์กราวนด์แล้ว) หรือ Hammersmith Apollo แถมยังจุคนได้มากที่สุดแล้ว ในบรรดาสถานที่จัดระดับ non-arena ด้วยกัน

เปิดไฟแบบนี้ก็ดูสวยดี แต่ลองไปดูตอนกลางวัน คร่ำคร่าหาความงามไม่ได้เลย

พูดถึงที่ตั้งของทีนี่ หลายคนก็เตือนไว้ล่วงหน้าว่าระวังตัวไว้บ้าง เพราะเป็นแหล่งชุมนุมของคนผิวสีประเภทไม่ค่อยมีอันจะกินอยู่ซักหน่อย

ฉะนั้น ให้พึงเอาของมีค่าติดตัวไปน้อยที่สุด เผื่อว่าเวลาเกิดเจอปล้น มันจะได้เอาไปแต่ชีวิตเรา ไม่มีทรัพย์สินติดมือไปด้วย!?!

จากประสบการณ์เกือบปีที่ผ่านมา ทำให้รู้ว่าฝรั่งมันไม่ค่อยรอให้ใกล้เวลาแล้วค่อยเข้าเหมือนพี่ไทยเรา คือถือคติใครเร็วกว่า อดทนกว่า ก็ได้ลุ้นใกล้ชิดติดเวทีมากกว่า คราวนี้ก็เลยบึ่งไปถึงสถานที่ก่อนเวลาเปิดประตูตอนทุ่มนึงราวครึ่งชั่วโมง

ปรากฎว่ายังช้าเกินไป เพราะมีคนมาต่อคิวรออยู่ด้านหน้า คะเนคร่าวๆก็หลายร้อยอยู่ เพราะต้องวกจากด้านหน้าอ้อมตัวตึกไปถึงฟากด้านหลังโน่นถึงเจอหางแถว

ภายในฮอลล์ของที่นี่จะคล้ายๆกันหมด คือมีแบ่งชั้นบนล่าง เพราะดัดแปลงจากโรงละครเก่า

แต่พอหลุดเข้าไปได้แล้ว ก็ยังเฮงอยู่ดี เพราะพี่ฝรั่งเข้าไปได้แล้วดันมัวแต่ไปยืนซื้อเบียร์กระดกกันอยู่ พี่ไทยหัวเดียวกระเทียมลีบเลยเล็ดรอดไปได้ถึงแถวสองหน้าเวที ก็ถือว่าใกล้มากแล้วสำหรับการใช้น้องน้อย D-Lux3 เก็บภาพมาให้ดูกัน

ก็เป็นธรรมดาสำหรับคอนเสิร์ตที่นี่ ที่ต้องเลทจากเวลาเปิดประตูเสมอ ยิ่งคราวนี้ The Black Crowes ไม่ใช้บริการวงเปิดด้วย นับจากเวลาที่เข้าไปรอตอนทุ่มนิดๆ จนถึงตอนไปจองที่หน้าเวทีก็ปาเข้าไปชั่วโมงครึ่งเห็นจะได้

ก่อนคอนเสิร์ตเริ่มประมาณครึ่งชั่วโมง สตาฟฟ์บนเวทีเอาแอปเปิ้ลจุดธูปมาเซ่นเจ้าที่ด้วย

ยืนกันจนขาแข็งได้ที่แล้ว ไฟในฮอลล์ก็ดับลงเป็นสัญญาณบอกว่า สองพี่น้อง Chris กับ Rich Robinson รวมถึงสมาชิกอีกสี่ Steve Gorman (กลอง) Adam Mcdougall (คีย์บอร์ด) Sven Pipien (เบส) และ Luther Dickinson (ลีดกีตาร์) รวมถึงสองสาวนักร้องแบ็กอัพก็ทยอยขึ้นเวที

ด้วยความเป็นวงที่ไม่มีเซตลิสต์แน่นอน งานนี้เลยต้องบอกว่าเฮงพอสมควรที่ The Black Crowes เลือกหยิบเพลงจากชุดแรก Shake Your Money Maker ขึ้นมาเล่นเป็นหลัก (แต่จริงๆ อยากให้เน้น The Southern Harmony and Musical Companion มากกว่านะ)

เท่าที่นับดูก็ยกกันมาเกือบทั้งอัลบั้มเลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะเวลาเล่นเพลงเด่นๆอย่าง She Talks to Angels, Hard to Handle และ Twice as Hard นั้น ฮอลล์แทบจะถล่มกันเลย

เฉพาะอย่างยิ่งสาวข้างๆที่แอบฟังเจ้าตัวพูดกับแฟนหนุ่ม เดาเอาว่าคงเป็นพวกนักศึกษาจากอิตาลีอะไรประมาณนั้น น่าจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของวงเลยก็ว่าได้ คือเวลาเจอเพลงถูกใจ ก็จะออกอาการหันมายิ้มแบบมีฟามสุขมาก

ลีลาของสองพี่น้อง Robinson บนเวที Chris (ที่ 2 จากซ้าย) ส่วน Rich (ขวา) ก็ยืนเล่นกีตาร์หน้าไม่บอกอารมณ์ทั้งงาน

ไม่ใช่อะไรหรอก อิจฉาไอ้ผู้ชายที่มาด้วยน่ะ คือเวลาคุยกับเพื่อนคนไทยด้วยกัน ถ้าทะลึ่งพูดชื่อ The Black Crowes ขึ้นมา จะมีใครสนใจหรือคุยรู้เรื่องรึเปล่าก็ไม่รู้

อย่าว่าแต่สาวๆ เพื่อนผู้ชายด้วยกันนี่ยังไม่ค่อยจะฟังเล้ย (T^T)

ชอตที่ถือเป็นไฮไลท์ (อันนี้ส่วนตัวนิดนึง) คงเป็นช่วงเพลงโปรด Thorn in My Pride ที่เรียบเรียงให้ฟังดูดิบๆกว่าในอัลบั้ม แถมระหว่างกลางเพลงยังเปิดช่องให้ Gorman ได้โชว์การโซโล่กลองแบบเต็มเหนี่ยวเป็นสิบนาทีได้มั้ง ก่อนที่สมาชิกคนอื่นจะกลับมาเล่นกันต่อจนจบ

Gorman กับช่วงโซโล่กลองกลางเพลง Thorn in My Pride

นอกจากเพลงที่ว่า ก็รู้สึกจะมีแทรกเพลงจากอัลบั้ม Warpaint (ออกมาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ยังไม่ได้ฟังเลยบอกไม่ถูกว่าเพลงอะไร) กับเพลงใหม่ที่กลิ่นตุๆไม่เข้าพวกเข้าเหล่าเท่าไหร่ เพราะไลน์เบสนี่แทบจะเป็นดิสโก้อยู่แล้ว

และก็เป็นธรรมเนียมที่พอถึงแก่เวลาอันควร ก็ต้องกลับเข้าหลังเวทีให้แฟนอังกอร์ แต่ The Black Crowes นั้นไม่ค่อยเล่นตัวเท่าไหร่ เข้าหลังเวทีไปแปบๆก็กลับมาอังกอร์แบบไม่ต้องเรียกให้เหนื่อย ก่อนจะปิดคอนเสิร์ตของจริงด้วย Thick n' Thin ทำเอาหลายคนที่เรียกร้องอยากฟัง Remedy ต้องแห้วกันถ้วนหน้า (คนเขียนก็จัดอยู่ในหมวดนี้)

ตั๋วคอนเสิร์ตที่รวมค่าหัวคิวแล้วจ่ายไปเฉียดสี่สิบปอนด์แค่ไม่กี่เพนซ์ (ไม่นับค่าเบียร์ที่เต็มใจเสีย)

ถามว่าอิ่มมั้ยกับสองชั่วโมงเศษๆในคราวนี้ ก็ต้องบอกว่ายังไม่ค่อยเต็มร้อย เพราะไม่มีโอกาสได้ฟังเพลงที่อยากฟังสดๆอย่าง Sting Me หรือ Remedy

แต่คิดในแง่ดีก็คืออย่างน้อย ชีวิตนี้ก็ถือว่าได้ดู The Black Crowes แล้ว และคงยากที่จะมีโอกาสดีๆแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำสองอีก

Made in England Online (2)

2009-05-01T18:52:00.000+01:00

A Night At The Theatre With Asia
HMV Forum, London
Friday 24th April 2009

ด้วยความที่ชีวิตยังสะเปะสะปะ หาความเป็นรูปร่างไม่เจอ เลยชักไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ที่แค่เรื่องอัพบล็อกจะทำให้มันเป็นกิจจะลักษณะยังไม่ค่อยจะได้

Made in England ฉบับลี้ภัยจาก M.E. มาหนนี้ถึงได้ห่างหายจากคราว Metallica นานพอสมควร อีกเหตุผลก็คือมันไม่มีคอนเสิร์ตอะไรที่ต้องตาต้องใจมากนัก แต่เดี๋ยวเอาไว้เข้าปลายเดือนพฤษภาคมก่อนเหอะ รับรองอัพบล็อกกันแทบทุกสัปดาห์ (ขี้โม้จริงๆ)

สำหรับ A Night At The Theatre With Asia หนนี้ ความน่าสนใจหลักๆคงอยู่ที่การกลับมารวมตัวกันอีกครั้งของสมาชิกยุคคลาสสิคไลน์อัพ อันประกอบด้วย Steve Howe - กีตาร์ Geoff Downes - คีย์บอร์ด Carl Palmer - กลอง และ John Wetton - เบส/ร้องนำ

ราคาหน้าตั๋วอยู่ที่ 25 ปอนด์ แต่ต้องจ่ายค่าหัวคิวให้ ticketmaster อีก 3.25 ปอนด์ ไม่นับค่าไปรษณีย์อีกนะ

พูดถึงตรงนี้ก็อาจทำให้หลายคนสับสนกันนิดหน่อย เพราะยังมีอีกหนึ่ง Asia ที่นำโดย John Payne มือเบส/นักร้องนำในยุคหลังที่ยังออกทัวร์อยู่เช่นกัน โดยใช้ชื่อว่า Asia featuring John Payne เปรียบไปก็คงคล้ายๆกับ L.A. Guns ของ Phil Lewis กับ L.A. Guns ของ Tracii Guns อะไรทำนองนั้น

แต่ของ Asia จะแยกเป็นเอกเทศชัดเจน คือคลาสสิคไลน์อัพนั้นจะเลือกเล่นเพลงจากสามอัลบั้มแรก รวมถึง Phoenix ที่เพิ่งวางตลาดเท่านั้น ส่วนใครอยากฟังเพลงจากชุด Aqua จนถึง Silent Nation ก็คงต้องไปรอดูไลน์อัพของ Payne เอา

นี่แลบริเวณด้านหน้าของ HMV Forum ถ้าเป็นตอนกลางวันอาจนึกว่าโรงหนังชั้นสองบ้านเรา

ด้วยความที่ไม่ใช่วงในระดับเมนสตรีม ฉะนั้น สถานที่ที่ทางวงเลือกเล่นก็ออกจะเล็กอยู่ซักหน่อยคือ HMV Forum ที่มีลักษณะคล้ายๆกับโรงละครเก่าดัดแปลงมาใช้เป็นสถานที่เล่นคอนเสิร์ต คือดูจากบรรยากาศภายนอกนี่ค่อนข้างคร่ำคร่า แต่ภายในก็จัดว่าตกแต่งได้สวยงามแบบเก่าๆดี

ที่ฮานิดหน่อยคือสถานที่แบบนี้แหละที่คืนก่อนหน้า Asia นั้น Saxon วงจากยุค NWOBHM เพิ่งมาโขยกกันไปหมาดๆ ทั้งที่ดูจากการตกแต่งภายในแล้วไม่ได้เข้ากับความเป็นเมทั่ลเลย

ส่วนข้อเสียก็คือที่นั่งนั้นไม่ได้ฟิกซ์ที่เอาไว้ ฉะนั้น ใครยกตูดขึ้นไปเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ รับรองเสียตำแหน่งทันที

สถานที่ก็เก่า อายุอานามของวงก็ปาเข้าไปเกือบสามสิบปี (ไม่นับผลงานของแต่ละคนก่อนหน้า) ฉะนั้น เรื่องคนที่มาดูไม่ต้องพูดถึง คือคนเขียนก็จัดเป็นรุ่นน้าแล้ว ปรากฎว่าส่วนใหญ่ที่มายืนต่อคิวรอเข้าไปดูนั้น ร้อยละ 80 เข้าขั้นลุงป้าเป็นอย่างต่ำ ที่เหลือนั้น คะเนด้วยสายตาคงไม่น่าห่างจากคนเขียนเท่าไหร่ แล้วก็มีกลุ่มวัยรุ่นแทรกมานิดหน่อย

เห็นแบบนี้แล้วก็นึกถึงตอนดู Extreme ที่ Astoria ขึ้นมาเหมือนกัน คือฝรั่งนั้น สมัยวัยรุ่นร็อคขนาดไหน ปาเข้าไป 40-50 แล้วก็ยังร็อคได้อยู่ ถึงหัวเหอจะไปแล้ว หรือพุงปลิ้นเพราะเบียร์จนใส่กางเกงหนังรัดติ้วไม่ได้ แต่ข้างในไฟยังไม่มอดว่างั้นเถอะ

ส่วนสมาชิกทั้งสี่ของ Asia "เกือบ" ทั้งหมด ถึงวัยจะล่วงเลยไปเยอะแล้ว แต่ดูหน้าตาก็ยังถือว่าอ่อนกว่าวัยมาก โดยเฉพาะ Geoff Downes นั้นยังไว้ผมทรงเดียวกับยุค 80s อยู่เลย (555+)

John Wetton ไม่บอกก็ไม่รู้ว่านี่อายุ 59 แล้วนะ

Geoff Downes (56) ยังดูเด็กกว่าอายุจริงสิบปีเห็นจะได้

Carl Palmer เพิ่ง 59 หมาดๆ แต่ยังแข็งแรงดีอยู่

จะมีที่เหี่ยวจนน่ากลัวอยู่คนเดียวก็คือ Steve Howe นั้น ถ้าไม่บอกกล่าวคงไม่มีทางรู้เลยว่าแก่กว่าอีกสามคนแค่ 2-3 ปีเท่านั้น ดูจากรูปเอาก็คงรู้

อย่าเพิ่งเข้าใจผิด นี่คือ Steve Howe (62) นะจ๊ะ ไม่ใช่ Sven Goran Eriksson

ในส่วนของคอนเสิร์ต ถึงจะระบุว่าเป็นทัวร์สนับสนุนอัลบั้ม Phoenix ก็จริง แต่อย่างที่ว่าไว้ข้างต้น วัตถุดิบของไลน์อัพนี้มีแค่ 4 อัลบั้ม และทางวงก็คงรู้ดีว่าคนส่วนใหญ่ที่มาดูนั้นซื้อตั๋วมารำลึกความหลังครั้งยังหนุ่มสาวมากกว่า (ไม่นับคนเขียนที่ตอนนั้นเพิ่งอยู่ประถม) เซตลิสต์ในงานก็เลยคล้ายเป็นคอนเสิร์ต Greatest Hits โดยปริยาย

ตั้งแต่เพลงเปิด Only Time Will Tell เรื่อยไปถึง The Heat Goes On, Here Comes The Feeling สลับกับเพลงจากอัลบั้มใหม่เท่าที่จำได้ก็มี Never Again กับ An Extraordinary Life แทรกด้วยงานเก่าของ Yes บ้าง King Crimson บ้าง

ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นช่วงที่เล่น In The Court of Crimson King นี่แหละ ที่ระบบเสียงเกิดอาการรวน จนสมาชิกแต่ละคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ก็ยังทู่ซี้เล่นกันไป กว่าที่สตาฟฟ์จะแก้ไขเสร็จ ลุง Howe ก็ส่ายหัวพร้อมทำหน้าแบบเซ็งๆบอกอารมณ์ว่าไม่แฮปปี้เท่าไหร่

อาจจะด้วยเพราะอายุมากๆกันแล้วทั้งนั้น ลุงๆแกก็เลยต้องแบ่งโชว์ออกเป็นสองช่วง ทีแรกไม่รู้ก็ใจหายเหมือนกันว่าทำไมจบเร็วจัง (ยังไม่คุ้มค่าตั๋วว่างั้น) แต่พอเห็นคนส่วนใหญ่ยังนั่งกันสบายใจเฉิบ ถึงเข้าใจ

และที่ขาดไม่ได้คือช่วงที่เปิดช่องให้สมาชิกแต่ละคนได้ "เดี่ยว" ในรายของ Downes กับ John Wetton ไม่ค่อยได้โชว์อะไรมากนัก ผิดกับ Howe ที่หิ้วอะคูสติกกีตาร์ออกมาแสดงฝีมือแบบเต็มที่ จะไม่เต็มร้อยก็ตรงลีลาแบบเก้ๆกังๆเหมือนคนแก่ของแก (จริงๆก็แก่นั่นแหละ)

โชว์คู่คั่นเวลาของ Wetton กับ Downes

Howe กับช่วงเดี่ยวอะคูสติก

ขณะที่ Palmer นั้นเลือกใช้ช่วงกลางเพลง The Heat Goes On โซโล่กลองที่ผสมผสานทั้งเทคนิคระดับเทพปนกับอารมณ์ขันนานเกือบสิบนาที เรียกคะแนนจากคนดูไปแบบเต็มๆ ก่อนที่สมาชิกอีกสามคนจะกลับมาเล่นกันต่อท่อนท้ายจนจบเพลง

Palmer กับช่วงโซโล่กลองยาวเกือบสิบนาที

และก็ตามธรรมเนียมคือหลังจากจบเพลงสุดท้าย Sole Survivor แล้วก็ต้องมีอังกอร์เป็นของแถม และคงเดากันไม่ยาก เพราะของอร่อยสุดต้องเก็บไว้กินตอนท้าย นั่นคือ Heat Of The Moment เพลงดังที่สุดของวง

ดังขนาดไหน ก็ขนาดสาวที่นั่งข้างๆ (ไม่ได้มาด้วยกัน) ยังทำท่าตื่นเต้นประมาณว่า "เพลงนี้ฉันก็รู้จักนะเธอ"

ลีลาของสี่สมาชิกใน Heat of The Moment เห็นมั้ย Downes นี่โคตรวัยรุ่นเลย

ว่าแล้วคนในฮอลล์ก็ลุกขึ้นมาเต้นกันแบบลืมแก่ตั้งแต่ต้นจนจบ Wetton กับสมาชิกทั้งสาม ก็ทรมานสังขารทั้งของตัวเองทั้งของคนดู ด้วยการเล่นท่อนคอรัสซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ แถมยังนิ่งให้คนดูร้องเองให้หายอยาก ก่อนจะจบกันไปอย่างสุขสมทั้งคนดูและคนเล่น

ปล.อย่าแปลกใจหากรูปจะนอยส์กระจาย เพราะสภาพแสงในนั้นเข้าขั้นโหดเหี้ยมอำมหิต สุดปัญญาที่น้องน้อย D-Lux3 จะทำให้มันชัดเจนกว่านี้ได้ แถมถ่ายไปไอ้คนข้างหน้าก็โยกไปโยกมาบังเป็นระยะ (ข้อแก้ตัวเยอะจริงๆ)

ทัวร์เอมิเรตส์...(ฉบับของแถม)

2009-04-06T19:52:00.000+01:00

จัดให้อีกชุดนะครับด้วยความฟุ้งซ่านของคนเขียนเอง โดยไม่มีใครเรียกร้องสำหรับการทัวร์ เอมิเรตส์ สเตเดี้ยม

ความเดิมจากตอนที่แล้วคือหลังเสร็จการทัวร์สนามแล้วรู้สึกยังไม่อิ่ม เลยหันไปปรึกษากับผู้ร่วมเดินทางว่าเอาไงต่อดี ก่อนได้ข้อสรุปว่าแวะไปดูพิพิธภัณฑ์ของสโมสรเป็นการตบตูดก็แล้วกัน

ทีแรกที่เห็นจากในเว็บ พาลคิดไปว่าไอ้หัวละ 12 ปอนด์นั้นทางสโมสรเขาคิดเฉพาะตรงส่วนของทัวร์สนาม ส่วนใครที่อยากเข้าพิพิธภัณฑ์ต้องจ่ายอีก 6 ปอนด์

คิดแบบนั้น ข้างในหัวก็ด่าไปเรียบร้อย แถมเตรียมควักเงินออกมาจ่ายแล้ว ปรากฎว่าคุณลุงที่เป็นเจ้าหน้าที่ตรงทางเข้า เห็นสติ๊กเกอร์ลูกทัวร์อยู่บนอก ก็กวักมือเชิญอย่างดี พร้อมอธิบายให้เสร็จสรรพว่าข้างในมีอะไรบ้าง

พูดง่ายๆคือใน 12 ปอนด์ที่จ่ายไป เขารวมค่าเข้าพิพิธภัณฑ์ไว้ด้วยแล้ว ยกเว้นว่าใครไม่อยากทัวร์สนาม แต่ทะลึ่งอยากเข้ามิวเซียมอย่างเดียวถึงต้องจ่าย 6 ปอนด์

ฉะนั้น อุทาหรณ์ของเรื่องนี้คืออย่าเพิ่งด่วนสรุปอะไรจนกว่าความจริงจะปรากฎ...

ถ้างั้นก็ถือโอกาสขอโทษคุณลุงผ่านทางนี้ด้วยเลยแล้วกัน (ถ้าลุงอ่านภาษาไทยออกนะคร๊าบ)

ตัวพิพิธภัณฑ์นั้นเป็นอาคารขนาดเล็กๆที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับสนาม แต่มีข้อเสียอย่างคือคำว่า Museum นั้นไม่เด่นเตะตาซักเท่าไหร่ คือคนเดินผ่านไปผ่านมา อาจนึกว่าเป็นแค่ออฟฟิศธรรมดาๆเท่านั้น แถมอีตาไกด์ก็ดันไม่แนะนำลูกทัวร์ซะอีกว่าอย่าลืมแวะมาตรงนี้

ภายในก็อย่างที่เห็นคือขนาดไม่ใหญ่โตอะไรมากนัก แต่ทีเด็ดที่ต้องบอกว่าดูดีกว่า แมนฯ ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล หรือ เชลซี คือระบบอินเตอร์แอคทีฟที่แต่ละซุ้มก็จะมีเกมให้เล่นเพื่อทดสอบความรู้เกี่ยวกับฟุตบอล โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับอาร์เซน่อล

ส่วนเนื้อหาหลักๆก็จะแบ่งเป็นสองภาคคือยุคก่อตั้งที่เน้นหนักไปยังช่วงที่ เฮอร์เบิร์ต แชปแมน คุมทีม (1925-1934) กับยุคปัจจุบันที่แน่นอนว่าต้องให้น้ำหนักกับสิบปีเศษที่มี อาร์แซน เวนเกอร์ เป็นหัวเรือใหญ่

คือถ้ามีเวลามากพอหรือเป็นใครที่ชอบอาร์เซน่อลมากๆ คงอยู่ในนั้นได้หลายชั่วโมงหรือเป็นวันเลยก็ได้ เพราะเกมทดสอบความรู้ในพิพิธภัณฑ์นี้ไม่ใช่ง่ายเหมือนกันกว่าจะเคลียร์ผ่าน

ถ้าใครสนใจก็อย่างที่บอกนั่นละครับ หัวละ 12 ปอนด์ (รวมค่าเข้าพิพิธภัณฑ์ด้วย) หรือถ้าอยากเข้าเฉพาะมิวเซียมอย่างเดียวก็ 6 ปอนด์ ไม่รวมค่าเครื่องบินจากกรุงเทพฯมาลอนดอน กับค่ากินอยู่ ฯลฯ อีกจิปาถะ

อืมม์...มุกหลังๆนี่คุ้นๆยังไงชอบกล เหมือนเคยใช้มาจากตอนก่อนๆเลย

ลุงสองคนนี้ถูกจับขังไว้ในพิพิธภัณฑ์มานานจนตัวซีดเลย

หญ้าจากบริเวณกลางสนามไฮบิวรี่ที่ถูกเก็บรักษาไว้เพื่อเป็นที่ระลึกก่อนย้ายมา เอมิเรตส์ สเตเดี้ยม

ส่วนนี้เล่าประวัติของ ไฮบิวรี่ ด้วยระบบอินเตอร์แอคทีฟแบบบ้านๆหน่อยคือให้ใช้มือหมุนแกนทางขวา แล้วก็จะเลื่อนไปเรื่อยตามช่วงเวลา

ตรงนี้ ทีแรกเข้าใจว่าน่าจะเป็นเสื้อและรองเท้าของ ปาทริค วิเอร่า แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรเลยต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อของ เพอร์รี่ โกรฟส์ กับรองเท้าของ เชส ฟาเบรกาส แทน

แต่ตลกไอ้ตรงป้ายนี่แหละ คือจะไปลงทุนจ้างทำใหม่คงเปลืองงบ เลยใช้วิธีเขียนมือบนกระดาษเอามาแปะอธิบายไว้แทน

ส่วนอันนี้ไอเดียแจ่มทีเดียว เป็นลูกกลมๆให้หมุน (ซึ่งมันก็คือเมาส์นั่นแหละ) เลือกเอาว่าจะดูประวัติของเสื้อทีมยุคไหนก็ได้

ตรงนี้เป็นทัชสกรีนให้ใช้นิ้วจิ้มเลือกเอาเลยว่าจะดูคลิปสุดยอดประตูในประวัติศาสตร์สโมสรอันไหน

กดปุ๊บก็จะขึ้นมาให้ดูสดๆตรงหน้าจอทันที

นอกจากประวัติยุคตั้งต้นกับเกมอินเตอร์แอคทีฟแล้ว ก็จะมีเหตุการณ์ในยุคของ เวนเกอร์ มากหน่อยทั้งช่วงดับเบิ้ลแชมป์

และก็ยุคไร้พ่าย ตรงส่วนที่เป็นรูปหน้าของ เวนเกอร์ นั้นมาจากคำพูดหลังเกมบ้าง สกอร์บวกคนยิงบ้างในซีซั่น 2003/04 นี่แหละ

You wa Shock!!

2009-03-28T23:23:00.001Z

อินเตอร์เน็ตนี่มีส่วนทำให้จินตนาการของคนฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนต่อไหนจริงๆนะครับ

(1)

เรื่องของเรื่องเริ่มต้นจากการที่ผมลองคลิกๆเสิร์ชๆหาเกมใหม่ๆสำหรับเครื่อง PSP ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับเกมชื่อ Ten no Haoh - Hokuto no Ken Raoh Gaiden

คุ้นๆกันรึเปล่าสำหรับเด็กหนวดในวัย 30+ ทั้งหลาย สำหรับชื่อ Hokuto No Ken หรือ "หมัดดาวเหนือ"

ครับ ถ้าเด็กผู้ชายจากยุค 80s คนไหนไม่เคยได้ยินชื่อหมัดดาวเหนือ ขออนุมานไว้ก่อนคุณต้องหลุดมาจากป่าเป็นแม่นมั่น หรือไม่ สมัยนั้นก็คงกำลังโดดหนังยางกับเล่นขายของอยู่!?!

อย่างที่รับทราบกัน ตัวเอกของเรื่องนั้นคือ "เคนชิโร่" ขณะที่ "ราโอ" เป็นทั้งศิษย์พี่และศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่งในช่วงแรกของเรื่อง

ถึงจะเป็นผู้ร้ายแต่ก็เป็นตัวละครที่มีสีสัน และได้รับความนิยมไม่น้อย ถึงขนาดที่ยี่สิบปีให้หลัง มีมังงะ(ก็การ์ตูนคอมมิคนั่นแหละ)ที่เขียนขึ้นใหม่เพื่อเติมเต็มเนื้อหาช่วงที่ขาดหายไป ก่อนที่ "ราโอ" จะสถาปนาตัวเป็น "เจ้าแห่งหมัด"

จะว่าหากินกับของเก่าก็ใช่ แต่ในอีกแง่ มันคงคล้ายๆกับนิยายกำลังภายในยุคก่อน ประมาณว่าในจักรวาลของโก้วเล้ง ก็มีเรื่องราวของ ลี้คิมฮวง แล้วก็เชื่อมโยงต่อยอดทอดแหนไปถึง เอี๊ยบไค หรือ โป้วอั้งเสาะ

จะมีที่ผิดกันหน่อยคือ คนที่เขียนเรื่อง Ten no Haoh - Hokuto no Ken Raoh Gaiden นี้ ไม่ใช่ต้นตำรับอย่าง Buronson (เรื่อง) กับ Tetsuo Hara (ภาพ) แต่เหมาเขียนโดย Yuko Osada และก็ได้รับความนิยมพอสมควร จนถูกนำไปสร้างเป็นแอนิเมชั่นความยาว 13 ตอนจบด้วย

เกมที่ว่าก็มีเบสมาจากมังงะและแอนิเมชั่นเรื่องนี้นี่เอง...

(2)

ตกลงไปหาเกมนี้มาเล่นรึเปล่า?

คำตอบคือเปล่า เพราะเกมนี้ใช้ภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ และผมก็ไม่กระดิกซักนิด ถึงพอจะรู้ความหมายของ "อิไต" ก็ตาม!?!

อย่างที่เกริ่นไว้ข้างต้นคืออินเตอร์เน็ตทำให้จินตนาการเตลิด พอรู้ว่า Ten no Haoh - Hokuto no Ken Raoh Gaiden ถูกสร้างเป็นแอนิเมชั่นด้วย มือไม้ก็เลยพาลกดๆจิ้มๆก่อนคลิกในคลังของโจรอย่างยูทู้บ ก็ค้นพบจนได้ว่ามีคนเอาไปโพสต์ไว้จนครบทั้ง 13 ตอน เริ่มจากตอนแรกที่ www.youtube.com/watch?v=LKFqOliyF8g

ตกลงจากที่หาเกมเล่นเลยได้ดูหนังการ์ตูนแทนซะงั้น...

(3)

ยังครับ ยังไม่จบ...

จินตนาการเตลิดที่ว่าก็เลยพาให้คุ้ยของโจรในยูทู้บต่อ ด้วยคีย์เวิร์ดสั้นๆว่า You wa Shock!

ก็อย่างที่บอก ถ้าคุณรู้จักหมัดดาวเหนือ ขออนุมานว่าคุณต้องเคยได้ยินเพลงนี้ด้วย

ชื่อจริงๆของเพลงนี้คือ Ai Wo Torimodose (เอ๊ะ หรือ Ai o Torimodose!!) แปลว่า Take back the love!! (อันนี้จำขี้ปากมาจากวิกิพีเดีย ถ้าผิดก็ขอยกความผิดให้กับเว็บนั้นทั้งหมด) เป็นเพลงของวงร็อคจากญี่ปุ่น Crystal King

เสียงร้องสองโทนของวงในเพลงนี้ (ร้องแบบนี้มาก่อน Linkin Park ตั้งยี่สิบปีแล้ว!!!) ท่อนคอรัสที่ฟังดูหนักแน่นนั้นเป็นเสียงของ Monsieur Yoshisaki ส่วนคอรัสที่เป็นเสียงแหลมสูงนั้นเป็นเสียงของ Masayuki Tanaka

ดนตรีสมัยนั้นฟังดูแล้วมันก๊องแก๊งนิดหน่อย แต่เรื่องอารมณ์นั้นได้ใจจิ๊กโก๋มาก แถมถ้าใครได้ดูไตเติลของแอนิเมชั่นยุคนั้นจะรู้สึกว่าเข้ากั๊นเข้ากันเหลือเกิน

ฉะนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนรุ่นหลังจะนำมาคัฟเวอร์ใหม่กันอย่างเมามัน หนึ่งในนั้นก็คือ Animetal วงโปรดของคนเขียน

ที่ฮายิ่งไปกว่านั้นคือยังมีคนทั่วโลกที่มีไอเดียแผลงๆกับ Ai Wo Torimodose แล้วนำไปโพสต์ไว้ในยูทู้บอีกเพียบจนนับกันไม่หวาดไม่ไหว อย่างที่ไปขโมยมากองรวมกันไว้ในหน้านี้ ก็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

ลองเสิร์ชคำว่า Grand Karaoke Auto ดูนะครับ จะพบกับคลิปนี้

www.youtube.com/watch?v=Io5wEPLjcI8&feature=related

www.youtube.com/watch?v=6OZSPn7T-Lg&feature=related

www.youtube.com/watch?v=zQgNmdoGeYo

www.youtube.com/watch?v=Rl7X5_uAm3s

www.youtube.com/watch?v=PYzWYbpPEds

www.youtube.com/watch?v=fGEfQDc_Kpo&feature=related

www.youtube.com/watch?v=wNosRvteKkM

ขึ้นต้นด้วยเรื่องเกมแท้ๆ แต่ลงท้ายยังอุตส่าห์ลากมาจบด้วยเรื่องเพลงจนได้

เห็นไหมครับ อินเตอร์เน็ตเนี่ยทำให้จินตนาการของคนฟุ้งซ่านมันเตลิดไปถึงไหนต่อไหนจริงๆ...

ทัวร์เอมิเรตส์...

2009-03-28T14:50:00.000Z

ตกลงนี่ไปอยู่อังกฤษหรือเอมิเรตส์กันแน่?

ตลกตายละครับ มุกนี้ แต่คนที่หายใจเข้าออกเป็นฟุตบอล หรืออย่างน้อยเคยสูดกลิ่นเกมลูกหนังกันมาบ้าง คงพอรู้กันว่า เอมิเรตส์ ที่ว่านี่หมายถึง เอมิเรตส์ สเตเดี้ยม สนามเหย้าแห่งปัจจุบันของ อาร์เซน่อล สโมสรในพรีเมียร์ลีกต่างหาก

เล่ากันแบบคร่าวๆพอหอมปากหอมคอ สนามแห่งนี้ต้องบอกว่าเป็นเมกกะโปรเจ็กต์จากวิสัยทัศน์ที่มองไกลถึงอนาคตของ อาร์แซน เวนเกอร์ ผู้จัดการทีม รวมถึงบอร์ดบริหารอาร์เซน่อล ตั้งแต่ตอนปลายทศวรรษที่ 90 ว่าในอนาคตอันใกล้ พรีเมียร์ลีกจะกลายเป็นลีกยอดนิยมอันดับหนึ่งของโลก

เป็นวัฒนธรรมป็อปส่งออกจากเกาะอังกฤษที่ผู้คนทุกผู้ทุกวัยต้องกระโจนเข้าหาหากไม่ต้องการตกเทรนด์ ไม่ต่างอะไรกับฮอลลีวู้ดของอเมริกัน เคป็อปของเกาหลี หรืออีกสารพัดกระแส

ถ้าทุกอย่างเดินไปตามทางที่ เวนเกอร์ เห็นล่วงหน้า ความจุสามเฉียดสี่หมื่นของไฮบิวรี่ บ้านหลังเก่าที่ใช้มายาวนานถึงทำท่าจะไม่เพียงพอต่อความต้องการ จากแผนเดิมที่เล็งเป้าไปยัง เวมบลีย์ ตามด้วยการสร้างสนามใหม่ แต่แชร์พื้นที่กับอริตลอดกาลอย่าง สเปอร์ส ไม่เป็นผล สุดท้ายเรื่องถึงมาลงเอยบนพื้นที่แถบที่เรียกกันว่า แอชเบอร์ตัน โกรฟ ห่างจากบ้านหลังเดิมแค่ห้าไมล์เศษ

เทียบกับเวมบลีย์ที่ผลาญทั้งเงินทั้งเวลาไปกว่าเจ็ดปี เอมิเรตส์ สเตเดี้ยม ใช้เวลาสร้างจริงอยู่ราวๆสองปีเศษ คือจากกุมภาพันธ์ 2004 ไปเปิดใช้จริงเมื่อตุลาคม 2006 กับความจุที่เพิ่มจากไฮบิวรี่เป็นหกหมื่นที่นั่ง

สร้างเสร็จเร็วแต่ไม่ลวก เพราะเห็นว่าทุกอย่างถูกกำกับอย่างละเอียดด้วยตัว เวนเกอร์ เอง คือไม่ใช่สักแต่สร้างๆให้มันงอกขึ้นมา ทุกอย่างมันมีการเตรียมพร้อมรองรับไว้หมด ทั้งการเดินทาง (รถไฟใต้ดินสายพิคคาดิลลี่ เลือกลงได้ทั้ง ฮอลโลเวย์ โรด หรือ อาร์เซน่อล) หรือสาธารณูปโภคอื่นๆ

ส่วนชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา ก็เพราะเงินตัวเดียวเท่านั้น เพราะระหว่างการระดมทุน ทางสโมสรไปทำข้อตกลงกับสายการบินเอมิเรตส์ให้ใช้ชื่อ เอมิเรตส์ สเตเดี้ยม เป็นเวลา 15 ปี แลกกับเงินสปอนเซอร์ 100 ล้านปอนด์ สำหรับมาโปะค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างทั้งสิ้น 430 ล้านปอนด์ (เป็นบ้านเรา เซ็นแกร๊ก 100 ล้านอาจเหลือมาถึงสนามแค่ 10)

เล่าไปเล่ามาชักไม่หอมปากหอมคอ ยาวเหมือนกันแฮะ แต่ที่บอกว่าจะพาเที่ยวคราวนี้ เพราะบังเอิญ มีคนชักชวนไปทัวร์สเตเดี้ยมของสนามที่ทางสโมสรเปิดไว้ดูดเงินนักท่องเที่ยว เหมือนๆสโมสรอื่นๆอย่าง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล และอีกเพียบ

ใครสนใจ อยากบอกว่าทำเองก็ได้ง่ายจัง คือในหน้าเว็บไซต์ arsenal.com นั้นมีให้เข้าไปจองกำหนดการล่วงหน้าได้ตามต้องการ คือมีแบบทั้งเป็นทัวร์ปกติกับทัวร์ร่วมกับตำนานนักเตะ(ที่ยังไม่ตาย) แบบหลังจะแพงกว่านิดนึง ในเมื่อเราไม่ได้เป็นแฟนบอลอาร์เซน่อล ก็เลือกแบบปกติที่คิดหัวละ 12 ปอนด์

พอถึงวันเราก็เอา e-ticket ที่มีหมายเลขอ้างอิง (Ref.no.) จะเป็นพรินท์กระดาษไปเองหรือที่เป็นแมสเซจในโทรศัพท์มือถือก็ได้ ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ก็จะได้สติ๊กเกอร์แทนตั๋วเข้าชมมาแปะที่หน้าอกแบบนี้

ข้อสังเกตอย่างนึงก็คือบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ จะมีรูปปั้นของผู้จัดการทีมระดับตำนานของสโมสรตั้งอยู่ด้วย ตำแหน่งของ เวนเกอร์ ดูจะได้รับเกียรติยิ่งกว่า เฮอร์เบิร์ต แชปแมน ผู้จัดการทีมคนแรกที่พาสโมสรประสบความสำเร็จในช่วงก่อนสงครามโลกด้วยซ้ำ คือตั้งไว้ตรงกลางห้อง แถมจากมุมที่ถ่ายก็มีตราสโมสรเป็นแบ็คกราวนด์ให้ด้วย

จะว่าไปก็ไม่แปลก เพราะสนามแห่งนี้ก็เหมือนกับอีกหนึ่งผลิตผลจากมันสมองของ เวนเกอร์
รูปปั้นเวนเกอร์ตั้งอยู่กลางห้อง

รูปปั้นแชปแมนนั้นหลบมุมมาอยู่หลังเคาน์เตอร์รับตั๋ว

จัดการเรื่องตั๋วเสร็จสรรพก็ได้เวลาเข้าไปล้วงความลับในเอมิเรตส์ สเตเดี้ยมกัน เริ่มจากวีไอพีบ็อกซ์ซึ่งเป็นที่นั่งสังสรรค์และชมเกมของบรรดาผู้บริหารสโมสร รวมถึงแขกคนสำคัญต่างๆ
จากประสบการณ์ตรงคือตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างเท้าเข้าไป จะเห็นว่าวัสดุต่างๆที่เลือกใช้ต้องบอกว่าเป็นของดีล้วนๆ คือเข้าไปแล้วมันให้ความรู้สึกว่าหรูจริง ไม่ใช่มองซ้ายเห็นปูนแตก มองขวาเห็นรอยน้ำฝนซึม กระทั่งไปเทียบกับสนามฟุตบอลอื่นๆในอังกฤษด้วยกัน ถ้าจะเป็นรองใคร คงมีแค่ เวมบลีย์ แห่งใหม่แค่แห่งเดียว (แต่อันนั้นทุนสร้างมากกว่าเกือบเท่าตัว)

ที่ที่น้องหัวหยิก (คนซ้าย) นั่งอยู่ คือเก้าอี้สำหรับแขกพิเศษอย่าง ฟาบิโอ คาเปลโล่ ในกรณีที่ผู้จัดการทีมชาติอังกฤษมาสังเกตฟอร์มนักเตะในสนาม ส่วนไล่ลงไปถึงด้านล่างสุดของแถวเดียวกัน คือที่นั่งของ ปีเตอร์ ฮิลล์-วู้ด ประธานสโมสคนปัจจุบัน

เบอร์ 10 ขวาสุดนี่แหละคือที่นั่งที่จัดไว้ให้ คาเปลโล่ เบาะนุ่มหนาน่านอนมากถ้าวันนั้นบอลไม่สนุก

ตรงนี้ถ่ายจากเก้าอี้ตัวที่ ฮิลล์-วู้ด นั่งประจำ ทัศนวิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่

กวาดตาไปรอบๆจากบริเวณวีไอพีบ็อกซ์จะเห็นความโค้งเว้าแบบนี้

เสร็จสรรพจากการนั่งบนเก้าอี้คนรวยแล้ว ไกด์ของเราก็พาลงลิฟต์มาด้านล่างบริเวณที่นักเตะจะลงจากรถโค้ชเพื่อเดินเข้าสู่สนามก่อนเริ่มการแข่งขัน ตรงนี้ก็จะขุดลึกลงมาอยู่ใต้ดินซักหน่อย และพอเดินผ่านประตูกระจกก็จะเห็นป้ายข้อความปลุกใจข้างล่างนี้

ที่ใต้ป้ายนี้ยังมีบางสิ่งซุกซ่อนอยู่ มันคือ...

ทีแรกนึกว่าระเบิดที่กู้ขึ้นมาไม่ได้นะฮะ แต่จริงๆมันคือไทม์แคปซูลที่เก็บอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับสโมสรไว้ อันนี้ไม่ทันฟังไกด์บอกว่าจะมีวันที่ขุดขึ้นมารึเปล่า

นี่แล ไทม์แคปซูลที่ "ซุก" ไว้ด้านล่าง

ถัดมาเราก็จะไปล้วงความลับด้านในกัน คือเห็นแล้วบอกว่าน่าทึ่งมาก เพราะห้องอาบน้ำสำหรับนักเตะยังดูมีชาติตระกูลมาก แถมพื้นที่เป็นทางเดินก็ทำจากวัสดุกันลื่นทั้งหมด เพราะตรงนี้ผ่านกระบวนการคิดมาแล้วสำหรับป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุแบบที่คาดไม่ถึงอย่างการลื่นล้ม ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆแต่ของแบบนี้นี่แหละที่หลายคนมักมองข้าม

ถ้ำมองห้องน้ำ

ถ้ำมองห้องพยาบาลและกายภาพ

ถัดจากห้องน้ำกับห้องพยาบาลก็มาถึงห้องแต่งตัวที่ใช้เป็นที่ประชุมทีมก่อนเกม ตรงนี้ลุงไกด์แกยังบอกว่าตรงนี้ก็ผ่านการออกแบบมาเพื่อรองรับเหตุผลด้านจิตวิทยาไว้เหมือนกัน คือตำแหน่งที่นั่งของนักเตะทุกคนนั้นจะมองเห็นกันหมด ตรงนี้เค้าว่าจะมีส่วนในการปลุกเร้าจิตใจให้ฮึกเหิมได้ หรือแม้แต่สีที่ทาก็ผ่านการวิเคราะห์มาแล้วว่าจะช่วยให้มุ่งมั่นขึ้น ส่วนในห้องแต่งตัวทีมเยือนก็จะมีการจัดวางตำแหน่งเพื่อให้ผลลบในทางจิตวิทยาเหมือนกัน

ตำแหน่งที่นั่งของนักเตะจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆในแต่ละเกม วนจากขวามือของภาพคือไล่จากผู้รักษาประตู-กองหลัง-กองกลาง-กองหน้า-ตัวสำรอง ส่วนเบอร์ 5 ที่เห็นอยู่นั่นคือตรงกลางห้องที่เว้นไว้ให้สำหรับกัปตันทีม (ช่วงที่ไปดู เชส ฟาเบรกาส ยังเจ็บอยู่ โคโล ตูเร่ เลยได้เป็นกัปตันทีมแทน)

จบจากตรงนี้ก็ถึงคราวพาลงไปสัมผัสในสนามผ่านอุโมงค์นักเตะกัน

ภาพแรกหลังเดินออกมาจากอุโมงค์นักเตะก็จะเป็นแบบนี้เอง

วัสดุสำหรับเก้าอี้ทั่วไปในสนามอาจจะไม่หรูเท่าตรงวีไอพี แต่เทียบกับสนามอื่นๆแล้วฟันธงได้ว่าดีกว่ากันเยอะ

จบจากด้านในสนามแล้ว ไกด์ก็พาคณะทัวร์เข้าไปสัมผัสบรรยากาศในบ็อกซ์นักข่าวกัน ทั้งตรงห้องแถลงข่าวกับมีเดียเซนเตอร์ที่เป็นทั้งที่พักผ่อนที่ทำงานของบรรดานักข่าวหัวทองหัวดำในวันแข่ง เห็นแล้วก็อย่าหลงคิดไปว่าสนามอื่นๆในพรีเมียร์ลีกเขาเป็นแบบนี้กันนะครับ อย่างแอนฟิลด์นี่ไม่อยากเซดเลย หยั่งก๊ะห้องเก็บของ

เสร็จสรรพการทัวร์เอมิเรตส์แล้วก็กินเวลาราวๆหนึ่งชั่วโมงพอดี ก่อนที่ตอนปิดท้ายจะเป็นไปตามธรรมเนียมของสเตเดี้ยมทัวร์ทุกแห่งคือต้องไปจบที่ร้านขายของที่ระลึกของสโฒสร (มุกเดียวกับที่ แมนฯ ยูไนเต็ด เด๊ะๆ)

แต่จริงๆยังไม่จบแค่นี้ครับ เหมือนเวลาเราซื้อขนมก็ต้องมีของแถมอยู่ในกล่องนั่นละ ส่วนของแถมที่ว่าจะเป็นอะไร เอาไว้วันหลังมาเล่าต่อละกัน เหนื่อยแล้ว...

ปล. ใครที่เป็นแฟนหนังสือ Soccer Fever ถ้าบังเอิญอ่านแล้วไปเห็นว่าภาพในบล็อกนี้มันไปพ้องกับที่ไปโผล่ในบางคอลัมน์ของบางคน ก็อย่าได้แปลกใจ เพราะตอนจบทัวร์ พี่แกมาสะกิดทาบทามภาพที่ถ่ายไว้เต็มกล้องล่วงหน้าแล้ว

Made in England Online (1)

2009-03-16T18:30:00.000Z

Metallica
World Magnetic Tour 2009
March 2, 2009
O2 Arena

ว่างเว้นจากการอัพเดทบล็อกมานาน เปิดเข้ามาดู เพิ่งจะเห็นว่านับจากหนก่อนก็ล่อเข้าไปเดือนนึงพอดี

กลับมาคราวนี้เลยถือโอกาสพาไปเที่ยว O2 อารีน่า ที่ว่ากันว่าตอนนี้เป็นเบอร์หนึ่งของสถานที่จัดคอนเสิร์ตในยูเคไปเรียบร้อย คือถ้าเป็นคอนเสิร์ตแบบอินดอร์แล้ว ใครที่ได้มาเล่นที่นี่คือต้องเป็นระดับโลกเท่านั้น ถ้ายังไม่ถึงชั้นก็ต้องถอยไปเล่นที่ เวมบลีย์ อารีน่า แทน

คือมันก็จริงอย่างที่เค้าว่ากัน ถ้าจับมาเทียบระดับมาตรฐานทุกอย่างแล้ว ต้องบอกว่า เวมบลีย์ อารีน่า สู้ไม่ได้เลย ทั้งความสวยงามภายนอกภายใน ระบบการรักษาความปลอดภัย หรือเรื่องอื่นๆอีกจิปาถะ

อย่างล่าสุดเห็นเค้าว่า Michael Jackson จะมาจัดคอนเสิร์ต 50 รอบ ตั้งแต่กรกฎาคม 2009 ถึงกุมภาพันธ์ 2010 โน่น ตกลงนี่จะกินจะนอนกันที่นั่นเลยรึเปล่าก็ไม่ทราบได้

ส่วนตัว การมา O2 หนนี้ ก็ปาเข้าไปครั้งที่สามแล้ว ไล่จากดู Queen+Paul Rodgers ตามด้วย Monkey (ละครเพลงที่มี Damon Albarn กับ Jamie Hewlett มาทำดนตรีประกอบกับวิชวลเอฟเฟกต์ให้) คือจริงๆก็อยากมาบ่อยนะ แต่ตั๋วมันแพง เลยต้องเลือกเอาวงที่ชอบมากๆหน่อย ซึ่งคราวนี้หวยก็มาลงที่ Metallica

บรรยากาศบริเวณด้านหน้า O2 arena ในวันงาน

ทีแรกก็ยังชั่งใจอยู่เหมือนกันว่าจะมาดูดีรึเปล่า เพราะ Death Magnetic อัลบั้มล่าสุด มันก็ประทับใจแค่ระดับนึง คือดีกว่าทุกชุดตั้งแต่หมด Black Album ก็จริง แต่มันเหมือนเดิมๆ ตันๆ ยังไงชอบกล ยิ่งช่วงไล่ๆกันนั้น ดันไปเห่อฟัง Trivium ซะอีก Metallica เลยกลายเป็นลูกเมียน้อยไปพักใหญ่

แต่ก็นั่นละนะ พอคิดว่าอาจจะไม่ได้ดูอีกแล้วก็ได้เลยต้องตื่นมานั่งเฝ้าหน้าเว็บสำหรับจองตั๋วตั้งแต่เช้า แล้วก็เป็นอย่างที่คาดจริงๆ คือบัตรยืนนั้นโดนกว้านไปเหมือนพายุพัดผ่านตั้งแต่ช่วงนาทีแรกๆ (ต้องบอกว่านาทีแรกๆเลย เพราะที่นี่มีพวกเอเยนต์รอมากว้านซื้อตั๋วที่ดีๆไปขายต่อในราคาแพงกว่าหน้าตั๋วเสมอ)

ขนาดว่าตื่นมาดักรอตั๋วยืนยังไม่ทัน ก็เอาก็เอาวะ ตั๋วนั่งก็ได้ ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทียังน่าจะพอมี สุดท้ายก็กดไป 45 ปอนด์ บวกกับค่าส่งค่าหัวคิวของเว็บอีก 7-8 ปอนด์เห็นจะได้ คิดเป็นเงินไทยก็เลือดซิบเหมือนกันนะ

คือที่จองนี่บอกก่อนว่าจองกันข้ามปี รู้สึกจะตั้งแต่ 23 ตุลาคม ปี 2008 โน่น ไอ้ประเภทไปรอซื้อที่บ็อกซ์ออฟฟิศวันเล่นแบบบ้านเรา แบบนั้นสงสัยได้แต่เงี่ยหูฟังที่ข้างกำแพงอย่างเดียว

แต่พอถึงวันงานแล้วรู้สึกว่าคุ้มขึ้นมาถนัดใจตั้งแต่คนตรวจตั๋วในอารีน่าชี้ทิศให้ดูแล้ว คืออยู่สูงพอประมาณ ขนาดเห็นเวทีที่จัดวางไว้ตรงกลางอารีน่าได้ทั่ว ที่สำคัญอยู่ตรงกับตำแหน่งที่วางไมโครโฟนสำหรับนักร้องนำพอดี คือถ้าเค้าอนุญาตให้หอบ DSLR กับเลนส์ซูมเข้าไปนี่มันแน่ แต่ก็อย่างที่รู้กัน ได้เฉพาะกล้องคอมแพกต์เท่านั้น งานนี้เลยต้องยกให้น้อง Leica อีกตามเคย คือซูมจนพอเห็นได้ชัดเจน แต่ภาพที่ออกมาก็จะมีนอยส์เยอะ(ไม่)หน่อยนะ

ตอนเดินเข้าไปนั้น รู้สึกจะล่ากว่าเวลาเปิดประตูคือ 18.30 น. แค่นิดหน่อย แต่ปรากฎว่าวงเปิดวงแรกคือ The Sword เริ่มเล่นไปแล้ว

The Sword วงเปิดวงแรกของงาน

พูดถึง The Sword จริงๆเคยอ่านเจอในหนังสือกับคลิกเข้าไปฟังใน myspace ดูบ้าง แต่ไม่เคยอุดหนุนงานเหมือนกัน แนวของวงก็ออกไปทาง สโตเนอร์ หรือ ดูม อะไรเทือกนั้น (ไม่เหมือน ทาทา ดูมๆ นะเฟ้ย) คือจะหนักๆหนืดๆ คล้าย Black Sabbath ยุคดั้งเดิม

ยิ่งแสงสีบนเวทีที่เดี๋ยวสว่างจ้าเดี๋ยวมืดตื๋อ สร้างความลำบากให้กับตากล้องสมัครเล่นมาก คือต่อให้มีหนึ่งจุดแดงติดอยู่บนกล้อง มันก็ยังเป็นแค่กล้องคอมแพกต์อยู่ดี แถมคนใช้ก็ยังอ่อนมาก กว่าจะจับจุดได้ก็วงก็เล่นจบครบคิว เดินลงเวทีไปแล้ว ฮ่าๆ (หัวเราะไปน้ำตาไหลไป)

วงถัดมานี่ก็ชอบระดับนึงเลย สำหรับ Machine Head โดยเฉพาะชุดล่าสุด The Blackening ที่บางคนบอกมันยืดเยื้อยืดยาวเกินไป แต่มันดิบมันโหดมันสะใจดีแท้สำหรับคนชอบแธรช ซึ่งก็ถือว่าน่าจะเป็นกลุ่มใกล้เคียงกับ Metallica ขึ้นมาอีกหน่อย

Phil Demmel แห่ง Machine F***ing Head

เหลือบลงไปดูด้านล่างก็ใส่เสื้อยืด Machine Head กันมามิใช่น้อย โดยเฉพาะตัวที่มีข้อความด้านหลังว่า "Machine F***ing Head" นี่จะเยอะเป็นพิเศษ และก็เป็นคำที่ทุกคนจะใช้ตะโกนเรียกทางวงตลอดเวลาด้วย

ลืมอธิบายลักษณะเวทีไปว่าคอนเสิร์ตนี้ไม่ได้วางเวทีไว้หลบมุมเหมือนทั่วไป แต่ย้ายมาวางตรงกลางอารีน่า เท่ากับว่าทั้งคนดูที่อยู่บนอัฒจันทร์หรือที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็จะมีมุมมองไม่ต่างกันมาก นักดนตรีก็จะต้องขยันมูฟหน่อย เดี๋ยวโชว์ด้านนี้เสร็จ ก็ต้องวิ่งไปเล่นกับคนดูที่อีกฟากบ้าง ลองนึกภาพเวทีคอนเสิร์ตในซูเปอร์โบว์ลแต่ละครั้งน่าจะนึกออก ที่สำคัญรู้สึกทุกคอนเสิร์ตใน World Magnetic Tour ก็จะต้องจัดวางแบบนี้ด้วย

อย่างตำแหน่งที่นั่งอยู่ ช่วงแรกก็จะเป็น Phil Demmel ที่มาป้วนเปี้ยนเยอะหน่อย ขณะที่ Robb Flynn จะไปเอนเตอร์เทนคนฝั่งตรงข้าม พอสลับกันไปซักเพลงสองเพลง ก็จะมีการสลับตำแหน่งกันเพื่อความเสมอภาคของคนดู นานๆครั้งก็จะมาประสานงานกันบ้าง เทียบกับ The Sword แล้ว ถือว่า Machine Head เอนเตอร์เทนคนดูเก่งกว่า The Sword เยอะ ตรงนี้ส่วนหนึ่งอาจจะเรียกว่าเป็นเรื่องของประสบการณ์ด้วย แต่ถ้าจะเอาไปเปรียบกับวงเฮดไลน์อย่าง Metallica ก็ยังห่างกันอยู่อีกระดับหนึ่ง

Machine Head เล่นแค่หกเพลงก็จริง แต่ด้วยความที่แต่ละเพลงค่อนข้างยาวก็เลยกินเวลาไปเกือบๆชั่วโมงเหมือนกัน

ทีนี้ก็ถึงช่วงพักเบรคให้คนดูได้หายใจหายคอกันประมาณครึ่งชั่วโมงได้ แล้ว Metallica ก็ขึันเวทีในแบบอลังการมาก คือที่ด้านล่างจะมีรั้วกันเป็นทางให้สมาชิกทั้งสี่คนวิ่งผ่านคนดูขึ้นเวที คือถ้านึกไม่ออกก็ลองจินตนาการว่าคล้ายๆกับเวลานักมวยปล้ำขึ้นเวทีประมาณนั้น

มันมากับความมืด Metallica

That was just your life เพลงเปิดจากอัลบั้มล่าสุดถูกเลือกมาเป็นเพลงเปิดคอนเสิร์ตไปด้วย ช่วงแรกนี่บอกก่อนเลยว่าถ่ายไม่ได้เลย เพราะไฟถูกปิดมืดตื๋อ แล้วก็จะมีแสงเลเซอร์ยิงมาจากทุกทิศทางเข้าไปที่กลางเวที คือถ้าเห็นแล้วไม่มีเสียง อาจนึกไปว่าเป็นคอนเสิร์ตดิสโกมากกว่าเมทั่ล

โลงขนาดยักษ์จากปกอัลบั้มล่าสุดที่ใช้ติดตั้งสปอตไลต์ขยับไปมาได้ด้วย

พูดถึงปฏิกิริยาตอบรับของคนดูก็ต้องบอกว่าดีมาก อาจจะเพราะ Death Magnetic วางตลาดมาได้ประมาณครึ่งปีแล้ว คนที่ซื้อไปฟังก็คงผ่านรูหูกันมาจนชิน เทียบกับเพลงเก่าๆที่งัดขึ้นมาเล่นสลับอย่าง Creeping Death หรือ Holier Than Thou แล้ว ก็ถือว่าไม่เป็นรองเท่าไหร่

ตลกดีตอนที่ James Hetfield ถามคนดูในอารีน่าว่ามีใครเพิ่งมาดู Metallica เป็นครั้งแรกบ้าง ปรากฎว่ายกมือกันเพียบ พี่แกเลยสวนกลับไปว่าแล้วที่ผ่านมาพวกคุณ(มึง)ไปทำอะไรกันอยู่ เรียกเสียงฮาได้พอสมควร แต่สุดท้ายแกก็บอกว่ายังไงก็ตามตอนนี้ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว (ออกลูกทุ่งนิดนึง)

Robert Trujillo ฉายเดี่ยว

Hammett กับ Ulrich

นอกจาก Hetfield, Kirk Hammett กับ Robert Trujillo ที่ต้องวิ่งพล่านไปตามแต่ละมุมของเวทีแล้ว กลองชุดของ Lars Ulrich ก็หันไปได้ทั่วเหมือนกัน แต่ไม่ถึงขนาดเหวี่ยงไปมาแบบ Tommy Lee ของ Motley Crue นะ สมมติจบเซต 2-3 เพลงก็จะมีสตาฟฟ์วิ่งมาหมุนให้หันหน้าไปหาคนดูด้านอื่น จนครบสี่ทิศในตอนช่วงปลายคอนเสิร์ต

กลองชุดของ Lars Ulrich จะมีสตาฟฟ์มาคอยหมุนเปลี่ยนทิศให้เป็นระยะ

อีกอันนึงที่เสียวแทนนักดนตรีบนเวทีเหมือนกันคือเสาเพลิงที่จะพุ่งขึ้นมาจากด้านล่างของเวทีเป็นระยะ คือขนาดนั่งอยู่ไกลพอสมควรยังรู้สึกถึงความร้อนได้เลย นี่ถ้าพวกผมยาวๆอย่าง Hammett หรือ Trujillo พลาดโดนขึ้นมา น่าจะหัวโกร๋นได้

เสาเพลิงที่ว่าคือไอ้นี่แหละ น่ากลั๊ว น่ากลัว

พอจบ The Day That Never Comes เพลงเก่งจากงานชุดล่าสุด ก็ถึงคราวเอาใจแฟนกันแบบเต็มๆด้วยเพลงเก่าแบบมาสเตอร์พีซ ทั้ง Master of Puppets, Damage Inc., Nothing Else Matters และที่ขาดไม่ได้ Enter Sandman ที่เป็นเพลงปิดคอนเสิร์ต

คือถึงตอนนั้นก็ล่อไปห้าทุ่มที่เป็นช่วงเคอร์ฟิวของคอนเสิร์ตทั่วไปแล้ว (สัปดาห์ก่อนหน้าไปดู Judas Priest พอใกล้ห้าทุ่มปุ๊บรีบตัดจบเลย) แต่สงสัยจะกลัวคนดูไม่คุ้ม Hetfield กับพรรคพวกเลยล่ออังกอร์แบบยาวเหยียดอีกสองเพลง คือ Too Late, Too Late (คัฟเวอร์ของ Motorhead) กับ Phantom Lord

ทีแรกนึกว่าจบแล้ว เพราะเห็นพวกพี่แกเดินลงเวทีไป ก่อนจะขึ้นแถมให้อีกหนึ่งชอต แถมคราวนี้ Hetfield สั่งให้เปิดไฟสว่างแบบทั่วๆ จะได้เห็นว่าใครไม่ร้องตามบ้าง แล้วบอลพลาสติกแบบเป่าลมหลายร้อยลูกก็ถูกทยอยปล่อยลงมาระหว่างเพลงปิดท้ายของจริงคือ Seek and destroy จากอัลบั้มแรก ก่อนจะปิดโชว์อย่างเป็นทางการราวๆห้าทุ่มครึ่งซึ่งถือว่าดึกมากสำหรับที่นี่

ไอ้กลมๆดำๆกลางเวทีนั่นแหละคือบอลที่ถูกปล่อยลงมาเป็นร้อยๆลูก คนหิ้วกลับบ้านเพียบ

ถ้าจะให้คะแนนความมันของคอนเสิร์ตนี้ คงอยู่เกือบๆเต็มสิบ เพราะจะมีที่ติดขัดก็ตรงบัตรแพงนี่แหละ ฮ่าๆ

เอ่อ ยังมีอีกเรื่องคือผลลัพธ์จากการเล่นเกินเวลาของ Metallica ทำให้นั่งรถไฟใต้ดินไปได้แค่ครึ่งทางก็ต้องลง เพราะเลยเวลาให้บริการ ทีนี้เลยเป็นทุกขลาภต้องหารถเมล์นั่งต่อกลับบ้านแบบมีฝนเบาๆพรำลงมาตลอดทาง

นี่แหละหนาชีวิต ขนาดจะมีความสุข ยังอุตส่าห์มีอะไรมาให้ลำบากอีกนิดๆหน่อยๆจะได้ไม่ถึงกับสมบูรณ์แบบจนเกินไป...

Set List (เครดิตจาก www.setlist.fm)

Machine Head
1. Clenching The Fists Of Dissent
2. Imperium
3. Halo
4. Beautiful Mourning
5. Descend The Shades Of Night
6. Davidian

Metallica
1. That Was Just Your Life
2. The End Of The Line
3. Creeping Death
4. Holier Than Thou
5. One
6. Broken, Beat And Scarred
7. Cyanide
8. Sad But True
9. Turn The Page (Bob Seger cover)
10. All Nightmare Long
11. The Day That Never Comes
12. Master Of Puppets
13. Damage Inc.
14. Nothing Else Matters
15. Enter Sandman
Encore:
16. Too Late, Too Late (Motörhead cover)
17. Phantom Lord
18. Seek & Destroy

Snap Shot (1)

2009-02-17T16:07:00.000Z

เห่อกล้องใหม่ครับ ไม่มีอะไรหรอก...

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าดันไปลองของ หิ้ว DSLR เดินดุ่มๆเข้าไปดูคอนเสิร์ต Extreme ที่ London Astoria (ปัจจุบันปิดตัวแล้ว เพราะถูกเวนคืนที่ไปใช้สำหรับต่อเติมสถานีรถไฟใต้ดิน) ผลลัพธ์คือโดนเจ้าหน้าที่หน้าร้านยึดไปเก็บไว้รวมกับของคนอื่นๆอีกนับสิบ

คือจริงๆก็รู้หรอกนะว่าคอนเสิร์ตส่วนใหญ่เขาไม่ให้เอากล้องเข้า คือกล้องคอมแพกต์อาจจะพอถูไถไปได้ แต่วันนั้น ไม่รู้อะไรดลใจให้อยากลอง แล้วก็โดนดีเข้าจริงๆ ดีนะ มันยึดแค่ชั่วคราว

หลังจากนั่งคิดนอนคิดอยู่นาน ก็ตัดสินใจกัดฟันว่าต้องซื้อกล้องคอมแพกต์ซะแล้วล่ะ เพราะไม่งั้นคอนเสิร์ตระหว่างสองปีในอังกฤษคงเหลือแต่ในความทรงจำแน่ ในเมื่อกล้องของ Samsung Omnia ออกแบบให้ถ่ายเล่นๆ จะคาดหวังอะไรจากมันมากก็ไม่ได้

หลังจากนั่งเลือกนอนเลือกอยู่นาน ก็ตัดสินใจจิ้มนิ้วไปที่ Leica D-Lux3 ทั้งที่ตอนแรกเล็ง Lumix DMC LX3 ไว้ เหตุผลไม่มีอะไรมากกว่า DMC LX3 ฮิตมาก ราคาไม่ลง ส่วน D-Lux3 มันตกรุ่นแล้ว ของมือสองใน eBay ราคาลงค่อนข้างเยอะ และที่สำคัญคือไอ้จุดแดงนั่นแหละ...

ระหว่างทางเดินจากบ้านที่วันด์สเวิร์ธไปสถานีอีสต์ พัทนี่ย์ (ชอบจริงๆ โหมดซีเปียเนี่ย)

หลังคาสถานีรถไฟแมนเชสเตอร์ พิคคาดิลลี่

โบสถ์ใหญ่กลางเมืองแบล็คเบิร์น (Blackburn Cathedral)

กลางดึกที่แมนเชสเตอร์ (มือสั่นแฮะ ไม่มีขาตั้งกล้องง่ะ)

บ่ายวันจันทร์ (หน้าต่างห้องนอน)

Epiphone SG

คาปุชชิโน่ที่ Pret A Manger (มันอ่านว่าอะไรวะ?)

แอบดูเต่าทอง (ภาคจบ)

2009-02-12T22:41:00.000Z

เบี้ยวมาก็หลายเพลาอยู่ งานประจำก็ยังค้างคา ไอ้ที่ไปรับปากชาวบ้านเค้าเรื่องโน้นเรื่องนี้ก็ทำไม่เสร็จซักอย่าง แต่ก็ยังอุตส่าห์ดิ้นรนกลับมาเขียนเรื่องนี้ต่อจนได้ละน่า...

ความเดิมจากภาคต้นคือ เราทิ้งท้ายกันไว้ว่าจะพาไปเที่ยวแลนด์มาร์คที่ข้องแวะกับ เดอะบีทเทิลส์ "แบบเสียตังค์" กัน นั่นคือพิพิธภัณฑ์ The Beatles Story ตรงย่านอัลเบิร์ต ด็อคนั่นเอง

ท้าวความกันซักเล็กน้อยว่า อัลเบิร์ต ด็อค นั้นถือเป็นสถานที่สำคัญเก่าแก่ของ ลิเวอร์พูล ซึ่งมีที่มาจากไอเดียของนาย เจสซี ฮาร์ทลี่ย์ ที่ต้องการให้เป็นศูนย์รวมแบบครบวงจรสำหรับเป็นเมืองท่าใหญ่ทางตอนเหนือของประเทศ คือมีทั้งท่าเรือและก็ตัวอาคารสำหรับเป็นที่เก็บสินค้าอย่างมีระบบระเบียบในตัว

การออกแบบร่วมกับ ฟิลิป ฮาร์ดวิค วิศวกรท้องถิ่น ส่งผลให้ที่นี่ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อปี 1847 กลายเป็นสถาปัตยกรรมแห่งแรกในสหราชอาณาจักรที่สร้างขึ้นด้วยเหล็ก อิฐ และหิน โดยไม่มีไม้เป็นส่วนประกอบของโครงสร้างหลักอยู่เลย

ทุกวันนี้ อัลเบิร์ต ด็อค ไม่ได้ถูกใช้งานในฐานะโกดังเก็บของหรือท่าเรืออีกแล้ว แต่กลายเป็นคอมเพล็กซ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านค้าที่ระลึกกับร้านกาแฟเก๋ๆไปแทน ไว้ว่างๆจะหาเวลากลับไปเก็บภาพมาให้ดูกันเพิ่ม

เดอะบีทเทิลส์ สตอรี่ เองก็ตั้งอยู่ในย่าน อัลเบิร์ต ด็อค นี่เอง โดยเริ่มเปิดบริการให้เข้าไปซึมซับเรื่องราวเก่าๆของสี่เต่าทองกันมาตั้งแต่ ปี 1990 อยากได้รายละเอียดเพิ่มเติม ให้ลองแวะเข้าไปดูต่อที่ www.beatlesstory.com

หรือ ถ้ามีโอกาสแวะไปแถวนั้น ก็ลองแวะเข้าไปชมได้ สนนราคาสำหรับผู้ใหญ่อยู่ที่ 12.50 ปอนด์ ในยุคที่เงินปอนด์อ่อนแรงเหลือแค่ 51 บาทไทย คูณแล้วก็อยู่ที่หกร้อยฝ่าบาท ไม่แพงเท่าไหร่นะ

นับค่าเครื่องบินมาลอนดอนแล้วต่อรถไฟมาลิเวอร์พูล คำนวณค่ากินค่าอยู่แล้วก็...เอ่อ ชักเยอะเหมือนกันแฮะ

นี่ละครับ ปากทางเข้าอุโมงค์ดูดเงิน

ตอนที่ผ่านไปครั้งแรก มีเจ้าตัวนี้ที่ชื่อ ซูเปอร์แลมบ์บานาน่า ซึ่งไปโผล่อยู่ทั่ว ลิเวอร์พูล ในรูปแบบต่างๆ ช่วงที่ทางเมืองรับหน้าเสื่อเป็น European Capital of Culture 2008 ตัวที่อยู่หน้าพิพิธภัณฑ์บีทเทิลส์ก็ต้องมีหน้าตาแบบนี้แหละ

ตรงจุดเริ่มก็จะเล่าย้อนไปถึงต้นกำเนิดของร็อคแอนด์โรลล์ ทั้ง ชัค เบอร์รี่, เอลวิส เป็นการนำร่อง ก่อนจะเข้าสู่เรื่องของสี่เต่าทองตรงการท้าวความเรื่องครอบครัวของแต่ละคน

ลักษณะของพิพิธภัณฑ์ก็จะคล้ายๆตอนไป เดอะเคฟเวิร์น คือเป็นอุโมงค์ลงไปในใต้ดิน พอจ่ายเงินเสร็จสรรพ ก็จะมีเฮดโฟนพร้อมอุปกรณ์เสริมให้คอยกดตัวเลขตามส่วนต่างๆเพื่อฟังข้อมูลอย่างละเอียด

ตรงนี้เป็นเครื่องดนตรีของ The Quarrymen วงแรกของ จอห์น เลนน่อน สังเกตดีๆทางซ้ายมีป้าย No Photography แต่ตอนเข้า ถามพนักงานว่าถ่ายได้รึเปล่า มันตอบว่าถ่ายได้หน้าตาเฉย

สองรูปนี้เป็นสมาชิก เดอะบีทเทิลส์ สมัยยังเป็นนักเรียนที่ Quarry Bank High School

ที่นี่จำลองแบบ The Casbah ผับที่ เดอะบีทเทิลส์ ขึ้นเวทีแสดงร่วมกันเป็นครั้งแรก

ส่วนตรงนี้เป็นการจำลองแหล่งท่องเที่ยวในฮัมบูร์ก ที่ซึ่ง เดอะบีทเทิลส์ เริ่มออกแสดงเก็บเกี่ยวประสบการณ์

ที่ทำการของ เมอร์ซี่ย์ บีท นิตยสารดนตรีที่มีส่วนผลักดันให้ชื่อของ เดอะบีทเทิลส์ เป็นที่รู้จักในวงกว้าง

อันนี้เป็นฉากจำลองสร้างเลียนแบบ เดอะเคฟเวิร์น ผับที่ ไบรอัน เอปสไตน์ เจอกับ เดอะบีทเทิลส์ เป็นครั้งแรก

ถัดมาก็เป็นห้องบันทึกเสียง แอบบีย์ โรด (Abbey Road)

ตรงนี้เป็นส่วนของ เยลโลว์ซับมารีน มีการทำเป็นห้องบังคับการเรือดำน้ำให้เข้าไปเดินเล่นด้วย

ใกล้มาถึงช่วงท้ายแล้ว ตรงนี้จะเป็นของที่ระลึกหรือของสำคัญๆที่เกี่ยวกับสมาชิกแต่ละคนของวงในยุคปลาย ก่อนประกาศแยกย้ายอย่างเป็นทางการ

พอผ่านจุดนั้นมาก็จะเป็นซุ้มของสมาชิกแต่ละคนในยุคแยกย้าย จะมีผลงานแล้วก็ของกระจุกกระจิกเล็กๆน้อยๆ ที่บ่งบอกถึงบุคลิกเฉพาะตัว

ของใครเป็นของใคร เดากันได้ไม่ยาก

ปิดท้ายก่อนจากด้วยเปียโนและกีตาร์ในห้องสีขาวที่จัดไว้เพื่อให้ระลึกถึง เลนน่อน โดยเฉพาะ

จริงๆก่อนจาก ยังมีตู้หลอกเงินแบบที่เราต้องหยอดเหรียญ 1 เพนซ์ลงไปเพื่อให้บีบอัดออกมาเป็นรูปของสมาชิกกับโลโกบีทเทิลส์ด้วย ค่าใช้จ่ายก็อยู่ที่ 50 เพนซ์ แต่สงสัยจะลบรูปในโทรศัพท์ไปแล้ว แฮ่ๆ

ก็เป็นอันว่าจบทริปแอบดูเต่าทองที่ ลิเวอร์พูล เรียบร้อย ถ้าค่อยๆเดินซึมซับเก็บข้อมูลแบบละเอียดหน่อย ก็จะกินเวลาประมาณสามชั่วโมงเศษ เหนื่อยเหมือนกันนะนี่

แต่ที่เหนื่อยกว่าคือต้องมานั่งเขียนกับโหลดรูปลงบล็อกนี่แหละ แฮะๆ... (แล้วใครใช้ให้มานั่งเขียนวะ)

ลอนดอนหนาวมาก...

2009-02-03T16:42:00.000Z

ว่าจะเขียนให้ได้เดือนละสี่ตอน ก็ตระบัดสัตย์ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเดินทาง สองกับอาการเห่อกีตาร์ที่เพิ่งซื้อมาใหม่

ว่าแล้วก็ขอติดเบรคให้กับเรื่อง เดอะบีทเทิลส์ ไว้ชั่วคราว เพราะมีเหตุให้อยากเอารูปมาลงโชว์ชาวบ้านร้านตลาดซักหน่อย

เหตุเพราะลมหนาวจากรัสเซียที่พัดมาในตอนต้นเดือนแห่งความรัก ดันหอบเอาหิมะมาด้วย ที่สำคัญไม่ได้หอบมาแค่พอให้เห็นเป็นบุญตาเฉยๆ แต่มากันแบบนอนสต็อป จนกลายเป็นหิมะที่ตกหนักที่สุดในรอบ 18 ปีของที่นี่ไปได้

คืนนั้น (อาทิตย์ 1 ก.พ.) ว่าจะงีบเอาแรงตอนเย็นๆ เผื่อว่าจะตื่นมาดูซูเปอร์โบว์ลตอนดึก ก่อนจะลืมตาตื่นมาเห็นหลังคาบ้านตรงข้าม ทีแรกก็เบลอๆว่าทำไมมันเปลี่ยนเป็นสีขาววะ

สุดท้ายพอเพ่งดูให้ดีๆ แม่เจ้า! หิมะตกฮะ คือไม่ได้พัดมาเป็นพายุถล่มแบบในหนัง แต่มันมาแบบเงียบๆ นิ่งๆ และที่สำคัญ ไม่มีหยุด
จากทีแรกที่เห็นกันแค่ระดับนี้

แล้วก็แบบนี้

นี่อันนี้ใส่แฟลชด้วย จะได้เห็นว่าเวลาลงมามันโปรยกันแบบเห็นๆ

เห็นเรื่อยๆมาเรียงๆ สุดท้ายพอเช้าวันรุ่งขึ้นที่ต้องตื่นตอนหกโมงครึ่งไปซื้อหนังสือพิมพ์มาจัดรายการโทรทัศน์ กลายเป็นว่าต้องเดินลุยฝ่าหิมะที่เหยียบลงไปทีจมมิดไปครึ่งหน้าแข้ง ถามไถ่เจ้าของร้านชำที่เป็นแขก แกบอกไม่เห็นอะไรแบบนี้มานานแล้ว

ลองเช็กข่าวดูก็คืออย่างที่บอกคือตกหนักที่สุดในรอบ 18 ปี จนการคมนาคมเกือบทุกอย่างเป็นอัมพาต คนออกเดินทางไปทำงานไม่ได้อย่างน้อยๆหกล้านคน เศรษฐกิจในวันนั้นก็วายวอดไป 1.2 พันล้านปอนด์!!! (ปกติก็แย่อยู่แล้วละนะ)

อันนี้คือสภาพตอนเช้ามืด ภาพมัวหน่อยนะ เพราะแสงน้อย แล้วมือไม่นิ่งด้วยความหนาว (ลืมเปิดแฟลชว่างั้น)

ทางเท้าก็จะมีหิมะสุมๆกัน เดินทีก็ยวบเข้าไปครึ่งแข้ง แต่ก็ชอบนะ สนุกดี แถมไม่ลื่นเท่าไหร่ ถ้าเทียบกับเดินไปตามรอยที่ชาวบ้านเดินผ่านแล้ว อันนั้น หิมะจะละลายเป็นทางแล้วจับตัวเป็นน้ำแข็งอีกทีซึ่งจะค่อนข้างลื่น

ส่วนอันนี้พอเขียนงานเสร็จ ก็ถือโอกาสออกมาสำรวจโลกตอนบ่าย ร้านรวงน้อยมากที่จะเปิด เพราะการเดินทางลำบากมาก รถเมล์ไม่วิ่ง รถไฟใต้ดินไม่วิ่ง ถนนก็ลื่น

ก็เห็นหิมะเยอะๆแบบนี้ ก็ต้องมีพวกโรคจิต ปั้นหิมะขว้างใส่ชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาให้เห็นบ้างประปราย (โชคดีที่ไม่โดน) แต่ที่แย่กว่านั้นคือ บางคนไม่ได้หยุดเฉพาะตามถนน เพราะมีไอ้เด็กเปรตคนนึง คะเนดูไม่น่าเกิน 15 เอาหิมะเข้าไปไล่ปาคนทั่วไปในช็อปปิ้งมอลล์แถวบ้าน ขนาดการ์ดตามมาห้ามไว้ มันก็เอาหิมะในมือนั่นแหละ ปาใส่หน้าการ์ดแล้วก็วิ่งไปวนมาอยู่ในมอลล์นั่นละ ดีนะที่เขาไม่เอาจริง ไม่งั้นสงสัยต้องมีเจ็บตัวกันบ้าง

วันที่เขียนเรื่องนี้คือวันพุธ ฟ้าน่ะเปิดแล้ว แต่พยากรณ์อากาศเตือนว่ามันไม่หมดง่ายๆหรอก จะมีอะไรแบบนี้ให้เห็นตลอดทั้งสัปดาห์

ไหนใครบอกว่าลำปางหนาวมาก ลอนดอนหนาวกว่าอีก...